¡Desarrollar mí competencia para negociar los precios!

Momenten waar je even helemaal tot rust kan komen zijn hier schaars. Vrijwel de hele dag staat in onze straat de muziek aan. Dit begint rond een uur of 7 in de ochtend gedurende 7 dagen in de week. Op dit moment word je meestal wakker, ook al zou je nog wel even een uurtje willen doorslapen. Maar als er dan zo’n momentje is waar je wel tot rust kan komen is dit erg fijn. Af en toe denk je dan aan de toekomst in Nederland, of wellicht een ander land.. Of gewoon lekker voor je uit staren. In Nicaragua wordt dit al snel geassocieerd met een individualistisch gedrag. Maar wij Nederlanders zijn dit gedrag niet vreemd. Sterker nog, we verlangen er tamelijk vaak naar.

Mijn stage begint steeds leuker te worden. Ik krijg (nog steeds) veel vrijheid wat het mogelijk maakt mijn ideeën de vrije loop te geven. De brochure begint steeds meer vorm te krijgen. De tekst is compleet, het design is gemaakt en misschien wel het belangrijkste, de foto’s zijn geplaatst bij de bijbehorende teksten. Voor het laten drukken van deze brochures heb ik een hulplijn ingeschakeld. Via Erik heb ik de lijst met alle NGO’s (non governmental organisations) binnen Masaya ontvangen. Het vinden van de juiste contacten is soms behoorlijk lastig als je enigszins wordt beperkt door de taal en de cultuur. Een uit gesorteerde lijst met alle bedrijven is de perfecte uitkomst. Om vóór mijn vertrek bepaalde activiteiten, waaraan ik heb gewerkt, werkelijkheid te zien worden heb ik besloten om zelf op zoek te gaan naar een drukkerij. Met wat hulp van Erik, die deze lijst als de binnenkant van zijn broekzak kent, heb ik een drukkerij gevonden met een aantal substituten als back-up. Je weet het hier tenslotte maar nooit.. Volgende week ga ik een keer op bezoek bij de desbetreffende drukkerij. Nu maar hopen dat ik een leuke deal kan sluiten, maar met mijn competenties prijs onderhandelen moet dit geen probleem zijn. Het lastigste is het afhankelijk zijn van de opleverdatum in deze cultuur. Als de brochure daadwerkelijk kan worden opgeleverd voordat ik vertrek ben ik al lang tevreden!

Restaurant jockey-club


Wat goed te merken is dat de jockey-club in een opwaartse spiraal zit. Het wordt met de week drukker, er zijn meer reserveringen en je ziet het personeel ook een stapje harder lopen. Dit is natuurlijk een leuke trend voor mij als stagiair. Er ontstaan zo meer mogelijkheden om daadwerkelijk veranderingen door te voeren. Wat momenteel absoluut niet plaats vindt, en waar waarschijnlijk nog nooit iemand over heeft nagedacht, is de interactie tussen de leden en het management. Er is niks bekend over de wensen van de huidige leden of wat zij vinden van de prijzen en de wijze waarop de jockey-club met hen communiceert. Ik heb inmiddels al wat ideeën op papier gezet voor een enquête die ik zal gaan afnemen onder de huidige leden. Dit is tevens een kans om te inventariseren wat men graag zou zien veranderen. De onderwerpen die voor mij interessant zijn, zijn vooral de prijs- kwaliteit verhoudingen, de communicatie naar de leden toe (vanuit het management) en de huidige activiteiten die er plaatsvinden. Door middel van deze enquêtes hoop ik een impressie te krijgen wat de huidige leden van de jockey club, wat er mist en wat ze graag zien veranderen.

Entree jockey-club

Het browsen naar bepaalde personages.. het is een soort hobby geworden. Als er weer een topper is gevonden kunnen de lachspieren weer worden gebruikt. Meestal gaat deze ‘hobby’ via het medium Hyves. Het is een soort sport geworden om de grootste pauper te vinden. Schakelkettingen, burbery bloesjes, meer dan 1000 ‘vrienden’ hebben en meer dan 30.000 keer bekeken zijn terwijl de meeste paupers nog niet eens 14 jaar jong zijn, zijn de vaak gezochte targets.

Na al een keer eerder deze week uit eten te zijn geweest vond ik het samen met Erik en Tijmen een goed idee om een vrijdag avond eens thuis te blijven. Bart had wel zin om met de andere Nederlanders een hapje te eten. Lekker een tosti en een salade bouwen was ook weer eens lekker. Net voor een gigantische tropische regenbui, die wij al zagen aankomen ben ik even naar het ‘vrouwtje in onze straat’ gerend om hier een flesje rum en wat Cola te kopen. Na een paar minuutjes was ik weer in onze compound gearriveerd en barstte de regenbui inderdaad los. De afgelopen tijd is het, vergeleken met voorgaande maanden, een stuk meer gaan regenen. Wij zaten in ieder geval lekker droog. Onder ons afdakje onze bovengenoemde hobby beoefend, een lekker drankje gedaan en de nodige bromistas de revue laten passeren. Rond een uurtje of tien kwam Bart weer thuis en vroeg of wij nog zin hadden om Masaya in te gaan. Er zou Halloween zijn met een aantal lachwekkende optochten. Eigenlijk hadden we hier niet zoveel behoefte aan en hebben dan ook dit aanbod vriendelijk afgeslagen.

De tropische regenbui vanuit onze 'compound'

Afgelopen zaterdag zijn de vier boys van Saxion richting Managua vertrokken. Wij zijn uitgestapt bij een zeer luxe winkelcentrum genaamd ‘Galeria’. Hier bevinden zich een aantal warenhuizen, banken en talloze andere winkels. Allemaal gericht op de rijke burger en de toeristen met geld. Het is na bijna drie maanden wel weer eens fijn om door één en al luxe te lopen. Het gaat hier zelfs zo ver dat de deur voor je wordt opgedaan. Ten alle tijden bevindt er zich meer personeel dan klanten in een warenhuis. Bij elke entree staat, zoals ik al zei, een medewerker om de deur voor je open te doen. Bovendien lopen er op elke afdeling genoeg werknemers die elkaar gemakkelijk kunnen aflossen als een collega van hen in gesprek is met een klant. Tenslotte loopt er tamelijk veel personeel rond die eigenlijk alleen observeert. De functieomschrijving luidt denk ik als volgt: houdt een individuele klant in de gaten, kijk of hij niks meeneemt, achtervolg de klant ten alle tijden en geef zo snel mogelijk een seintje wanneer de klant koopintenties blijkt te hebben. Het is best gek, als je bedenkt dat er in Nicaragua ruim 68% van de bevolking werkloos is. In elke winkel staat er ruim drie keer zoveel personeel als in Nederland, ongeacht of het druk is of niet. Dit geldt overigens ook voor elk restaurant of onderneming. Bij supermarkten en benzinestations is dit zelfs nog sterker van toepassing. Voor mij blijft de 68% werkloosheid, zeker tijdens het bezoeken van bovengenoemde ondernemingen, voor alsnog onverklaarbaar. De bevolking is hier zo creatief in het creëren van werkzaamheden, dat het af en toe erg lachwekkend is.

Wij zijn natuurlijk niet met de instelling naar Galaria vertrokken om lekker te shoppen. Nou ja.. gedeeltelijk dan. Er scheen een beurs te zijn die nog wel eens interessant voor ons zou kunnen zijn. Helemaal achter in het winkelparadijs was er inderdaad een beurs. Qua opzet is het vergelijkbaar met een beurs in Nederland. Wat betreft de grootte niet, maar dit komt puur door het feit dat een dergelijke beurs enkel is weggelegd voor bedrijven waar veel geld in omgaat. (met commerciële doeleinden) Tijdens het bezoeken van deze beurs viel mij een aantal dingen op. We zeiden het nog uitvoerig tegen elkaar. “Waar zijn alle pennen, snoepjes en andere rommel?” Dit is in Nederland altijd zeer kenmerkend voor een beurs. Na een tijdje te hebben rond gelopen heeft ieder een standje gezocht dat betrekking had op zijn stage. Al snel vond ik een bedrijf dat zich bezig hield met het produceren van promotiemateriaal. Lichtbakken, grote spandoeken en billboards waren enkele van hun producten. Na een tijdje te hebben gepraat heb ik de contact gegevens gehad van een zeer vriendelijke meneer. Aangezien ik mij laatste weken van mijn stage wil richten op het ontwikkelen en opzetten van promotieactiviteiten kan dit wellicht van pas komen.

Tijmen en ik hebben de ‘Colonia’ nog een bezoekje gebracht. Dit is een zeer luxe supermarkt die een breed assortiment heeft. Ik was al eens eerder in een Colonia geweest, maar de Colonia in Managua was minstens twee keer zo groot. Dit was ook terug te zien in assortiment. Importvruchten als pruimen, kiwi’s en nectarines waren hier zelfs verkrijgbaar. Om mijn vitaminegehalte wat te ‘boosten’ heb ik hier een aantal van aangeschaft. Wat verder erg opvallend was in deze supermarkt waren de aanbiedingen. In Nicaragua is het gebruikelijk bepaalde producten te combineren, in plaats van het verlagen van de verkoopprijs per product. Door een samengestelde combinatie te kopen bespaar aanzienlijk veel cordobas, wat voor de locals erg aantrekkelijk is. Het aparte aan deze aanbiedingen zijn de combinaties. Een paar voorbeelden: Cola met bier, wasmiddel met wc-papier en tandpasta bij de Cola. Vanuit een commercieel economisch oogpunt is dit grappig om te zien.

De bar van Buena Vista Surf Club

In mijn vorige blog schreef ik over een bezoek aan San Juan del Sur. Ditmaal zouden wij dan niet in een schuur overnachten, maar in een luxe hotel dat wordt gerund door een Nederlands echtpaar. Wij zijn hier zaterdag ochtend vroeg naar toe gegaan. Zo heb tenminste nog wat aan je dag. Omdat San Juan ongeveer 3,5 uur met de bus is hebben wij besloten een taxi mét airco te nemen. De beste man, genaamd Carlos, met een mooie taxi (voor Nica begrippen) kenden wij al sinds ons vorige bezoek aan San Juan. De vrijdag voor vertrek naar San Juan heb ik deze man opgezocht in Granada om het tijdstip, een prijs en de bestemming af te spreken. Zaterdag ochtend stonden wij gereed op de afgesproken plek om opgepikt te worden. Echter was Carlos al bijna 10 minuten te laat. Dit is niet gebruikelijk voor taxi chauffeurs, dus heb ik hem opgebeld om te vragen of die überhaupt nog kwam. Hij excuseerde zich direct en kon mij vertellen dat hij er over enkele minuten zou zijn. En inderdaad, daar kwam onze prachtige taxi. Vlak voor San Juan werden wij plots aangehouden door een politie agent. Er werd wat gelachen en wat papieren werden uitgewisseld. Achteraf hoorde de papieren die werden uitgewisseld boetes of strafpapiertjes zouden moeten zijn. Na ongeveer 5 minuten moesten wij ineens onze paspoorten laten zien. Gelukkig had iedereen deze bij zich (Erik en ik hadden slechts een kopie, maar dit bleek geen probleem) en konden wij vlak na het tonen van onze identiteit weer verder. Zo maak je hier veel dingen mee in een andere cultuur! Voordat je San Juan binnenrijdt heb je drie keuzes. Het centrum is rechtdoor en dan zijn er twee mogelijkheden om links- of rechtsaf te gaan richting twee stranden.

Playa Madeira

Voor ons was het playa Madeira, rechtsaf dus! Al snel wordt de weg waarover je rijdt steeds slechter. Het begint met slecht asfalt wat overloopt in losse klinkers en eindigt in een onverharde weg. Met een stijgingspercentages van 25%, plassen van een halve meter diep en gigantische kuilen is het voor een ‘niet’-4x4 taxi een pittige klus. Alle stenen die opspatten, je veringen die veel krijgen te voortduren en je motor die op maximale toeren draait.. Het komt er eigenlijk op neer dat een ‘gewone’ auto er niet beter op wordt van zo’n weg. Ik voelde me best schuldig tegenover Carlos. Een hele aardige local met een mooie, nieuwe uitziende, auto die nog strak in het lak zit (lees: zat). Maar goed.. hij krijgt $50 voor anderhalf uur werken, wat bijzonder veel is hier. Je zag, toen wij onze bestemming hadden bereikt, tijdens het uitstappen Carlos ook even kijken naar zijn auto. Ach, waarschijnlijk kan dat ook weer worden opgepoetst door een vriendje van hem. Zo werkt dat hier tenslotte.

Door een helling die niet op te rijden valt met een gewone auto zijn wij ongeveer 200 meter vóór het hotel uitgestapt. Aangekomen bij ‘Buena Vista Surf Club’ werden we welkom geheten door Marc en Mariel. Een Nederlands stel dat ontzettend aardig, gastvrij en sympathiek is. Twee top mensen die hun gasten maximaal laten genieten. Gecombineerd met één van de mooiste locaties waar ik ooit ben geweest was het plaatje compleet.

http://www.buenavistasurfclub.com

Na een uurtje te hebben gepraat met Marc, over van alles en nog wat (voetbal, politiek, surfen, stage etc.) was het tijd om te gaan surfen. Handdoekje, zonnevetje, surfshirtje, surfplank en volle moed vertrokken wij richting het strand. Na ongeveer 10 minuutjes te hebben gelopen waren wij op playa Madeira. Na een aantal uur te hebben gesurft waren wij helemaal afgepeigerd. Het is erg vermoeiend om elke keer weer door die branden te zwemmen met je plank en de golfen te trotseren. Bovendien staat de felle zon de hele dag op je gezicht. Het laatste uurtje surfen kwamen Marc en Mariel ook nog even surfen. Bij zonsondergang zijn wij gezamenlijk terug gelopen naar het hotel. Hier kregen wij een geweldig uitzicht gepresenteerd. Zittend in een poef op een vlonder van 8 meter hoog keek je over het oerwoud en de Pacific Ocean uit.

Uitrusten & genieten

Twee uur genieten met een drankje en een snack gingen voorbij toen er werd geroepen “Jongens het eten is klaar”. Erg ironisch, want deze oneliner hadden wij een tijdje niet meer gehoord. Mariel kookt altijd zelf voor de gasten en dat is zeker geen straf. Vooraf een vers gemaakte paprika soep, gevolgd door een pasta met pollo, bacon, brocolli en enkele kruiden en een salade was de maaltijd. In tijden heb ik niet zo lekker gegeten. Met een lekker wijntje en top mensen was het erg gezellig. Tijdens het uitbuiken in onze poef viel zowel Tijmen als Erik in slaap. Terwijl ik nog aan het genieten was van mij biertje hoorde ik in mijn linker oor wat snurk geluidjes. Tijd om te slapen dus!

Zonsondergang

Na heerlijk te hebben geslapen, wat schaars is in Nicaragua, zijn wij opgestaan voor het ontbijt. Ook dit was weer genieten. Verse passievrucht, watermeloen, banaan, pannenkoekjes, toast, eitjes en een verse bak koffie stond te wachten op ons. Om wat bij te kleuren hebben wij even met z’n allen zitten bakken in de zon. Na een uur ben je hier wel klaar mee, als je doorweekt bent van je eigen zweet. De rest van de dag staan tenslotte nog genoeg zon uurtjes op ons te wachten. Net als de dag ervoor de surf bagage weer gepakt en zijn wij vertrokken naar het strand. Wederom heerlijk gesurft, gezwommen en uitgerust. Aan het eind van de dag kreeg Tijmen zelfs nog even les van Marc, die het surfen beter beheerst dan ons. Ook vandaag stond er weer een heerlijke maaltijd op ons te wachten.

De befaamde haaienvin

Om 8 uur hadden we op dezelfde plek afgesproken met Carlos. Hij stond hier braaf om 8 uur te wachten, in het donkere oerwoud. Dit keer samen met een vriend en een andere auto. Deze keer was het een ‘versleten’ busje uit de tachtiger jaren die nog minder pk had dan de normale taxi van Carlos. Dit bleek al snel toen wij een helling niet opkwamen. Daar zaten we dan.. “We hoeven toch niet wéér een taxi aan te duwen??” - “No no, todo es bien!” vertelde Carlos ons. In z’n achteruit de heuvel weer afgedaald om een langere aanloop te nemen. Met maximale toeren schoten we nu wél de berg over. De bedoeling was om een dutje te doen, tijdens de terugreis. Dit werd verstoord door de herrie die de bus produceerde. Dan maar lekker liggen en proberen weg te dommelen. Ook dit werd verstoord, omdat wij wederom werden aangehouden door een politie agent. Hetzelfde proces: even lachen, papiertjes uitwisselen en paspoorten checken. Echter was deze agent wat minder ‘amused’ van onze kopieën. Maar uiteindelijk mochten wij ook hier weer doorrijden.

Thuisgekomen waren wij zowel uitgeput als uitgerust. Uitgeput van het surfen (wat behoorlijk zwaar is), maar uitgerust van alle mooie ervaringen, het lekker slapen, het heerlijke eten en het uitrusten op de vlonder! Ik ben in ieder geval weer opgeladen voor een nieuwe stage week!

Un refugiado "feliz"

De werkzaamheden variëren van week tot week op mijn stage. Momenteel ben ik voor de jockey-club druk bezig een mooie brochure op te stellen. Sinds de oprichting is er nog nooit een mooie website, flyer, brochure of online banners geweest. Omdat ook in Nicaragua het digitale tijdperk in opkomst is zijn deze aspecten voor een succesvolle onderneming, zeker in de entertainment branche, van groot belang. De vraag naar entertainment neemt toe en momenteel zijn het vooral de welvarende mensen, die wél de beschikking over computers en internet hebben, die geïnteresseerd zijn in vermaak. Bovendien kan door middel van bovengenoemde media aan de promotie gewerkt worden. De jockey-club legt een deel van haar focus niet alleen op het ‘entertainen’ of het ‘hippische’, maar ook het zakelijke aspect wordt belangrijk. Zo zie je steeds meer zakenlui richting de jockey-club gaan om hier vergaderingen of conferenties te houden.

Een "jockey-dag"

Het werken in deze cultuur is een hele beleving. Niet alleen de nieuwe taal en de normen en waarden, maar er gebeuren vaak dingen die je in Nederland niet gauw tegenkomt. Zo is het hier heel normaal dat midden op de dag de stroom voor enkele uren uitvalt. Ik moet zeggen, je voelt je ineens behoorlijk gehandicapt als je zonder laptop zit. De accu van mijn laptop gaat namelijk maximaal 2 uur mee en is na een stroomuitval van ruim drie uur dus empty. Door het vele contact met mijn collega's word ik vaak gevraagd voor bepaalde activiteiten. Niet alleen de wekelijkse activietein op de jockey, of de feesten zoals Sensation White, maar ook voor een potje honkballen in mijn pauze, een avondje stappen in Granada of een verzorgd dinner bij hun familie.

Drie jockeys in actie!

Ik zit ook nog steeds zonder internet op mijn stage. Het is, wat ik heb begrepen, blijkbaar een gigantisch proces om een krabbel te zetten onder een contract. Ik heb voor mijn stage vaak internet nodig, is het voor het opzoeken van informatie, voor vergelijkingsmateriaal dan wel het sturen van een email naar leden of externe contacten. Het gebeurt dus af en toe dat ik óf eerder naar huis ga om thuis door te werken, of een avond wat extra werk thuis te doen heb. Of het werken zonder internet nou irritant is.. Soms wel, maar het is ook goed voor je. Je wordt erg creatief en je bent productief bezig. Ik kan tenslotte niet de hele dag F5-en. Je wordt wel vaak beperkt in het afronden van projecten of andere activiteiten. Maar ook aan deze mentaliteit wen je na een aantal maanden hier te hebben geleefd.

Ik voel me af en toe net een vluchteling, maar dan wel een gelukkige vluchteling. We moeten ons visum verlengen en dit kan op een aantal verschillende manieren. Normaal gesproken, en dan praat ik hier over de ambtenaren in Nederland, ga je naar een kantoor, daar trek je een nummertje om vervolgens enkele uren te wachten om geholpen te worden. Ok, dit is wellicht ietwat overdreven, maar hier zijn er andere manieren om de verlenging van mijn visum te bewerkstelligen. In Nicaragua is het mogelijk om voor minimaal 72 uur de grens over te gaan bij Costa Rica. De grensovergangen gaan het gemakkelijkst als je met de Ticabus of met de Transnica reist, de bus bediende regelt dan de visum verlenging. Dit betreft bij binnenkomst in Nicaragua weer een visum van 90 dagen. Vlak voor de grensovergang verzamelt hij alle paspoorten en $7 per persoon. Bij de grensovergang word je bagage gecheckt en is het belangrijk dat ik al me bagage goed in het oog houdt. Na de grensovergang deelt de busbediende de paspoorten mét verlengt visum weer uit.

Hè wat vervelend, was onze eerste reactie. Bah, een lang weekend verplicht naar Costa Rica. In eerste instantie was het de bedoeling om naar een kantoortje in Managua te gaan en daar wat córdobas te betalen. Maar uiteraard kiezen wij voor de veel vervelendere optie. Wat we precies in Costa Rica gaan doen is nog onbekend, maar het zal vast onvergetelijk worden.

In mijn vorige had ik het over een feest op de jockey-club. Een feest, genaamd Sensation White, waar iedereen in het wit gekleed moest en de aankleding van de locatie (de jockey) ook geheel in het wit zou zijn. In Nederland is Sensation White al jaren een gewaardeerd feest binnen de dance-scene en sinds mijn jonge jaren was het altijd een wens om dit feest te bezoeken. Vanwege slechte data in het verleden, een bizar duur entree kaartje, een té gecommercialiseerde ambiance, en een line-up die met de jaren minder werd is dit er nooit van gekomen. Voor $10 dollar, inclusief de hele avond onbeperkt drinken, zag ik dit als de mogelijkheid om deze oude wens alsnog in vervulling te laten gaan. Natuurlijk staat dit niet in verhouding met het feest dat al jaren in een uitverkochte Amsterdam Arena voor 30.000 uitzinnige mensen plaats vindt, maar dat maakte voor deze ene keer even niet uit! Beide feesten staan in het teken van “wit” en dat is wat voor mij telt.

De avond waarop het feest plaats vond begon al erg gezellig. Met ongeveer tien man gingen we eerst ergens een hapje eten, zoals we overigens de hele week al hadden gedaan. Onder het genot van keiharde muziek, want dit is iets wat erg normaal is hier in Nicaragua, hebben we onze drankjes besteld. De gebruikelijke Toña’s smaakte weer als van ouds. De één ging voor de buritos mixtos (kip met vlees) terwijl de ander voor de nachos met kaas ging. Naarmate de minuten wegtikten besloot de “DJ” van het restaurant zijn muziek steeds harder te zetten. Of dit nou bedoeld was om ons in de stemming te krijgen weet ik niet, maar het was een perfecte opwarmer voor wat er die avond zou komen. De maagjes waren gevuld en klaar om maar weer een taxi richting huis te nemen. We moesten ons tenslotte nog omkleden voor de white party.

Tien afgevaardigde Nederlanders, bijgestaan door onze vriendelijk buurman Javier en zijn vriendin, vertrokken richting Granada. Onze bestemming: De Colcoboca Jockey-Club. Voor mij een vertrouwd adres. Dit merkte ik al snel toen ik, overigens net als elke werkdag, warm werd begroet door mijn collega’s. Het is af en toe best gek, in een zeer positief opzicht, hoe snel je een band kan opbouwen. Bij binnenkomst hoorde we de bas al flink dreunen. Voor mij weer een fijn geluid, want het aanhoren van deze, volgens bepaalde mensen gedefinieerd als, herrie, was weer vertrouwd. Al snel zag ik dat de aankleding er erg leuk uitzag. Het was ... wit, verrassend zeg. Om nog beter in de stemming te komen hebben wij met onze buurman en zijn vriendin een paar tafels aan elkaar geschoven om even een drankje te doen. Elkaar nauwelijks kunnen verstaan was vanavond geen ergernis, maar meer een gevoel dat we een mooie avond zouden gaan beleven.

Gezelligheid

Aangezien Joost de foto's heeft gemaakt en momenteel voor zijn stage ergens in de junglle zit heb ik van dit feest nog geen foto's. Deze houden jullie nog tegoed. Foto's beschrijven de avond immers beter dan woorden..

Nadat de avond rond een uur of twee ten einde liep en er behoorlijk wat “Nica Libres” waren genuttigd, besloten wij om nog even ergens anders heen te gaan. “Wij” waren in dit geval Bart, Tijmen en ik. De rest waren we kwijt, hebben niet goed gezocht of wij hebben gewoon besloten per direct een taxi in te stappen zonder de rest te vragen. Niemand weet het meer precies, maar dat doet er niet toe. Iedereen heeft vanaf dat moment zijn eigen avond beleefd. Aangekomen in Granada centrum zijn we een aantal hippe tentjes in gegaan. De briljante avond liep ten einde in “La Nuit”. Het moet een uur of 4 geweest zijn. Tijd om een taxi terug naar Masaya te pakken. Gedurende het half uurtje in de taxi (wat hier ongeveer €5 kost, voor 3 personen) werd de avond, voor zover dat mogelijk was, heftig geanalyseerd. Thuisgekomen besloten Tijmen en ik dat het tijd was om nog wat “lekkere” tosti’s te maken. Ik weet nog (goed) dat dit misschien wel de meest vieze tosti is die ik ooit heb gegeten. De volgende ochtend was de rommel een bewijs van een mooie avond.

Maandag overdag heb ik beulswerk verricht om verschillende projecten af te ronden. Na een lange dag te hebben gewerkt zijn we ’s avonds wederom met een grote groep richting Granada vertrokken. Jeroen, een vriend van Leon en Coen, die hier voor de afgelopen twee maanden op vakantie was ging de Dinsdag erop naar huis. Als afsluiting voor hem zijn we heerlijk bij een Italiaan gaan eten. De pizza’s en pasta’s waren voor ons weer bekende gerechten. Omdat we in onze gewone werkweek zaten en de volgende dag weer op onze stage moesten verschijnen zijn we rond een uur of 9 weer naar Masaya vertrokken. Tijdens deze taxi rit, het lijkt net alsof ik vrijwel elke taxi rit beschrijf maar er gebeurt simpelweg elke rit wel iets, stond de muziek zo hard dat Erik een week lang met een piep in zijn oren heeft gelopen. De muziek, die bestond uit Santana, klassieke muziek en andere zeer melodieuze bliepjes was briljant om naar te mogen luisteren. Ik weet nog goed dat Erik en ik de taxi uitstapten en vroegen hoeveel deze beste man voor zijn CD wou hebben. Uiteindelijk zijn we niet tot een mooi dealtje kunnen komen, maar we hebben zijn nummer voor een eventueel volgende taxi rit. Wie weet proberen we het dan nog eens...

Om voor een divers publiek aantrekkelijk te zijn had Ellen, mijn stage mentor, een pipo kinderdag georganiseerd. De meeste activiteiten zijn hier alleen voor ouderen of jeugd in de leeftijd van 16 tot eind 20. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met het introduceren van de jockey-club bij deze jonge kinderen. Het zijn wellicht je potentiële leden. Misschien pas over dertig jaar, maar dan nog.

Pipo-dag

Tijdens deze pipo dag waren er twee clowns ingehuurd om een show van ruim twee uur op te voeren. De één maakte mooie kunstwerken van ballonnen terwijl de andere zichzelf belachelijk stond te maken. Je kent het wel, de flauwe grappen waar alleen om lacht omdat het zo slecht is dat het grappig wordt. Het lijkt overigens wel alsof de humor ook een eeuw achter loopt hier Nicaragua, net als de techniek. Ik had in ieder geval de indruk dat deze mensen dit allemaal oprecht grappig vonden.

Ontzettende clown

Ik heb onlangs ook voor het eerst in me leven gegokt in een casino. Het casino is hier enigszins vergelijkbaar met casino’s in Nederland. Je wordt gescand als je naar binnen wil, er is airconditioning (wat hier echt een luxe is) en je krijgt gratis drankjes. Na een aantal keer bij Leon en Coen te hebben gekeken, die regelmatig een gokje wagen (overigens ook mét succes), leek het mij ook wel grappig om een keer te gokken. Ik ben normaal helemaal niet van het gokken en ben qua gedachten hierin zeker niet verandert na dit bezoek, maar dit moest ik gewoon een keer proberen. Er staan tientallen gokkasten in rijen opgesteld. Deze gokkasten zijn kasten die Amerika zijn afgeschreven en zien er, met een hendel en oude icoontjes, zeer verouderd uit. Desalniettemin erg grappig om dit eens te proberen. Waar je in Nederland (volgens mij) gokt met minimaal één euro per keer, kun je hier voor één córdoba gokken. Ik heb voor C$100 córdoba ruim een uur plezier gehad. Dit is omgerekend €5, dus waar praten we over.

Aankomend weekend gaan Tijmen, Erik en ik de plek bezoeken waar wij ons de vorige keer meer dan thuis hebben gevoeld. San Juan del Sur, om precies te zijn. Er is één klein verschil, namelijk de slaapplaats. Waar we de vorige keer in een schuur hebben overnacht, en dan druk ik het nog netjes uit, voor nog geen $5 dollar, overnachten we aanstaand weekend in Buena Vista Surf Club. Dit is een hotel, direct gelegen aan het strand Madeira, wat bekend staat als het beste surfstrand van Nicaragua. Deze club wordt gerund door een Nederlands stel. Toen Tijmen gister opbelde om te reserveren waren ze erg enthousiast. Dit komt mede doordat de andere Nederlandse stagiaires een maand geleden ook al dit hotel hebben bezocht. Dit is beide zo goed bevallen dat er alleen maar positieve berichten te horen waren, van zowel de jongens als de Nederlandse eigenaren. Mijn foto toestel is al vol opgeladen en klaar om de mooiste zonsondergangen te fotograferen. Ik ga vanmiddag proberen dezelfde taxi te benaderen die ons de vorige keer ook heeft gebracht naar San Juan. Kan ik gelijk mijn competentie prijs onderhandelen bijspijkeren. (In het Spaans..)

Afgelopen week zijn wij ook druk geweest met het omboeken van onze tickets. Aangezien ik vorig jaar zo slim was om een 5,3 te halen voor marketing communicatie moet ik dit tentamen herkansen. Dit tentamen valt in de week van 11 – 15 Januari. De exacte datum van het tentamen wordt terzijde tijd bekend gemaakt. Omdat er geen mogelijkheden meer waren om tussen 1 en 9 Januari te vliegen heb ik besloten om op 28 december terug te vliegen. Samen met Bart, want ook hij moet enkele tentamens herkansen, keer ik weer terug naar het koude kikkerlandje. Wij komen op 29 December om 08:20 aan op Schiphol. Ik zal net voor vertrek in mijn blog de vluchtgegevens plaatsen, mocht je hier in geïnteresseerd zijn.

Zover is het nog allemaal niet. Er volgen nog vele mooie weken, waar ik me telkens een andere gedaante kan aannemen. Van toerist met mijn foto toestel in de aanslag en het maken van vreselijke foto’s tegen alle wetten van het foto maken in en een gelukkige “vluchteling” tot een hard werkende stagiair.

El tiempo para todas las fiestas

De tijd van alle feesten in Masaya blijft maar door gaan. Vanaf augustus t/m november is het hier drie maanden lang feest. Dit houdt in: straat activiteitein, feesten, vrije dagen (alleen in Masaya), verschillende optochten, kermis etc. Voor ons erg leuke en vooral interessant om dit mee te maken. Soms verbazen we onszelf gewoon weer hoe alles hier z’n gangetje gaat. Het ene feest is nog niet afgesloten of een paar honderd meter verderop start het volgende evenement.

Zo blijf ik overigens in verbazing vallen. Het regenseizoen is echt losgebarsten en soms komt het urenlang met bakken uit de hemel. De mogelijkheden om al het water af te voeren kennen ze hier niet zo als in Nederland. Het regent, en iedereen accepteert dat en gaat eigenlijk gewoon door met zijn of haar werkzaamheden. Zo zat ik laatst te eten in een restaurantje aan de weg terwijl het zo hard regende. De straat en stoepen waren inmiddels al compleet verdwenen. Het enige wat je zag waren de bovenste helften van auto’s en een kolkende rivier. Dan denk je ineens.. “Ik moet toch echt weer naar huis zo straks”. Toch is dat nergens voor nodig. De taxi’s blijven gewoon rijden en ook de motors en mensen lopen gerust door de plassen (lees: stromende rivier) heen om bij hun plek van bestemming te komen.

Erik, Sander & Joost

Op mijn stage ben ik momenteel bezig met het opstellen van nieuwe prijzen voor de drankenkaart. Alle factoren zijn in beeld gebracht, dus is het tijd dat ‘project’ af te ronden. Inmiddels ben ik al druk bezig met het uitwerken van ideeën voor een nieuwe website. Gepaard met een nieuwsbrief, een online reserveringssysteem, een evenementen kalender een soort CRM systeem probeer ik de leden volop betrokken te laten raken met de website. Dit is tenslotte waar het is mis gegaan de afgelopen jaren. Betrokkenheid bij de leden en de mogelijkheid wat interactiever met de club bezig te zijn. Bovendien vindt iedereen het geweldig om een kaartje te krijgen van jou club als je jarig bent.

Om dit te realiseren moet ik ook mensen zoeken die de capaciteiten hebben om dit te kunnen uitvoeren. Met behulp van enkele andere studenten probeer ik met MKB bedrijven in contact te komen die mij hier kunnen helpen. We hebben al een ‘website’-bouwer in dienst, maar deze heeft beperkte mogelijkheden met wat ik van plan ben.

Ook de voorraadlijst is helemaal klaar (alleen alle producten van de keuken), maar dit is toch iets overbodig gebleken achteraf. Het aanstellen van een dergelijke lijst was een grote wens van Yahaira en Ellen, maar na he aanstellen van een nieuwe chef-kok heeft di probleem zich zelf al opgelost. Ik probeer later in mijn stage hier toch nog een keer op terug te vallen om een inkoopsysteem op te stellen en dit te vergemakkelijken.

Afgelopen zondag zijn we met een mannetje of acht naar de jockey-club vertrokken om hier te genieten van een geweldig buffet aan het zwembad. Dit buffet bestond alleen uit vis gerelateerde gerechten. Voor $20,- kon je onbeperkt eten van alle vis die er was. Van kreeft tot tonijn en van gerookte zalm tot krab. Naast het zwembad hebben we ons een aantal uur prima vermaakt en uiteraard lekker gegeten.

Verder proberen we elke avond toch wel iets gezelligs te doen of even met z’n allen eruit om een hapje te eten. Gezamenlijk, want ook hier: “hoe meer zielen hoe meer vreugd”, vertrekken we meestal per taxi richting central park om daar te beslissen wat we gaan doen.

Komend weekend is er wederom een feest op de jockey-club. Sensation White. Iedereen kent het wel, alles is dan wit. De aankleding, de dresscode en alles wat maar wit kan zijn is dan ook daadwerkelijk wit. $10,- entree om toegang te krijgen, wat tevens het recht geeft om de hele avond onbeperkt te drinken. Dat zijn dus de grappen waar wij, Hollanders, wel van houden. Zoals het ook voor het vis-buffet gelde help ik meestal op het ‘evenement’ zelf mee met het structureren van de dag en kijk wat er de volgende keer beter kan. Voor mij grote leerprocessen waar ik altijd de mogelijkheid pak om wat aantekeningen te maken op een notitieblokje. Er gebeurd tenslotte zoveel op zo’n dag.

Een gebruikelijke manier van reclame maken voor feesten en partijen om met een pickup truck door de stad te rijden met een aantal gigantische speakers in de laadbak. Uit die speakers komt de hele dag muziek en de ‘rakende’ oneliners van de MC. Een microfoon, die is gekoppeld aan de desbetreffende boxen, wordt helemaal vol geschreeuwd met de hoop dat veel mensen dit horen (lees: het is onmogelijk om zulk geschreeuw niet te horen). Een zeer effectieve methode hier in Nicaragua. 60% van de bevolking leeft tenslotte op straat en zit het merendeel van de dag te schommelen op de stoep. Nu zal je denken “maar is er dan ook daadwerkelijk een gunstige conversie ratio?”. Blijkbaar wel. Feesten zijn vaak afgeladen en als je aan men vraagt hoe ze bij dit soort feesten zijn gekomen is het antwoord simpel: reclame vanaf de straat. Het kost tenslotte ook relatief niks om een beunhaas rond te laten rijden die jou feest aan het promoten is.

De wagen die het feest promoot

De afgelopen week hebben Joost, Leon, Coen, Manon en ik gezamenlijk verschillende restaurantjes bezocht om hier ’s avonds lekker te dineren. Voor de koste hoef je het niet laten, je krijgt geen rommel in je keukentje en alles wordt geserveerd. Bovendien is tot nu toe alles erg lekker wat ze hier serveren. Vooral de buritto’s, nacho’s en jalapinto is voortreffelijk. Bovendien is het altijd erg gezellig om na een vermoeiende stagedag weer gezellig met z’n allen een drankje te doen en te genieten van het feit dat er voor je wordt gekookt. We bespreken alle vorderingen van de stages, leuke gebeurtenissen, analyseren het weekend en maken plannen voor het aankomende weekend.

Een doordeweekse werkdag, tenminste, voor mij. Heel Masaya was vrij om weer één of andere gebeurtenis te vieren. Coen en Leon, werkzaam in Masaya, hebben deze dag gebruikt om weer helemaal bij te tanken. Waar anders dan naast een heerlijk zwembad met palmbomen kan dat? Natuurlijk, de jockey. Zelfs vroeger dan normaal arriveerde wij met z’n drieën bij de jockey. De jongens even uitgelegd dat ik die dag wél gewoon moest werken, in tegenstelling tot de rest, en dat zij dus maar ergens anders moesten gaan zitten. Mijn gebruikelijke koffie werd geserveerd door mijn grote vriend Ernesto (de barkeeper). Van half 10 tot 2 een hoge productiviteit behaald. Inmiddels waren Bart en Daan ook bij de jockey aangeschoven om hier de rest van de dag de resideren. Tijdens de kaartsessie van ruim 6 uur namens de jongens volop gebruik van de mogelijkheden. Een drankje, een duik en vooral niet insmeren. Tegen een uur of 2 ben ik ook bij de jongens aangeschoven. Onder het motto van: Laat ik eens de andere kant van de jockey bekijken, op een doordeweekse dag. Ook hier heb ik weer verscheidene bevindingen gedaan.

Om 5 uur zijn we vertrokken naar el supermercado “El Colonial”. Een westerse supermarkt die niks onder doet aan een Albert Heijn. Mijn goddelijke potje pindakaas aangeschaft en enkele shampoos. Vervolgens weer een taxi ingedoken om een drankje te doen in de toeristische boulevard van Granada. Na twee uur gezelligheid hebben we besloten om ergens een hapje te eten. Al snel kwam een propper ons vertellen dat de mojito’s vandaag C$25 waren. Je kreeg er dan niet één, maar twee voor dezelfde prijs. Voor ons reden genoeg om hier meteen op in te gaan, zonder dat de beste man zich zou bedenken.

Heb ik trouwens al een keer een alinea gewijd aan het gedrag van taxi’s en bussen hier? Volgens mij wel, maar dit komt wederom naar boven bij mij als iets wat briljant blijft. Je kan het vergelijken met een kartbaan. Kun jer er rechts langs? Gaan. Kun je er niet langs? Toch proberen en anders heel hard en vooral veel toeteren. Overigens gaat dit alles met een snelheid van boven de 100 km/h, als het niet harder kan tenminste.

Sander, Joost & Erik tijdens een avond stappen

Een avondje stappen, daar was het wel weer tijd voor. Voorafgaand aan een avondje stappen is er gezellig gegeten. De grote familie schotel, bestemd voor ongeveer 3 personen, geeft een gezellige sfeer. Met 20 tortilla’s, een schaal vol met verschillende vleessoorten, tapenades, sausjes en kazen is het smullen geblazen. Daarna zijn we gezamenlijk naar een tent genaamd “Coco Jambo” vertrokken. Een hele hippe discotheek met talloze hippe bliepjes, lichtjes en andere funky attributen. Entree betaald, tafeltje gepakt en lekker drankjes besteld. Blijkbaar is de vrijdagavond niet zo populair met betrekking tot gezellig stappen hier. Het was rustig en er was weinig sfeer. Aangezien we de dag daarop ook al een feest hadden gepland hebben Erik en ik besloten huiswaarts te gaan. Het was tenslotte al half 1 ’s nachts en ik was al redelijk ingekakt. Een boekje gelezen bij thuiskomst om vervolgens weer eens helemaal lek gestoken te worden door een paar muggen. Maaaaaar - Breaking news - Me klamboe hangt nu eindelijk! Na bijna 2 maanden zonder te hebben geslapen ben ik zo trots als een peer dat ik hem heb weten te monteren in de snoeiharde hardboard platen. Of moet ik juist eens achter me oren krabben? 2 maanden.. zou dan zelfs ik zijn beïnvloed met de mañana mañana cultuur?

Vanwege het feit dat ik de laatste weken iets meer rust heb opgezocht en daardoor enkele dingen heb laten schieten (canopy tour, avondjes stappen etc.) heb ik vrijwel geen foto’s gemaakt. Jullie zullen het deze week dus met een paar foto’s moeten doen. I’ll promise: I’ll be back with more pica’s!