Een geweldig land!

Dansen.. ja.. dat is niet iets waar wij, als houterige Nederlanders voor gemaakt zijn. Tenminste, niet op de manier waarop deze mensen dat kunnen. Het was leuk en vooral lachen, maar dat is het dan ook wel. Er was ook geen gebrek aan zweet. Vooral tijmen was doorweekter dan iemand die uit een zwembad zou klimmen.

‘S avonds was het hier carnaval, wat het ‘t hele weekend is overigens. Samen met een paar Nederlandse dames hebben wij een mooi plekje weten te bemachtigen aan de "hoofdstraat" van granada. Door middel van genoeg cocktails en Tonã’s kwamen wij onze avond wel door! Een uur later dan aangekondigd (verbaasde ons niks .. mañana, mañana) kwam eindelijk de stoet voorbij. Wat ons opviel was dat ook in dit land alles al redelijk commercieel wordt uitgebuit. Toen de stoet eenmaal voorbij was konden we genieten van een spectaculaire vuurwerk show. Daarna ging het feest nog lang door met gezellige muziek en vele uitbundige mensen. Opmerkelijk was de drukte die op zo’n festein afkwam. Dit heeft uiteraard ook zijn nadelen, iedereen zat te duwen en te trekken om een mooi plekje te bemachtigen. Bij uitstek een perfecte gelegenheid voor zakkenrollers. Zo zag ik een man vluchtig aan Erik zijn broekzakken voelen. Ook Erik zelf voelde dit, maar gelukkig wisten we dat hij er niks in had zitten. De rest van de avond zijn we extra alert gebleven.

Gister (zaterdag) wouden we iets "actiefs" doen. We werden echter wel pas om half elf wakker. Ons onbijt hadden we ook pas om 12 uur op, kortom we waren erg laat. Toch hebben we besloten naar het centrum te gaan waar ze verschillende bureautjes hebben. Die organiseren diverse trips naar vulkanen, eilanden etc. In eerste instantie hadden we besloten om een vulkaan te bezoeken, maar hiervoor waren we dus al te laat. Een democratisch besluit wees uit dat het wel leuk zou zijn om een eilanden-tour te doen. Het was tenslotte toch bloedheet. Omdat we ongeveer twee uur moesten wachten voordat we konden vertrekken besloten we even naar een supermarkt te gaan. Echter bestaan die hier niet zoveel als in Nederland, dus moesten we weer de halve stad door. Toen we over de "markt-straat" liepen zagen we alle marktlieden ineens allemaal zeiltjes pakken. Niet kort daarna betrok de lucht, stak er een stevige wind op en begon het te spetteren.

Hier de betrokken lucht goed te zien.

Snel de supermarkt ingedoken.. bij het verlaten zagen we dat de marktlieden niet voor niets alle spullen gingen afdekken. Een tropische regenbui was de oorzaak!

Toch maar naar het bureautje gegaan waar we de eilanden trip hadden gereserveerd. (We hadden tenslotte 20$ vooraf betaald) Daar werd ons gevraagd of we de trip wouden uitstellen of gewoon door wouden laten gaan (erg netjes). We hadden er ons toch wel op verheugd en hadden wel zin om eindelijk iets moois te zien, dus besloten we het door te laten gaan. We werden opgehaald door een vriendelijke gids genaamd "Camilo". In een bus, waar we half weg vroren door de ijskoude airconditioning, werden we vervoerd naar Lago de Nicaragua. Dit meer is het éénnagrootste meer van Noord, midden en Zuid-Amerika. Het is 80 meter diep en er zwemmen zoetwater haaien die ongeveer drie meter lang zijn.


Een privé-eiland van rijke chaps


In een boot met flink wat PK-tjes vertrokken we dan. Uiteraard konden we niet alle 365 eilandjes bezichtigen, maar wel een flink aantal. De eilanden waren veelal bewoond door rijke mensen. Ook waren er kleine eilandjes met forden erop die dienden voor de afwering van de (nederlandse) piraten gedurende een oorlog. Al snel kwamen we op een eilandje waar ook wat apen zaten. Deze mochten we voeren met een soort bananen-brood. Ze hadden hier echter weinig zin in en reageerden nogal geïrriteerd.


Agressief aapie!!

Na nog meer eilanden bezocht te hebben en informatie te hebben gekregen van onze gids over Nicaragua gingen we ergens wat drinken. Een lekker ijskoud biertje natuurlijk!


Drankje met de jongens op een van de vele eilanden


Na een paar uur voeren we weer terug naar de eindbestemming. Voor ons een bijzondere tocht met een geweldige natuur en prachtige beesten. Het was al aardig laat en we hadden wel zin in een hapje en een drankje. Een leuk tentje gevonden waar we wat tapas hebben gegeten en een drankje hebben gedaan. Daarna besloten een leuk restaurantje te zoeken waar ze iets typisch nicaraguaans verkochten. Dat mocht even duren, maar uiteindelijk was het meer dan waard om de halve stad te hebben afgestruind. We hebben daar een gigantische "pescado" gegeten. Het werd heel apart geserveerd, voor onze begrippen. Vel er nog aan, kop er nog op en de staart er ook nog compleet aan, kortom. Een hele vis, alsof die niet uit het water kwam! We hebben heerlijk zitten smikkelen van een geweldige vis. Zo lekker had ik in ieder geval nog nooit een vis gegeten!



Zo werd de vis geserveerd!


Een voldaan gevoel was wat we ervan hadden gekregen. Omdat we nog een aantal cervezas in de koelkast thuis hadden staan zijn we huiswaarts gegaan.

Op zondag, de laatste dag van het carnaval werd er een "paardenshow" gehouden. Alle locals en rijke niet-locals reden hier op paarden (veelal van de jockey-club) door de straten van Granada. Een drukte van jewelste, maar desalnietemin een geweldig spectakel! Na wat hongerige blikken van ons zijn we opzoek gegaan naar een eet-tentje. Al snel vonden we er een aan de kant van de straat. Wel grappig, want dan kunnen wij als echte hollanders iedereen mooi bestuderen. De meest mooi uitgedoste mensen kwamen langs (dit waren ook beslist geen locals), iedereen met cowboyhoeden, cowboylaarsen en een geruitte overhemd gaf een mooi gezicht. Wij zaten ons daar, als echte buitenlanders, goed te integreren. Cocktails drinken en genieten van het heerlijke lokale eten. Toch wel confronterend, als er om de haverklap kinderen naast je staan te bedelen. Maarja, misschien is ook dit wel de manier van integreren voor ons...?

Al snel was het half vijf. Tijd voor ons om even om te kleden en ons klaar te maken voor het avondje werken op de jockey-club. Eenmaal aangekomen en met Ellen even gepraat te hebben genoten wij van de giganische chaos. Waar wij in Nederland verschillende draaiboeken zouden hebben lopen deden ze daar maar wat. Toen het ook nog ineens heel erg donker werd kregen ze het wel even benauwd, want daar hadden ze natuurlijk niet over nagedacht. Toen de eerste mensen al binnen waren werd er nog hevig gewerkt aan de geuid en lichtinstallaties. Ach, blijkbaar is dat hier de normaalste zaak van de wereld, aangezien ook niemand gek stond te kijken. De typische "mañana, mañana" cultuur komt hier weer goed aan het daglicht.

De rest van de avond hebben Bart en ik de barretjes voorzien van genoeg ijsklontjes en drank. Waar Tijmen en Erik als security dienden voor de V.I.P. ingang. In de loop van de avond hebben we geswichted. Nu weet ik eindelijk hoe uitsmijters zich voelen! We stonden daar lekker op de trap te dansen (als actief security) met een flinke hoeveelheid aan rum-cola's in onze handen. (dat was gratis voor iedereen) Uiteindelijk stopte rond 3 uur de muziek en vertrokken we huiswaards. Ik heb weer veel gezien en meegemaakt.. wat een prachtig volk!

Hasta Pronto,
Antonio Sanderos

Deze hadden jullie nog tegoed, haha! Ons contact me de locals..