El tiempo para todas las fiestas

De tijd van alle feesten in Masaya blijft maar door gaan. Vanaf augustus t/m november is het hier drie maanden lang feest. Dit houdt in: straat activiteitein, feesten, vrije dagen (alleen in Masaya), verschillende optochten, kermis etc. Voor ons erg leuke en vooral interessant om dit mee te maken. Soms verbazen we onszelf gewoon weer hoe alles hier z’n gangetje gaat. Het ene feest is nog niet afgesloten of een paar honderd meter verderop start het volgende evenement.

Zo blijf ik overigens in verbazing vallen. Het regenseizoen is echt losgebarsten en soms komt het urenlang met bakken uit de hemel. De mogelijkheden om al het water af te voeren kennen ze hier niet zo als in Nederland. Het regent, en iedereen accepteert dat en gaat eigenlijk gewoon door met zijn of haar werkzaamheden. Zo zat ik laatst te eten in een restaurantje aan de weg terwijl het zo hard regende. De straat en stoepen waren inmiddels al compleet verdwenen. Het enige wat je zag waren de bovenste helften van auto’s en een kolkende rivier. Dan denk je ineens.. “Ik moet toch echt weer naar huis zo straks”. Toch is dat nergens voor nodig. De taxi’s blijven gewoon rijden en ook de motors en mensen lopen gerust door de plassen (lees: stromende rivier) heen om bij hun plek van bestemming te komen.

Erik, Sander & Joost

Op mijn stage ben ik momenteel bezig met het opstellen van nieuwe prijzen voor de drankenkaart. Alle factoren zijn in beeld gebracht, dus is het tijd dat ‘project’ af te ronden. Inmiddels ben ik al druk bezig met het uitwerken van ideeën voor een nieuwe website. Gepaard met een nieuwsbrief, een online reserveringssysteem, een evenementen kalender een soort CRM systeem probeer ik de leden volop betrokken te laten raken met de website. Dit is tenslotte waar het is mis gegaan de afgelopen jaren. Betrokkenheid bij de leden en de mogelijkheid wat interactiever met de club bezig te zijn. Bovendien vindt iedereen het geweldig om een kaartje te krijgen van jou club als je jarig bent.

Om dit te realiseren moet ik ook mensen zoeken die de capaciteiten hebben om dit te kunnen uitvoeren. Met behulp van enkele andere studenten probeer ik met MKB bedrijven in contact te komen die mij hier kunnen helpen. We hebben al een ‘website’-bouwer in dienst, maar deze heeft beperkte mogelijkheden met wat ik van plan ben.

Ook de voorraadlijst is helemaal klaar (alleen alle producten van de keuken), maar dit is toch iets overbodig gebleken achteraf. Het aanstellen van een dergelijke lijst was een grote wens van Yahaira en Ellen, maar na he aanstellen van een nieuwe chef-kok heeft di probleem zich zelf al opgelost. Ik probeer later in mijn stage hier toch nog een keer op terug te vallen om een inkoopsysteem op te stellen en dit te vergemakkelijken.

Afgelopen zondag zijn we met een mannetje of acht naar de jockey-club vertrokken om hier te genieten van een geweldig buffet aan het zwembad. Dit buffet bestond alleen uit vis gerelateerde gerechten. Voor $20,- kon je onbeperkt eten van alle vis die er was. Van kreeft tot tonijn en van gerookte zalm tot krab. Naast het zwembad hebben we ons een aantal uur prima vermaakt en uiteraard lekker gegeten.

Verder proberen we elke avond toch wel iets gezelligs te doen of even met z’n allen eruit om een hapje te eten. Gezamenlijk, want ook hier: “hoe meer zielen hoe meer vreugd”, vertrekken we meestal per taxi richting central park om daar te beslissen wat we gaan doen.

Komend weekend is er wederom een feest op de jockey-club. Sensation White. Iedereen kent het wel, alles is dan wit. De aankleding, de dresscode en alles wat maar wit kan zijn is dan ook daadwerkelijk wit. $10,- entree om toegang te krijgen, wat tevens het recht geeft om de hele avond onbeperkt te drinken. Dat zijn dus de grappen waar wij, Hollanders, wel van houden. Zoals het ook voor het vis-buffet gelde help ik meestal op het ‘evenement’ zelf mee met het structureren van de dag en kijk wat er de volgende keer beter kan. Voor mij grote leerprocessen waar ik altijd de mogelijkheid pak om wat aantekeningen te maken op een notitieblokje. Er gebeurd tenslotte zoveel op zo’n dag.

Een gebruikelijke manier van reclame maken voor feesten en partijen om met een pickup truck door de stad te rijden met een aantal gigantische speakers in de laadbak. Uit die speakers komt de hele dag muziek en de ‘rakende’ oneliners van de MC. Een microfoon, die is gekoppeld aan de desbetreffende boxen, wordt helemaal vol geschreeuwd met de hoop dat veel mensen dit horen (lees: het is onmogelijk om zulk geschreeuw niet te horen). Een zeer effectieve methode hier in Nicaragua. 60% van de bevolking leeft tenslotte op straat en zit het merendeel van de dag te schommelen op de stoep. Nu zal je denken “maar is er dan ook daadwerkelijk een gunstige conversie ratio?”. Blijkbaar wel. Feesten zijn vaak afgeladen en als je aan men vraagt hoe ze bij dit soort feesten zijn gekomen is het antwoord simpel: reclame vanaf de straat. Het kost tenslotte ook relatief niks om een beunhaas rond te laten rijden die jou feest aan het promoten is.

De wagen die het feest promoot

De afgelopen week hebben Joost, Leon, Coen, Manon en ik gezamenlijk verschillende restaurantjes bezocht om hier ’s avonds lekker te dineren. Voor de koste hoef je het niet laten, je krijgt geen rommel in je keukentje en alles wordt geserveerd. Bovendien is tot nu toe alles erg lekker wat ze hier serveren. Vooral de buritto’s, nacho’s en jalapinto is voortreffelijk. Bovendien is het altijd erg gezellig om na een vermoeiende stagedag weer gezellig met z’n allen een drankje te doen en te genieten van het feit dat er voor je wordt gekookt. We bespreken alle vorderingen van de stages, leuke gebeurtenissen, analyseren het weekend en maken plannen voor het aankomende weekend.

Een doordeweekse werkdag, tenminste, voor mij. Heel Masaya was vrij om weer één of andere gebeurtenis te vieren. Coen en Leon, werkzaam in Masaya, hebben deze dag gebruikt om weer helemaal bij te tanken. Waar anders dan naast een heerlijk zwembad met palmbomen kan dat? Natuurlijk, de jockey. Zelfs vroeger dan normaal arriveerde wij met z’n drieën bij de jockey. De jongens even uitgelegd dat ik die dag wél gewoon moest werken, in tegenstelling tot de rest, en dat zij dus maar ergens anders moesten gaan zitten. Mijn gebruikelijke koffie werd geserveerd door mijn grote vriend Ernesto (de barkeeper). Van half 10 tot 2 een hoge productiviteit behaald. Inmiddels waren Bart en Daan ook bij de jockey aangeschoven om hier de rest van de dag de resideren. Tijdens de kaartsessie van ruim 6 uur namens de jongens volop gebruik van de mogelijkheden. Een drankje, een duik en vooral niet insmeren. Tegen een uur of 2 ben ik ook bij de jongens aangeschoven. Onder het motto van: Laat ik eens de andere kant van de jockey bekijken, op een doordeweekse dag. Ook hier heb ik weer verscheidene bevindingen gedaan.

Om 5 uur zijn we vertrokken naar el supermercado “El Colonial”. Een westerse supermarkt die niks onder doet aan een Albert Heijn. Mijn goddelijke potje pindakaas aangeschaft en enkele shampoos. Vervolgens weer een taxi ingedoken om een drankje te doen in de toeristische boulevard van Granada. Na twee uur gezelligheid hebben we besloten om ergens een hapje te eten. Al snel kwam een propper ons vertellen dat de mojito’s vandaag C$25 waren. Je kreeg er dan niet één, maar twee voor dezelfde prijs. Voor ons reden genoeg om hier meteen op in te gaan, zonder dat de beste man zich zou bedenken.

Heb ik trouwens al een keer een alinea gewijd aan het gedrag van taxi’s en bussen hier? Volgens mij wel, maar dit komt wederom naar boven bij mij als iets wat briljant blijft. Je kan het vergelijken met een kartbaan. Kun jer er rechts langs? Gaan. Kun je er niet langs? Toch proberen en anders heel hard en vooral veel toeteren. Overigens gaat dit alles met een snelheid van boven de 100 km/h, als het niet harder kan tenminste.

Sander, Joost & Erik tijdens een avond stappen

Een avondje stappen, daar was het wel weer tijd voor. Voorafgaand aan een avondje stappen is er gezellig gegeten. De grote familie schotel, bestemd voor ongeveer 3 personen, geeft een gezellige sfeer. Met 20 tortilla’s, een schaal vol met verschillende vleessoorten, tapenades, sausjes en kazen is het smullen geblazen. Daarna zijn we gezamenlijk naar een tent genaamd “Coco Jambo” vertrokken. Een hele hippe discotheek met talloze hippe bliepjes, lichtjes en andere funky attributen. Entree betaald, tafeltje gepakt en lekker drankjes besteld. Blijkbaar is de vrijdagavond niet zo populair met betrekking tot gezellig stappen hier. Het was rustig en er was weinig sfeer. Aangezien we de dag daarop ook al een feest hadden gepland hebben Erik en ik besloten huiswaarts te gaan. Het was tenslotte al half 1 ’s nachts en ik was al redelijk ingekakt. Een boekje gelezen bij thuiskomst om vervolgens weer eens helemaal lek gestoken te worden door een paar muggen. Maaaaaar - Breaking news - Me klamboe hangt nu eindelijk! Na bijna 2 maanden zonder te hebben geslapen ben ik zo trots als een peer dat ik hem heb weten te monteren in de snoeiharde hardboard platen. Of moet ik juist eens achter me oren krabben? 2 maanden.. zou dan zelfs ik zijn beïnvloed met de mañana mañana cultuur?

Vanwege het feit dat ik de laatste weken iets meer rust heb opgezocht en daardoor enkele dingen heb laten schieten (canopy tour, avondjes stappen etc.) heb ik vrijwel geen foto’s gemaakt. Jullie zullen het deze week dus met een paar foto’s moeten doen. I’ll promise: I’ll be back with more pica’s!