La vida cotidiana

Het lijkt hier allemaal al zo gewoon.. En misschien is dat het ook wel. Want wat went het snel dat je zonder al die luxe zit. Ook het straatbeeld is voor mij al een “vertrouwd” beeld geworden. Misschien is dit bewust en moet dit ook wel. Ik heb er, tot dusver, echter nog weinig problemen mee gehad en heb snel kunnen omschakelen. Desalnietemin blijft het een nuance, ik kom tenslotte vier maal in de week op mijn ‘werk’ aan om daar tussen het rijke volk te zitten. Ook als ik thuiskom heb ik de beschikking over internet, een computer en enkele andere rand apparatuur. Deze nuance werd nog eens versterkt toen tijdens een stagedag de oplader van mijn laptop het niet meer deed. Wat was het nou.. de pauper stroomvoorziening, mijn oplader, mijn laptop, het stopcontact? Ik voelde me eigenlijk al vrij snel gehandicapt zonder mijn laptop. Dit gevoel werd trouwens al snel gecorrigeerd toen ik weer naar huis ging en tussen de locals stond.

Wat me tot nu toe erg is opgevallen is de kloof tussen rijk en arm. Dit maak ik natuurlijk vanuit een ander perspectief mee als de andere jongens of een lokale inwoner. Maargoed, back to the point.

De eerste stage week, want dat zijn natuurlijk verhalen waar jullie met smart op zitten te wachten! Zoals ik hierboven al heb vermeld is hier het contrast tussen rijk en arm goed waar te nemen. De jockey lijkt wel een soort toevluchtsoord voor de “socio’s” om zo even te ontsnappen aan de dagelijkse sleur, maar zeker ook alle ellende die ze tot nu toe hebben meegemaakt of dagelijks mee worden geconfronteerd.

Mijn werkplek is erg wisselend. Ik heb geen vaste plek in een kantoorruimte en zit ook niet dagelijks van tien tot vijf achter een bureau te F5-en. (voor de kenners onder ons) Meestal zit ik aan een tafel te werken in het restaurant / kantine waarbij ik goed contact kan blijven houden met mijn collega’s. Echter, zoals jullie al weten, is het hier vaak warm. Het is dan heerlijk om mijn spulletjes even te verhuizen naar buiten. Hier staan prima tafels en ook hier zijn er genoeg stopcontacten voor mijn laptop. Met een uitzicht over de gigantische jockeybaan, het zwembad en omringd door palmbomen hoor je mij niet klagen.


Het zwembad + uitzicht


Overigens is het hier de hele week erg rustig. Weinig leden die zich ertoe zetten om doordeweeks collectief te komen lunchen, zwemmen of sporten. De afgelopen weken heb ik per dag ongeveer vijf tot tien mensen zien langskomen, voor verschillende doeleinden. Hierdoor kan ik rustig mijn “ding” doen zonder enige rumoer om mij heen. Wat voorts een leuke ‘bijkomstigheid’ is, is dat ik word aangespoord (zowel door Ellen, mijn bedrijfsmentor, en een andere manager) om af en toe een duik te nemen in het zwembad. Aangezien het hier erg warm kan zijn is dit geen overbodige luxe. Echter probeer ik dit natuurlijk wel te laten passen in mijn planning..


Mijn werkplek, als het te warm is binnen

Over mijn “ding” doen gesproken. Mijn stage zal de komende periode bestaan uit het uitvoeren van verschillende (kleine en wat grotere) projecten. Deze projecten heb ik tijdens mijn eerste twee stagedagen samengesteld en aan Ellen laten zien. Zij was hier uiterst enthousiast over! De afgelopen week heb ik me vooral bezig gehouden met het opstellen van een kostprijs analyse. Ze zijn hier momenteel bezig met het samenstellen van een nieuwe menu kaart mét nieuwe prijzen. Uit de analyse bleek dat er op sommige dranken vrijwel geen winst wordt gemaakt. Nu ga ik bijvoorbeeld vanmiddag eens Granada in trekken om gelijkwaardige horecapunten te analyseren m.b.t. hun prijzen. Terrasje, drankje, zonnetje en analyseren maar. Door middel van die vergelijking zullen er nieuwe prijzen worden opgesteld. Het is opmerkelijk dat niemand hier een benul heeft van prijzen en cijfers. Dat verklaart misschien ook de slechte economie en het feit dat niemand hier kan rekenen.

In mijn tweede stageweek ben ik vooral bezig geweest met het opstellen van een voorraadbeheer. Want net als bij het vorige ‘punt’ blijkt ook hier dat er vrijwel geen structuur is. Door de slechte kennis en slechte administratie van bestellingen en verkopen wordt er eigenlijk maar wat aangeklungelt en bestellen ze zeer inefficient. Het is een hele klus, maar wel erg goed voor mijn spaans, om de hele voorraad opnieuw te analyseren en dit te verwerken in spreadsheets. Aan de hand van die spreadsheets hoop ik bestellijsten te kunnen samenstellen zodat er in één oog opslag te zien is wat er nog is en hoeveel er besteld moet worden.

Vrij simpel eigenlijk, maarja.. wat simpel is, is hier juist heel moeilijk. En het moeilijke, zoals het volstoppen van bussen wanneer ik al veertig keer dacht dat een bus vol zat en het onmogelijk was om nog meer mensen te vervoeren, is hier juist weer heel makkelijk. Heel ironisch allemaal eigenlijk..

Javier, nuestro vecino y además nuestro amigo. Oftewel, onze buurman Javier, wat een wereldgozer. Een man rond de 30 jaar oud, gok ik. Heeft een salesfunctie waar hij het halve land voor doorreist, een kind die in costa-rica verblijft en een vriendin. Hij is overigens alleen ’s nachts thuis, want overdag werkt hij en ’s avonds is hij vaak aan het sporten. Tijdens de eerste week van ons verblijf hebben wij op een vrijdag avond een aantal uren met hem en zijn vriendin gepraat over van alles en nog wat. Een erg gezellige man met een ongelofelijk hoog verantwoordelijkgevoel en tevens erg goed voor ons spaans. Omdat hij zelf een aantal dagen per week in Managua werkt neemt hij Bart en Tijmen meerdere malen per week mee naa Managua. Verder heeft hij ons naar een lokaal winkeltje gebracht waar wij onze hangmatten hebben gekocht en krijgen we zo af en toe wat gatorade (sportdrank) flesjes van hem.

Afgelopen zaterdag zijn we ’s avonds met hem mee gegaan naar granada om hier te gaan “stappen”. Samen met zijn vriendin vertrokken we rond acht uur richting Granada. Het kan hier dus wel, op tijd stappen! Ik heb samen met Joost de bus genomen vanwege ruimtegebrek in zijn auto. Omdat Javier al erg veel voor ons doet en heeft gedaan hadden wij besloten om alle drankjes voor hem en zijn vriendin die avond te betalen. Zo probeerde we ons eigen “schuld”-gevoel een beetje weg te poetsen. Enige argwaan is er tenslotte wel, tenminste.. bij mij in ieder geval wel. Een man uit een derdewereld land die veel probeert te betekenen voor ons. Welliswaar een man met een degelijke functie, maar waar hebben we dit allemaal aan te danken? Zou hij zich eenzaam voelen? Mag hij ons gewoon? Wij weten het niet, maar tot zover is het een ontzettend aardige man waar we tegelijkertijd ook veel van leren. En hij neemt de drankjes die wij hem geven, zowel thuis als in een cafe, ook graag aan.

Na weken te hebben uitgekeken naar het moment dat ik dan eindelijk een vulkaan zou kunnen beklimmen werd afgelopen zondag werkelijkheid. Aangezien Tijmen zich niet lekker voelde en Bart geen zin had vertrokken Erik, Joost en ik richting vulkaan Masaya om ons even lekker te laten afpeigeren. Een local, naast ons in de bus, opweg naar de vulkaan vertelde ons dat we zijn afgezet voor een klein stukje voor 15 córdoba (gezamelijk). Agh, boeie.. zo gaat dat hier nou soms. Bij de entree van de vulkaan betaalde we 80 córdoba per persoon, waar de locals zelf 20 córdoba betalen. Dit is voor het onderhoud van het natuurpark en de nica’s zelf nog enigzins te lokken voor die prijs. Vervolgens werd er geprobeerd ons een reis naar de top aan te smeren. Maar daar hadden wij geen trek in en waren klaar voor de tocht!

Afgeladen met tien bananen, flessen water en wat eten vertrokken we dan. In de stralende zon en een stijgingspercentage van soms wel 15 – 20% liepen we op een verharde weg naar boven. Meerdere malen gepasseerd door verschillende jeeps die mensen naar boven brachten genoten wij van de tocht. De weg naar de top was ongeveer vijf kilometer vanaf het bezoekerscentrum. (De rit naar het bezoekerscentrum was ook ongeveer twee kilometer) Zonder te stoppen en anderhalf uur te hebben geklommen kwamen we aan op de top. Een geweldig uitzicht en een rokende vulkaan was de beloning.



De eerste vulkaan, met een diepte van ongeveer 200 - 300 meter


Na ongeveer 10 minuten naast de rokende vulkaan te hebben gestaan gingen we met longklachten weer een stuk verder. De scherpe zwavel werkte als een aanslag op je ademhaling. Een advies voor “toeristen”, want onder zo’n visum verblijven wij hier, was ook om niet langer dan 15 – 20 minuten te blijven staan op één en hetzelfde punt.

Het uitzicht waar veel zwavel overheen vloog

De vulkaan die naast deze actieve vulkaan lag was compleet anders. Een niet-actieve vulkaan die helemaal begroeid was met bomen en andere flora & fauna. Een ranger, van het natuurpark, sprak ons al snel aan dat we eigenlijk al naar beneden moesten vanwege het feit dat het hier al snel donker zou worden. Balen en negeren was de eerste gedachte. Na een korte overtuiging aan de ranger dat wij van plan wwaren niet ver te gaan mochten we doorlopen om toch nog even rond te lopen. Ook hier kregen we een verbluffend uitzicht te zien.

Een mooi uitzicht over de actieve vulkaan vanaf de niet-actieve

Er werd ons niet veel later zelfs nog gevraagd of we nog wat hoger wouden. Daar hadden wij, als echte doorgewinterde backpackers, natuurlijk wel zin in. De top bereikt! Als een doorweekte zwabber met spierpijn en de nodige blaren konden we ons weer opmaken voor de terugreis.

Joost en ik op de tweede vulkaan

Vaak wordt afdalen onderschat. Uit ervaring kan ik nu vertellen dat klimmen gemakkelijker gaat dan dalen. Zeker met spierpijn en drukkende blaren op je hak is het fantastisch om van een berg af te struinen! We hebben er echter wel een half uur sneller over gedaan dan het klimmen. Eenmaal beneden hebben we onze laatste broodjes en banaantjes opgepeuzeld. Weer op zoek naar een bus dan maar, ah shit.. reden er net twee voor onze neus voorbij. Naja, dan maar eventjes wachten. Er rijden hier toch honderden bussen per uur voorbij. Maar een simpele taxi-chauffeur probeerde ons wijs te maken dat we net de laatste bus hadden gemist. Die truc had ik al eens eerder gehoord. Vrij snel daarna kwam de volgende bus eraan en groette wij de domme taxi-chauffeur vanuit de bus.

De backpackers (Joost, Sander, Erik)

Als hongerige wolven hebben wij een stevige pasta in elkaar gebouwd om ons daarna tonnetje-rond te eten. We konden tenslotte wel weer wat kilotjes en kolhydraten gebruiken, na zo’n tocht.
Aanstaand weekend zijn we weer van plan om te gaan surfen. Dit is ons de vorige keer als erg leuk ervaren. De maandag en dinsdag is het hier “independance day”, een landelijke feestdag dat twee dagen duurt. Wij als oude rotten in het vak ‘feesten’ gaan daar natuurlijk ook van de partij zijn. In mijn volgende blog zal ik daar wel de enige one-liners aan wijden.

Hasta pronto!