Masaya

Allereerst even een update over mijn rug. In mijn vorige blog sloot ik af met mijn verbrande rug. Deze is inmiddels weer redelijk hersteld. Ik heb ongeveer vier dagen niet op mijn rug en linker zij kunnen slapen of fatsoenlijk tegen een stoel kunnen zitten. (Kyle weet waarschijnlijk hoe ik me voelde) Eergisteren was de vervelling-fase van start gegaan. Na twee dagen intensief alles eraf te hebben geschrobd is mijn rug weer zoals vanouds. (Op enkele plekjes na) Op mijn eerste stagedag heb ik met Tjitske (van On-Stage bemiddelingsbureau) eerst een gesprekje gehad over belangrijke en minder belangrijke vragen, indien ik die zou hebben. Ook hebben we gewoon even over het land gepraat en onze indrukken. Al snel kwamen we op het surfen en vertelde ik mijn verhalen over mijn rug en dat ik mij vanaf die zaterdag tot aan de dinsdag erop wat grieperig gevoeld heb. Een zonnesteek leek haar het meest logische.. dus dat heb ik ook weer eens ervaren!

Twee weken intensief spaanse les gevolgd door een examen. Zeker de laatste twee dagen keken we collectief naar die woensdag uit. Het zou tenslotte een nieuwe en vaste woon-plek voor ons betekenen! Maargoed, het examen.. gedurende de afgelopen twee weken werd me al vaak verteld dat het niet moeilijk zou gaan worden. Daar hadden ze inderdaad niks aan gelogen. Het examen, overigens wel precies afgestemd op wat je de afgelopen twee weken hebt geleerd, was vergeleken met wat ik gewend was op mijn HBO een stuk lager. Een stuk of vijf grammatica oefeningen en nog één of twee invul oefeningen. Agh, het ging er tenslotte om dat ik er geleerd heb en dat is zeker gelukt. Na twee weken intensief spaans te hebben gevolgd heb ik dit door middel van een examen met een 9,6(!) afgesloten.

Zoals gebruikelijk zijn er ‘s middags activiteiten. Omdat het dinsdag hier erg slecht weer was en er een buiten-activiteit op de planning stond hebben we besloten om de activiteiten van dinsdag met de woensdag om te gooien. Dinsdag “kookles” en woensdag het bezoeken van Lago de Apojo. Een meer dat voorheen een vulkaan was die is volgelopen met mooi, blauw water. Daar hebben we, gezamenlijk, met alle studenten een uur gezwommen en daarna even “afgepilst”. Onze laatste dag Granada.. toch wel een pracht-stad waar we de afgelopen 2,5 week ons thuis hebben gevoeld.

Zowel teleurstelling als blijdschap speelde er op tijdens het vertrek uit Granada. Voor mij ging dat natuurlijk niet helemaal op, aangezien mijn stage-plek in Granada gevestigd is, maar toch.

‘S morgens had ik dus eerst een gesprekje met Tjitske voordat ik met haar naar mijn stage vertrok. Toch wel spannend.. ik was er natuurlijk al twee keer geweest en had het meeste personeel al eens ontmoet, maar het bleef de eerste echte stagedag. Om tien uur, het uur dat de Jockey open gaat, dus tevens mijn zwaar relaxte start-tijd ‘s morgens. Even snel mijn stage activiteiten en andere verplichtingen doorgenomen, want we hadden tenslotte maar een uur, om vervolgens weer richting La Siesta (ons hostel in Granada) te gaan. Hier stonden al onze koffers en tassen met smart te wachten om richting Masaya verhuisd te worden.

Ruim een half uur hadden we nodig om met zijn vieren naar ons nieuwe huis te rijden. De verandering van omgeving viel me gelijk op. Van de best luxe en verwesterde wereld van Granada naar de echte derde wereld van Masaya. Dat was wel even slikken.. Vlak daarna bleek ook dat ons huis nog niet af was. Er zaten nog geen ramen in.. die moesten er nog even snel in gezet worden. We kwamen dus van een redelijk koude kermis thuis. “Kunnen we nog stééds niet onze koffers omkieperen..”. Een andere keus dan in het plaatselijke hostel zitten van de eigenaar van ons huis hadden we niet. Een saaie, kille en trieste bedoeling was het daar.

De tweede dag in ons “geweldige, lees: trieste” (we moeten ons niveau van sarcasme, dat dagelijks voor een groot deel van de dag aan de orde is, natuurlijk wel waarborgen) hostel was gelijk onze eerste echte stage-dag. De dag waarop het ging gebeuren. Iedereen op z’n eigen houtje, eigen tijden en eigen manier naar zijn stage plek. Voor Tijmen en Bart ging de wekker vroeg, zij moeten dagelijks rond zeven uur de bus pakken richting Managua. Erik kan iets later vertrekken en ikzelf span de kroon. De Jockey gaat namelijk om tien uur ‘s morgens pas open, dus dat is tevens mijn begintijd!

Aangekomen bij de Jockey was er nog weinig tot niks te doen. Alleen wat bar personeel, de wachters en wat schoonmakers liepen er rond. Tijd voor mij om mijn laptopje uit m’n tas te halen en maar vast aan de slag te gaan met mijn opdrachten. Tot één uur vrij weinig gedaan, naast het uitwerken van mijn activiteiten lijst en algemene informatie van de Jockey. Om één uur kreeg ik mijn lunch dat bestond uit spaghetti met rijst, wat salade en een stuk darm (ofzo iets). Na de lunch ben ik een aantal kostprijs-analyses gaan maken van de menukaart. Hier schrok ik wel even van.

Na drie nachten daar te hebben gezeten werden we ineens spoedig verzocht onze koffers in te pakken (voor zover nodig). Terwijl Tijmen en Erik nog ons eten aan het ophalen waren stonden Bart en ik al druk onze koffers in te pakken. Een snelle hap en alles snel ingepakt. Eindelijk konden we dan naar ons eigen ‘stulpje’. Zelfs de heenreis was weer een avontuur. In een donkere onverharde weg vertrokken we in een soort “truck” naar ons nieuwe huis, gelegen op ongeveer 5 minuten loop afstand van ons huidige hostel.

Spullen uitpakken en even rond snuffelen. Er ontbrak toch nog een hoop.. Al snel werd ons vermeld dat de meeste dingen nog geleverd zouden gaan worden en dat dat hoogstens een paar dagen moest duren. Een simpele tafel, een “kast” (zie foto) en twee stoelen behoren tot onze huidige inboedel, woooahhhhhh! Gellukig maken wij er met ons vieren, en af en toe vijfen, er altijd een gezellige boel van.

Helemaal aangezien het feit dat wij alle vier over dezelfde (sarcastische) humor beschikken, die overigens bijna niemand begrijpt. Hieruit zijn in de afgelopen drie weken dan ook weer flink wat noemenswaardige quotes gerold. Het is maar goed ook, dat 80% van onze conversaties anders moeten worden geïnterpreteerd dan een “normaal” mens dat zou doen. Genoeg nonsense, de mensen mensen zal dit niet vreemd in de oren klinken..
Na de afgelopen dagen veel indrukken over de buurt en stad te hebben opgedaan sloeg de vermoeidheid er in. Iedereen lag uitgeteld op bed en zocht naar zijn nachtrust.

‘S morgens werden we wakker en kwam de Claro-ploeg om ons internet aan te leggen. Tenminste, dat dachten we, want dat was ons tenslotte verteld. Naïef zoals we nog wel degelijk zijn, namen we aan dat dit pikobello geregeld zou worden. Echter kwamen ze enkel en alleen met een modem, uit het jaar 1998, aanzetten. Ding erin geplugged en enkele zaken geconfigureerd. Afijn, we hebben tot op de dag van vandaag nog steeds maar de beschikking over één internetverbinding via een kabel. Vanmiddag aan mij de taak om een router te gaan zoeken, in deze stad.

Vanmiddag nog even mij rust pakken en zoals al eerder vermeld stond een router proberen te kopen. Bovendien ga ik een plekje voor mijn klamboe zoeken en mijn bed eens opmaken. Tenslotte gaat er een blender aangeschaft worden, want de fruit-punches hier zijn goddelijk door al het verse fruit! De komende weken / maanden gaat mijn stage echt van start en hopen wij hier ons, tot nu toe, leuke leventje voort te kunnen zetten!

Zoals je kunt zien, hier zou Rob Geus niet vrolijk van worden! Wij echter wél. Ik zou zeggen, hasta pronto y muchos besos!

P.S. Omdat Blogspot weer zo fijn meewerkt ben ik genoodzaakt de foto's hier los onderaan te posten. Excuses voor de duffe opmaak!


De weg naar ons huis, kortom: Route du Soleil!



Onze (beveiligde) poort van het huis.



Binnenplein, inclusief de 24/7 blaffende bodyguard..

Mijn "werkplek"

Deel van mijn kamer

San Juan del Sur

Zoals beloofd, een nieuwe update!

Een leuke herrinering die we (Tijmen, Erik, Joost & ikzelf) met onze spaanse les hebben opgedaan was het bezoeken van een nationaal radiostation. Na een klein stukje wandelen door Granada, samen met onze profesoren (docenten), kwamen we aan bij het radiostation van Granada. Een klein hokje met wat apparatuur en twee ontzettend snel pratende locals die over alles aan het praten waren, wat voor ons in ieder geval onverstaanbaar was. Na even geluisterd te hebben waren wij aan de beurt. Na een korte introductie van Joost en Erik was het aan Tijmen en mij om de show te stelen bij "Radio Vulcano". Urenlang hebben wij de belangrijke onderwerpen de revue laten passeren om de lokale bevolking sterke CE anekdotes te vertellen. Een contract is al vastgelegd voor de komende vijf maanden om als echte beunhazen de nieuwe stemmen van Radio Vulcano te worden. Later liepen we natuurlijk ook als echte famoso's over de straat om handtekeningen uit te delen...!

Buiten de spaanse lessen om doen we doordeweeks niet echt veel. Het is erg intensief en met de warmte, waar we overigens al aardig aan gewend zijn geraakt, is het houden van een siesta 's middags niet verkeerd, tenminste.. als daar ruimte voor is buiten de lessen en activiteiten om.

Na minimaal 6 dagen te hebben afgeteld naar deze dag was het afgelopen vrijdag dan zover. San Juan del Sur, het surf-walhalla voor menig toerist. Eerst nog de middag activiteit van vrijdag.. Het maken van cocktails stond op de planning. Na een heerlijke Mojito en een andere lokale cocktail te hebben gemaakt (en opgedronken natuurlijk, want we blijven integregen..) vertrokken we. Normaal gesproken reis je eerst per (overvolle) bus naar Rivas om vervolgens over te stappen naar San Juan del Sur. Dat zou je ongeveer 3,5 á 4 uur gaan kosten. Als het sneller en makkelijkker kan dan staan wij als studenten natuurlijk open voor die opties. Eerder die dag had Tijmen al via zijn Spaanse docent een taxi weten te regelen voor $40, voor vijf personen. Er reisde namelijk een andere jongen mee waarmee we tijdens de spaanse lessen ook wel mee optrekken. Het reizen met een taxi scheelt toch al gauw ruim 2 uur. Één nadeel, je zit met z'n vijfen in een sedan. Kortom, op de achterbank zit je opgepropt mt vier man voor ruim anderhalf uur.

Na een helse rit, wat later een luxe rit bleek te zijn, kwamen we dan in het "befaamde" San Juan del Sur! De zeer vriendelijke taxichauffeur gevraagd om ons af te zetten in hartje San Juan. Dat bleek niet moeilijk te zijn. Een klein stadje met een simpele opbouw qua wegen-netwerk. Daar stonden we dan.. Zie het uitzicht hieronder.

De kustlijn van San Juan (in de baai)

Het was inmiddels al half zes, het begon te schemeren en de zee begon wat rustiger te worden. Tijd voor ons om gebruik te maken van de vele restaurantjes die zich langs de kustlijn bevinden.
Vijf heerlijke toña's besteld om vervolgens te genieten van een verbluffende zonsondergang.

De zonsondergang de eerste dag.

Na deze heerlijke biertjes koud te hebben gemaakt hebben we ook het eten besteld. Een stel lekker tortilla's gevuld met pollo (kip), geserveerd met 3 heerlijke sausjes.

Het was tijd geworden om een slaapplek te vinden. Even onze reisgiddsen open geslagen (nog bedankt Mirjam, de lonelyplanet gids is superhandig hier) en gezocht voor een goedkoop, maar redelijk hostel. $5 per nacht was het resultaat. Één van de slechtste hostels die ik ooit heb gezien is waar we naar binnen liepen. Het was donker, gigantisch warm en het zag er allemaal vervallen uit. Een schuur met tien verschillende kamers, inclusief een douche.. naja.. een pijp waar een straal water uitkwam, een toilet die te goor was om naar te kijken en als slagroom op de taart waren de daken (golfplaten) bezaaid met gaten. Kortom.. een toko waar mijn moeder meteen d'r roze handschoenen aan zou trekken en de eerste volgende 72 uur zou schoonmaken alsof je smetvrees hebt. Maargoed, de tijd dringde, dus hebben we toch maar besloten om daar vier kamers te nemen. De sleutels ontvangen en onze tassen gedropt en van ellende maar besloten om wat te gaan drinken. Toch wel raar, het geweldige San Juan del Sur met een schuur midden in de stad waar alles er gigantisch vies uitzag. Agh.. het was tenslotte puur en alleen om de nacht in door te brengen. We zijn snel vertrokken naar een lokale supermarkt waar we wat cola, flor de caña en wat snacks hebben gehaald. Binnen vijf minuten lagen we op het strand te genieten van een strakke sterrenhemel met een paar heerlijke drankjes. Later met een groep Amerikaanse reizigers nog wat drankjes gedaan voordat we besloten naar bed te gaan.

De volgende dag maakte Joost (de vijfde reiziger) ons allen wakker rond een uur of zeven. Zonder te ontbijten snel een taxi gezocht en ons gevraagd naar een strand te brengen. (De baai waar we aankwamen was niet geschikt voor surfers) Voor enkele dollars hadden ween taxi chauffeur gevonden. Goed.. ik had het al eerder over een helse taxi-rit. Deze taxi-rit was nog vele malen erger dan de eerdere. Over een onverharde weg, met gaten, modderpoelen, grote keien en steile hellingen probeerde we, wederom met vier personen op de achterbank, ons kalm te houden. Aangekomen bij het strand waren we alle gebroken. Kreupel vielen we uit de taxi, maar agh.. waar praten we over! We waren op het strand "Madeirra", de eerste notabene, in de middle-of-nowhere na een helse rit van ongeveer 35 minuten

Ik hoor mezelf nog zeggen, "wat een kleine golven hier zeg".. Mja, dat heb ik later toch wel terug genomen. Meteen vijf surfboarden gehuurd voor de hele dag en gevraagd hoeveel de lessen kostte. $10 per uur, per persoon vonden we nogal aan de hoge kant. het leken wel Europese prijzen.. Dus besloten dat enkel twee mensen les zouden nemen en de rest gewoon wat gingen proberen, we hadden tenslotte de hele dag! Na een spoed-cursus van Tijmen (die had al eens eerder gesurft), terwijl Erik & Joost les volgde, de zee ingegaan en geprobeerd de eerste golven te pakken. Je denkt al dat het moeilijk is, maar het is nog honderd keer moeilijker dan je al denkt.

Een foto van de golven, die alsmaar hoger werden.

Tijdens de middagpauze besloten om in het eettentje maar wat te eten. Een triestelozen bedoeling was het. Mensen met gezichten die geen zin meer in het leven hadden, tenminste zo leek het. Bovendien deden ze geen enkele moeite om ons te helpen of vriendelijk te bedienen. Voor ons een makkelijk besluit om de volgende dag naar een ander strand te gaan. Een dag heerlijk gesurft en veel in het water gelegen. Het "vergeten" en lax zijn van insmeren heb ik ook geweten. Een knal-rode rug was het resultaat.. De terugweg met de taxi was ook weer een belevenis. Op de eerste beste helling sloeg de motor af, omdat 'ie het niet meer trok. Auto uit en duwen maar. Deze taxi-ritjes werden overigens met toyota's (sedan) gedaan. Waar men in Nederland er niet eens over denkt om een zandpad te nemen reden deze taxi's elke dag deze route. Een slijtageslag voor je auto, indien je geen jeep hebt.

Vroeg slapen en weer opmaken voor een dag surfen was ons motto. Ik geloof dat we rond acht uur in bed, nog steeds de schuur, lagen om de volgende dag weer rond zeven uur wakker te worden. Met spierpijn, maar wel uitgerust, kwamen we uit bed rollen. Een snel ontbijtje gepakt en weer een taxi aangeschoten om ons richting "remanzo" te cruisen. Naja cruisen.. ook dit was weer een soort gelijke rit dan de eeerste dag, echter hadden we hier een 4x4 jeep als taxi. De plek waar we nu aankwamen was een stuk toeristischer en vriendelijker qua mensen. Ook hier de hele dag gesurft.

De 'surftentjes' van dag twee (Remanzo).

Eerder die morgen hebben we alle vijf een surf-shirt gekocht wat je buik beschert tegen slijtage en je rug en schouders beschremd tegen de zon. Voor mij was dat echter één dag te laat, maarja.. so be it! Met de chauffeur van de 4x4 taxi hadden we afgesproken om rond 5 uur bij de parkeerplaats (het strand zelf) te staan om weer terug te keren. Hij stond hier ruimschoots vantevoren klaar. Wel raar, want waar bijna alles hier de mañana mañana cultuur betreft, zijn taxi-chauffeurs altijd optijd!

Aangekomen in San Juan 'baai' hebben we een gezellig strand tentje opgezocht om daar een lekker verse fruit-shake te drinken. Ook gelijk het eten besteld, omdat het hier nog wel eens lang wil duren voordat je eten komt. Met uitzicht op één van de mooiste zonsondergangen, zelfs nog mooier dan dag één, die ik heb gezien (zie foto) genoten wij van onze laatste dag in San Juan.

Een stukje prachtigheid?

De tijd ging snel en na twee uur te hebben genoten van lekker eten, een mooie zonsondergang en een leuk kampvuurtje op het strand stond onze taxi-vriend weer op ons te wachten.

Thuisgekomen van een zéér geslaagd weekend waren we allemaal doodop. Het surfen was geweldig en gaan we zeker vaker doen. (vandaar de investering in het surf-tenue) De spierpijn en treurige herinneringen van ons hostel waren slechts kleine teleurstellingen die al snel uit mijn geheugen waren gewist, tot op dit moment...

... De verbrande huid op de achterkant (voorkant overigens ook) van mijn lichaam blijven jammer genoeg iets langer in mijn geheugen zitten!

Uno momento por favor

Helaas, het zal nog een paar dagen gaan duren voordat er weer een blog (met inhoud) geplaatst gaat worden. Momenteel ben ik bastante druk met het volgen van de spaanse lessen en het doen van de activiteiten. Hierdoor blijjft er weinig tijd over blijft voor het schrijven van een blog. En ja.. het kost aardig wat tijd om een leesbare blog te schrijven, zeker als je er foto's bij wilt. Bovendien vertrek ik over een uur richting San Juan del Sur (één van de beste surf-plekken ter wereld) om daar het gehele weekend te verblijven. We gaan hier met z'n vijfen naartoe en hebben hier geen toegang tot onze laptops.

Voor nu, nog even geduld por favor. Maar ik beloof jullie, het zal het wachten zeker waard zijn!

Adios,
Antonio Sanderos

Een geweldig land!

Dansen.. ja.. dat is niet iets waar wij, als houterige Nederlanders voor gemaakt zijn. Tenminste, niet op de manier waarop deze mensen dat kunnen. Het was leuk en vooral lachen, maar dat is het dan ook wel. Er was ook geen gebrek aan zweet. Vooral tijmen was doorweekter dan iemand die uit een zwembad zou klimmen.

‘S avonds was het hier carnaval, wat het ‘t hele weekend is overigens. Samen met een paar Nederlandse dames hebben wij een mooi plekje weten te bemachtigen aan de "hoofdstraat" van granada. Door middel van genoeg cocktails en Tonã’s kwamen wij onze avond wel door! Een uur later dan aangekondigd (verbaasde ons niks .. mañana, mañana) kwam eindelijk de stoet voorbij. Wat ons opviel was dat ook in dit land alles al redelijk commercieel wordt uitgebuit. Toen de stoet eenmaal voorbij was konden we genieten van een spectaculaire vuurwerk show. Daarna ging het feest nog lang door met gezellige muziek en vele uitbundige mensen. Opmerkelijk was de drukte die op zo’n festein afkwam. Dit heeft uiteraard ook zijn nadelen, iedereen zat te duwen en te trekken om een mooi plekje te bemachtigen. Bij uitstek een perfecte gelegenheid voor zakkenrollers. Zo zag ik een man vluchtig aan Erik zijn broekzakken voelen. Ook Erik zelf voelde dit, maar gelukkig wisten we dat hij er niks in had zitten. De rest van de avond zijn we extra alert gebleven.

Gister (zaterdag) wouden we iets "actiefs" doen. We werden echter wel pas om half elf wakker. Ons onbijt hadden we ook pas om 12 uur op, kortom we waren erg laat. Toch hebben we besloten naar het centrum te gaan waar ze verschillende bureautjes hebben. Die organiseren diverse trips naar vulkanen, eilanden etc. In eerste instantie hadden we besloten om een vulkaan te bezoeken, maar hiervoor waren we dus al te laat. Een democratisch besluit wees uit dat het wel leuk zou zijn om een eilanden-tour te doen. Het was tenslotte toch bloedheet. Omdat we ongeveer twee uur moesten wachten voordat we konden vertrekken besloten we even naar een supermarkt te gaan. Echter bestaan die hier niet zoveel als in Nederland, dus moesten we weer de halve stad door. Toen we over de "markt-straat" liepen zagen we alle marktlieden ineens allemaal zeiltjes pakken. Niet kort daarna betrok de lucht, stak er een stevige wind op en begon het te spetteren.

Hier de betrokken lucht goed te zien.

Snel de supermarkt ingedoken.. bij het verlaten zagen we dat de marktlieden niet voor niets alle spullen gingen afdekken. Een tropische regenbui was de oorzaak!

Toch maar naar het bureautje gegaan waar we de eilanden trip hadden gereserveerd. (We hadden tenslotte 20$ vooraf betaald) Daar werd ons gevraagd of we de trip wouden uitstellen of gewoon door wouden laten gaan (erg netjes). We hadden er ons toch wel op verheugd en hadden wel zin om eindelijk iets moois te zien, dus besloten we het door te laten gaan. We werden opgehaald door een vriendelijke gids genaamd "Camilo". In een bus, waar we half weg vroren door de ijskoude airconditioning, werden we vervoerd naar Lago de Nicaragua. Dit meer is het éénnagrootste meer van Noord, midden en Zuid-Amerika. Het is 80 meter diep en er zwemmen zoetwater haaien die ongeveer drie meter lang zijn.


Een privé-eiland van rijke chaps


In een boot met flink wat PK-tjes vertrokken we dan. Uiteraard konden we niet alle 365 eilandjes bezichtigen, maar wel een flink aantal. De eilanden waren veelal bewoond door rijke mensen. Ook waren er kleine eilandjes met forden erop die dienden voor de afwering van de (nederlandse) piraten gedurende een oorlog. Al snel kwamen we op een eilandje waar ook wat apen zaten. Deze mochten we voeren met een soort bananen-brood. Ze hadden hier echter weinig zin in en reageerden nogal geïrriteerd.


Agressief aapie!!

Na nog meer eilanden bezocht te hebben en informatie te hebben gekregen van onze gids over Nicaragua gingen we ergens wat drinken. Een lekker ijskoud biertje natuurlijk!


Drankje met de jongens op een van de vele eilanden


Na een paar uur voeren we weer terug naar de eindbestemming. Voor ons een bijzondere tocht met een geweldige natuur en prachtige beesten. Het was al aardig laat en we hadden wel zin in een hapje en een drankje. Een leuk tentje gevonden waar we wat tapas hebben gegeten en een drankje hebben gedaan. Daarna besloten een leuk restaurantje te zoeken waar ze iets typisch nicaraguaans verkochten. Dat mocht even duren, maar uiteindelijk was het meer dan waard om de halve stad te hebben afgestruind. We hebben daar een gigantische "pescado" gegeten. Het werd heel apart geserveerd, voor onze begrippen. Vel er nog aan, kop er nog op en de staart er ook nog compleet aan, kortom. Een hele vis, alsof die niet uit het water kwam! We hebben heerlijk zitten smikkelen van een geweldige vis. Zo lekker had ik in ieder geval nog nooit een vis gegeten!



Zo werd de vis geserveerd!


Een voldaan gevoel was wat we ervan hadden gekregen. Omdat we nog een aantal cervezas in de koelkast thuis hadden staan zijn we huiswaarts gegaan.

Op zondag, de laatste dag van het carnaval werd er een "paardenshow" gehouden. Alle locals en rijke niet-locals reden hier op paarden (veelal van de jockey-club) door de straten van Granada. Een drukte van jewelste, maar desalnietemin een geweldig spectakel! Na wat hongerige blikken van ons zijn we opzoek gegaan naar een eet-tentje. Al snel vonden we er een aan de kant van de straat. Wel grappig, want dan kunnen wij als echte hollanders iedereen mooi bestuderen. De meest mooi uitgedoste mensen kwamen langs (dit waren ook beslist geen locals), iedereen met cowboyhoeden, cowboylaarsen en een geruitte overhemd gaf een mooi gezicht. Wij zaten ons daar, als echte buitenlanders, goed te integreren. Cocktails drinken en genieten van het heerlijke lokale eten. Toch wel confronterend, als er om de haverklap kinderen naast je staan te bedelen. Maarja, misschien is ook dit wel de manier van integreren voor ons...?

Al snel was het half vijf. Tijd voor ons om even om te kleden en ons klaar te maken voor het avondje werken op de jockey-club. Eenmaal aangekomen en met Ellen even gepraat te hebben genoten wij van de giganische chaos. Waar wij in Nederland verschillende draaiboeken zouden hebben lopen deden ze daar maar wat. Toen het ook nog ineens heel erg donker werd kregen ze het wel even benauwd, want daar hadden ze natuurlijk niet over nagedacht. Toen de eerste mensen al binnen waren werd er nog hevig gewerkt aan de geuid en lichtinstallaties. Ach, blijkbaar is dat hier de normaalste zaak van de wereld, aangezien ook niemand gek stond te kijken. De typische "mañana, mañana" cultuur komt hier weer goed aan het daglicht.

De rest van de avond hebben Bart en ik de barretjes voorzien van genoeg ijsklontjes en drank. Waar Tijmen en Erik als security dienden voor de V.I.P. ingang. In de loop van de avond hebben we geswichted. Nu weet ik eindelijk hoe uitsmijters zich voelen! We stonden daar lekker op de trap te dansen (als actief security) met een flinke hoeveelheid aan rum-cola's in onze handen. (dat was gratis voor iedereen) Uiteindelijk stopte rond 3 uur de muziek en vertrokken we huiswaards. Ik heb weer veel gezien en meegemaakt.. wat een prachtig volk!

Hasta Pronto,
Antonio Sanderos

Deze hadden jullie nog tegoed, haha! Ons contact me de locals..

Mucho calor!

Mucho calor eh... Si si, es mucho de calor. Zelf locals hier lopen te zweten en te puffen!

Woensdag zijn we met z'n vieren naar de Jockey-club gegaan. Ellen (de vrouw die mij gata begeleiden en de boel daar runned) vond het leuk om contact met ons te maken door middel van een kennismaking gesprek. Na onze ogen te hebben uitgekeken naar (heb je even..); whirlpools, zwembaden, een olympisch zwembad, ruim een kilometer grote renbaan voor paarden, 90 paarden, verschillende tennisbanen, een gigantische restaurant, allemaal palmbomen, leuke hutjes en nog veel meer, hebben we even rond de tafel gezeten. Leuk hoor, zo'n stageplek.. ow wacht, ik ga daar inderdaad echt stage-lopen! "Lucky bastard"

Op de terugweg van de jockey-club zaten we bij Tsjitske in de auto. Wij hadden enkele vragen over de spaanse les voor de dag daarop. "Ze kunnen toch wel engels???" .. "uhh... nee? Sólo de español" Toen keken we elkaar even aan en zeiden: Niceeeeeeeeeeeeee! haha

[06:45] "Hola jongens, vandaag moeten we aan de bak.. tenemos que hablar españolas". Met enige tegenzin ging ik er toch wel naartoe. Wat moet je verwachten van 4 uur privé-les, met daarna activiteiten? Agh joh.. gewoon doen zeiden we tegen elkaar, je doet het tenslotte voor jezelf. Een lekker ontbijtje, woordenboekjes in de tas (die ik overigens nog nooit gebruikt heb) en een flinke fles water mee.

Daar kwamen we dan. Met z'n vieren in een lokaal gebouw langs de weg waar het snikheet was. Alleen Nederlanders waren er, die voor de spaanse lessen kwamen. Afijn, al snel werd duidelijk wie mijn docente was. In het (grappige) gebouwtje stonden zo'n ~15 tafels opgesteld met aan elk twee stoelen. Hier zou het moeten gebeuren de komende twee weken. Een kort voorstel rondje dat als volgt ging: "Buenos días, me llamo Sander Bosch, tengo 21 años y soy de Hollanda". Koek en ei voor mij natuurlijk, naar al twee jaar spaans te hebben gevolgd. Dat beviel me wel, op niveautje 'tokkie' spaans praten, maar al snel had ze door dat ik al enige ervaring had. Ik kreeg meteen een toets voorgeschoteld en werd vriendelijk verzocht deze te gaan maken. Het was letterlijk maximaal zweten achter mijn tafeltje. Nee, niet omdat de toets oh-zo-pittig was, maar meer vanwege het feit dat het hier zo ontzettend (drukkend) warm is. Maargoed, dat went ook wel weer. Toets gemaakt, een babbeltje gedaan en even de toets geëvalueerd. "Muy bien", met een zeer verbaasde blik was het resultaat. Dat gaf me uiteraard weer veel zelfvertrouwen.

Na ongeveer twee uur te hebben gepraat, geschreven en geluisterd was het tijd voor een "kring-spelletje". Harstikke leuk natuurlijk, van die basisschool activiteiten. Daarna was het weer anderhalf uur keihard zweten om mijne spaanse kennis bij te spijkeren. Twaalf uur! Zowel een opluchting als een voldoening. De eerste dag spaans zat erop. Voor ons een uitgelezen kans om weer te 'vluchten' naar ons vertrouwde zwembad, waar we al drie dagen straight bivakeren. Om vijf uur moesten we namelijk weer terug zijn voor de dagelijkse activiteit!

Na weer een ijskoude cerveza te hebben gedronken aan het zwembad was het tijd om naar huis te gaan en om e kleden. Om vijf uur zouden we naar Masaya vertrekken, onze toekomstige verblijfplaats voor het komende half jaar. Met een, voor nicaraguaanse begrippen, luxe bus vertrokken we met alle studenten van de spaanse school naar Masaya. Hier heb ik veel andere mensen gesproken, wat erg gezellig was. Rond zes uur, half zeven is het hier al goed donker, dus we kwamen in het donker aan bij onze bestemming, wat voor ons tot dusver nog onbekend was. Één van de grooste toeristische markten blek de bestemming te zijn. Even doorgelopen bleek er ook een heel groot plein met een muziektent te zijn, waar iedereen zat te wachten op dans & muziek. Wat ons al direct opvoel bij binnenkomst van de markt, is dat alles hier om dansen draait. Al snel kwamen we een klein knaapje vvan een jaar of 9 tegen die voor geld ging dansen. Ook al zouden wij ruim zestig jaar dansles nemen, dan nog zouden wij niet zo goed kunnen dansen als dat jochie. Wat een souplesse zat er in dat lichaampje.

Bueno, even de markt over gestruind en de echte nederlander uit gehangen; tas op de borst, camera in de aanslag en een "kijken, kijken, niet kopen"-gedrag. Na een half uurtje hadden we weer afgesproken om bij elkaar te komen. Er was daar namelijk (op het terrein met de muziektent) een heel groot terras en een typisch nicaraguaanse barbeque. Allemaal even geproost met een 'Toña' (het plaatselijke bier) en toen aangeschoven aan een grote tafel, waar we allemaal een hapje gingen eten. met op de achtergrond gezellige muziek, dans en een prima temperatuur aten we een zeer lokaal diner. Geweldige kostuums, swingende mensen en gezellige deuntjes stonden centraal die avond.

Eenmaal thuis gekomen hadden we verwacht doodop en gebroken te zijn. Niets was minder waar, want we hadden allemaal eigenlijk nog wel zin in een drankje. Dus wat doe je dan?! Hoppaa, naar central parc en daar een lekkere cocktail bar opezoeken. Samen met een andere nederlandse jongen hebben we daar een aantal prima cocktails gedronken.

De volgende ochtend moesten we echter weer klaarstaan voor onze spaanse cursus opdraven. Ook vandaag weer veel geleerd in het snikhete onderkomen. Na twee uur spaanse theorie erin te hebben geknald vertrokken we met z'n allen richting een markt. Daar kregen we een persoonlijke rondleiding van je eigen docent(e). Zo vertelde ze over alle vruchten, vlees en andere specerijen. Heel interessant, maar tergelijkertijd ook bizar. Hele varkenskoppen liggen daar afgehakt op houte planken, waar het wemelt van de vliegen. Ditzelfe geldt voor alle vis, fruit en gefabriceerde goederen. Dit zou je in nederland natuurlijk nooit tegenkomen, zulke onhygiënische praktijken.. Rob Geus zou er in ieder geval niet vrolijk van worden!

Vanmiddag krijgen we dansles op onze spaanse school. Ik heb er geen verwachtingen bij, maar als je die mensen zag zwingen gister dan zit daar minimaal duizend keer zoveel temperament in dan wij, klungelige nederlanders. Maar ook dit gaan we beleven en gewoon doen!

Adios!
Antonio Sanderos

Granada

Buenos días!

Na een eerste nacht prima te hebben geslapen werd ik rond 6 uur al wakker.. Zoals we (lees: ik) gewend zijn om meteen je e-mail te lezen startte ik me laptop maar weer op om verschillende dingen te checken. Na een aantal MSN gesprekken en e-mails te hebben gelezen was het dan zover. Het tafeltje stond gedekt voor 4 personen. Daar kwamen ze dan, 4 gigantische ommeletten met 3 toast en een dikke bak koffie. genieten.. onder een strand-hutje je ontbijt nuttigen. Na ons heerlijke ontbijt zijn we op het heetst van de dag de stad in getrokken om verschillende bezienswaardigheden te bekijken. Door de beperkte upload snelheden plaats ik enkele foto's die ik gister gemaakt heb tijdens onze Tour-de-Granada.

Na 3 uur gewandeld te hebben, zijn we opzoek gegaan naar een 'Supermercado'. Aan een aantal locals gevraagd "Dondé esta un supermercado?". En iedereen op z'n allervriendelijkst ons proberen duidelijk te maken waar we er één konden vinden. Nog even langs een bank gaan om geld op te nemen en op naar de supermarkt volgens de beschrijving van de locals. Oh ja.. over banken gesproken.. op elke hoek van de straat staan er wel banken, met daarvoor kerels die geld met je willen wisselen. Ze staan daar met een pak flappen te waaien om toeristen zoals ons op te lichten met een door hun bepaalde wisselkoers. Wij, als commercieel economomen, trappen natuurlijk niet in de truc en stappen "gewoon" een echte bank in. Voordat je naar binnen mag word je gescanned voor wapens of andere rommel. bovendien staat er voor elke bank een beveiliger met een shot-gun om z'n nek. Een heel raar gezicht, want dat is natuurlijk 100% taboe in ons kikkerlandje.

Eenmaal duizend cordoba te hebben opgenomen (staat gelijk aan ~33 euro) vertrokken we weer naar de supermarkt. Een redelijk moderne supermarkt met alle spullen wat we zochten was wat we aantroffen. Onze mandjes volgeladen met bronwater, frisdrank, verse vruchten, wat snacks en waterijsjes. En.. niet te vergeten, een plaatselijke fles rum die we later op de avond gingen koud-maken (...) Op onze weg naar de supermarkt kwamen we een gebouwtje tegen waar ze een zwembad in de "achtertuin" hadden. Voor honderd cordoba per persoon mochten we naar binnen. Even gevraagd of we het zwembad mochten bekijken (deze was namelijk niet zichtbaar vanaf de straat) en gezegd dat we over een uurtje terug zouden komen. Na het droppen van onze boodschappen (bij ons hostel) hebben we onze zwembroeken aangetrokken en weer richting het zwembad gelopen.

Een geweldig zwembad gevestigd in een soort tuin met palmbomen. Verschillende vruchten, zoals kokosnoten & ananassen, groeien daar gewoon naast het zwembad. Tijd voor een frisse duik, want met me melk-witte lichaam raak je hier binnen no-time overhit natuurlijk, in de felle zon! Een niet verwarmt zwembad.. wat een heerlijke temperatuur zeg. (De douches zijn hier overigens ook niet verwarmt, tot grote vreugde van ons allen, want dat is prima te doen) na een half uurtje kwam een señorita ons wat te drinken aanbieden. "Quiesero cuatro cerveza's por favor" Natuuuuurlijk, wat een leventje.. omgerekend €0.25 voor een ijskoud biertje wat nog goed smaakt ook. "Hasta la viva" (Wat een slechte kreet weer..) Rondom het zwembad liepen overigens ook twee prachtige eenden. hele rustige beesten die het heerlijk vonden om vol in de zon op één poot te balanseren. (zie foto)

Na een paar heerlijke uurtjes te hebben vertoefd aan het zwembad was het weer tijd om terug te keren voor ons avondeten. We hadden natuurlijk niks in huis, dus dat werd een restaurantje opzoeken. 'S middags waren we al een aantal leuke restaurantjes gepasseerd, die vrij dicht naast het zwembad gevestigd waren. Een tafeltje uit gezocht, en de kaart gevraagd. Vrij snel een keuze gemaakt en iets daarna kregen we ons eten al. Mijn boord, gevuld met rijst, wat rauwkost, fried beef in een sausje met uitjes en wat friet, was prima. Voor omgerekend 2 euro had ik mijn hoofdgerecht en een flinke fles bier. Wat erg "raar" was, was dat nadat Tijmen zijn kippenpootjes had opgegeten, er een hongerig jongetje aankwam die de afgekloven pootjes mee wou nemen. (na het vriendelijk te vragen) Voor ons iets wat we nog nooit hadden meegemaakt. Tijmen gaf hem nog een zakje koekjes mee wat hij maar wat gretig aannam. Rond half 8 kwwamen we weer bij ons appartement aan. Inmiddels was het hier al aardig donker en waren we alle vier toch wel vermoeid van alle indrukken en een lange dag. Toch nog even naar Bart & Tijmen hun hostel gegaan om nog een drankje (de oh zo lekkere Rum) te doen. Na een uurtje lagen we alle vier voor apegapen en besloten Erik en ik om maar richting huis te gaan.

Snikheet was het toen we onze deur open deden van onze kamer. Even de ventilator aangezet en de deur opengezet om het wat te laten tochten. Hier op het binnenpleintje hebben ze namelijk twee heerlijke hangmatten hangen waar we lekker in konden knikkebollen. Na een half uurtje toch maar ons bed in gedoken. Binnen no-time was ik weg om de volgende dag rond 8 uur weer wakker te worden.

Ook vandaag was de tafel weer gedekt voor vier. Vandaag kreeg ik drie toasts met verschillende soorten jam en een boort vol met vers fruit, gecombineerd met een dikke bak koffie uiteraard. Wederom is het weer flink warm, en vertrekken dan ook maar weer richting het zwembad. Vanmiddag worden we door tjitske (van het stagebemiddelingsbureau) opgehaald om naar de Jockey-club te gaan.

Nog één dag lekker "niks" doen en dan moeten we eraan geloven. De spaanse cursus voor twee weken lang wacht op ons. Maarja, als je dan denkt dat we van het weekend al van plan zijn om te gaan surfen en een vulkaan te beklimmen verschijnt er toch wel een grote glimlach op onze gezichten.

Momenteel een tropisch regen buitje, dus voor ons de perfecte gelegenheid om Nederland - Engeland te volgen via Jacky van Gelder..

Zoals ze hier zouden zeggen - "Mañana .. Mañana" ik hou jullie op de hoogte!

Ciaoo,

Sander


Een kerkje



Granada


Eenden in het zwembad



Cathedral van Granada

De "boulevard" in Granada

Eerste dag!

Ola!

Kwart voor vijf ging de wekker al.. Dance-tour zat nog goed in de benen (en maag, haha), maar ik moest eraan geloven. Snel een 'taai' ontbijtje gedaan en de gehele familie was ready to go! Na tijmen te hebben opgehaald vertrokken we rond 6 uur richting schiphol. Eenmaal aangekomen hebben Tijmen en ik onze koffers en tas laten sealen. Maargoed ook, bleek later, want Tijmen zijn koffer is opengebroken waarbij ze het hengsel hebben afgebroken en de sloten eraf hebben gesloopt. De riem om de koffer is dus zijn redding geweest om het enigzins nog bij elkaar te houden. Agh.. het zal wel weer zo'n maffe Amerikaan zijn geweest, maar daarover later meer.

Na ruim 25 uur achter elkaar te hebben gereisd is de vermoeidheid toch wel een beetje toegeslagen. De eerste vlucht, van Amsterdam naar Atlanta verliep prima. Na een aantal strenge checks te hebben doorlopen konden we al ruim anderhalf uur van tevoren boarden. Na bijna een uur in de vertrekhal te hebben gewacht, mochten we eindelijk aan boord. Zonder vertraging vertrokken we richting Atlanta. Al heel snel kregen we onze lunch, wat bestond uit een pasta of kip-saté. De uren daarna werden we ook telkens "gestoord" voor formulieren, drinken of andere rommel. Slapen was dus vrijwel onmogelijk, maar dat werd later in de middag weer goed gemaakt. Toen wisten ze zich eindelijk een beetje terug te trekken zodat wij konden tukken. Naja.. slapen... een beetje weg dommelen was het meer, want het was aardig krap om eens lekker te gaan liggen. 'S middags nog twee leuke horror films gekeken en wat muziek geluisterd en toen ging het eigenlijk best snel voorbij.

Tsja, atlanta.. We waren geland en er werd meteen vermeld dat ze bij iedereen die aan boord was een paspoort check gingen doen. Ze zochten blijkbaar iemand.. dat kostte dus ook weer de nodige tijd. Wij verlieten als laatste het vliegtuig en het was voor ons niet meer nodig om ons paspoort te laten zien. Wel werd ons door een starre beveiligingsmedewerker toegeschreeuwd "Straight ahead and sign new papers!" Zéér typerend allemaal. Het eerste wat ons dus ook opviel, wat we natuurlijk allang wisten maar onze gedachten alleen maar bevestigde, waren de ontzettend dikke & arrogante Amerikanen. Vooral de beveiligingsmensen waren zeer geautoriseerd. Keihard schreeuwen, voor niemand respect hebben en iedereen als terrorist behandelen totdat het tegendeel bewezen is. Na wederom 2 uur in de rij te hebben gestaan om de douane voorbij te komen en weer in te checken voor de vlucht naar Managua, hadden we nog ongeveer een uur over voordat we zouden vertrekken. Wat doe je dan, als je in Amerika bent? Juist, heerlijk hamburgers eten tussen de moddervette mensen.

De vlucht naar managua was vergeleken met de vorige vlucht een stuk minder lang. Voordat het donker werd hebben we nog met daglicht over de carabische eilanden (Cuba etc.) gevolgen wat af en toe mooie plaatjes opleverde. Ook hier weer een filmpje gekeken en wat muziek geluisterd. Toen waren we er ineens.. Nicaragua! Koffers gepakt en op de karretjes gezet en op zoek naar de taxi-chauffeur dan maar. Echter sond Onno (de man van het stagebemiddelingsbureau) ons op te wachten, wat voor ons een aangename verassing was.

Na even met Onno gepraat te hebben en te wachten op wat andere mensen kwam er een beeldschone jonge dame de aankomsthal binnen lopen. Zij werd met luid gejuig en applaus ontvangen, dus wij uiteraard ook meeklappen (oook al hadden we geen idee waarvoor, maaroed..). wat bleek, ze was Miss Nicaragua, haha! In een volkswagen busje uit 1976 vertrokken we vanuit Managua naar Granada. De bus moest eerst een aantal keer worden aangeslingerd om dat ding überhaupt aan de praat te krijgen. De rit zou ongeveer een uurtje duren, dus tijd zat om Onno wat te vragen over het land en omgeving. Omdat he donker was zagen we vrijwel niks, maar we zijn langs een aantal (actieve) vulkanen gereden en andere mooie hotspots.

Toen kwamen we, voor de komende twee weken, aan bij onze bestemming. We moesten hier opsplitsen, 2 bij een hostel en 2 bij de andere. Erik en ik zijn er bij de eerste hostel uitgegaan waar een vriendelijke mevrouw op ons stnd te wachten. Na even wat met Tijmen en bart te hebben afgesproken voor een "meeting-point" voor morgen, zijn zij verder gereden voor hun hostel.

Erik en ik zitten nu in een leuk hostel voor de komende 2 weken waar het minstens 30 graden binnen is. Met mijn beste spaans heb ik wat dingen voor het ontbijt duidelijk gekregen. Voor Erik en mij staat in ieder geval morgen een ommelet klaar! Verder hebben we hier de beschikking over een prima onbeveiligd netwerk.

Aanstaande donderdag beginnen we met onze cursus, dus de komende twee dagen zijn we nog lekker 'vrij'. We zijn zeker van plan om dan wat dingen te bezoeken die hier in de buurt liggen. Maar na heel wat uren te hebben gereisd en ik al erg lang wakker ben ga ik zo maar eens slapen. Er staan voor ons tenslotte nog genoeg avonturen te wachten!

Hasta Luego,
Sander

Nicaragua

Nog 4 nachtjes slapen en dan is het zover! Maandag 10 augustus vertrek ik met 3 mede-studenten (Bart, Erik & Tijmen) naar Nicaragua om daar voor ruim 5 maanden stage te gaan lopen.

Ongeveer twee maanden geleden kreeg ik een e-mail met de vraag of Saxion studenten beschikbaar hadden om stage te lopen in Nicaragua. Na wat onderzoek te hebben gedaan over het land, cultuur en de stage zelf uiteraard zijn wij hier snel op in gegaan. Sindsdien is alles als een speer gegaan.

Bij aankomst in de hoofdstad Managua worden we opgehaald om richting Granada te vertrekken. In Granada verblijf ik de eerste twee weken voor een "spoed"-cursus spaans. In de ochtend uren krijg ik privé-les spaans en 's middags zullen we de stad in trekken om praktijk ervaring op te doen.

Na deze twee weken vertrekken we richting Masaya waar we de resterende tijd zullen resideren. Wij beschikken hier alle vier over een eigen kamer, met sanitair.

Ik ga stage lopen bij een jockey-club. De huidige status van de jockey-club is enigzins vervallen. Aan mij de taak om daar, door middel van marketing activiteiten, verandering in te brengen. De jockey-club een nieuwe look geven, het verkrijgen van meer leden, promotionele activiteiten en een structuur aanbrengen zijn enkele activiteiten waar ik aan ga werken.

Naast mijn studie-gerelateerde activiteiten hoop ik ook veel van het land zelf te kunnen ontdekken. Door middel van deze weblog zal ik jullie op de hoogte houden. Tevens komen hier foto's op te staan.

Over ongeveer een half jaar zal ik (hopelijk) terugkeren met veel ervaringen en de kennis van een nieuwe taal!

Adios,

Sander Bosch