Un refugiado "feliz"

De werkzaamheden variëren van week tot week op mijn stage. Momenteel ben ik voor de jockey-club druk bezig een mooie brochure op te stellen. Sinds de oprichting is er nog nooit een mooie website, flyer, brochure of online banners geweest. Omdat ook in Nicaragua het digitale tijdperk in opkomst is zijn deze aspecten voor een succesvolle onderneming, zeker in de entertainment branche, van groot belang. De vraag naar entertainment neemt toe en momenteel zijn het vooral de welvarende mensen, die wél de beschikking over computers en internet hebben, die geïnteresseerd zijn in vermaak. Bovendien kan door middel van bovengenoemde media aan de promotie gewerkt worden. De jockey-club legt een deel van haar focus niet alleen op het ‘entertainen’ of het ‘hippische’, maar ook het zakelijke aspect wordt belangrijk. Zo zie je steeds meer zakenlui richting de jockey-club gaan om hier vergaderingen of conferenties te houden.

Een "jockey-dag"

Het werken in deze cultuur is een hele beleving. Niet alleen de nieuwe taal en de normen en waarden, maar er gebeuren vaak dingen die je in Nederland niet gauw tegenkomt. Zo is het hier heel normaal dat midden op de dag de stroom voor enkele uren uitvalt. Ik moet zeggen, je voelt je ineens behoorlijk gehandicapt als je zonder laptop zit. De accu van mijn laptop gaat namelijk maximaal 2 uur mee en is na een stroomuitval van ruim drie uur dus empty. Door het vele contact met mijn collega's word ik vaak gevraagd voor bepaalde activiteiten. Niet alleen de wekelijkse activietein op de jockey, of de feesten zoals Sensation White, maar ook voor een potje honkballen in mijn pauze, een avondje stappen in Granada of een verzorgd dinner bij hun familie.

Drie jockeys in actie!

Ik zit ook nog steeds zonder internet op mijn stage. Het is, wat ik heb begrepen, blijkbaar een gigantisch proces om een krabbel te zetten onder een contract. Ik heb voor mijn stage vaak internet nodig, is het voor het opzoeken van informatie, voor vergelijkingsmateriaal dan wel het sturen van een email naar leden of externe contacten. Het gebeurt dus af en toe dat ik óf eerder naar huis ga om thuis door te werken, of een avond wat extra werk thuis te doen heb. Of het werken zonder internet nou irritant is.. Soms wel, maar het is ook goed voor je. Je wordt erg creatief en je bent productief bezig. Ik kan tenslotte niet de hele dag F5-en. Je wordt wel vaak beperkt in het afronden van projecten of andere activiteiten. Maar ook aan deze mentaliteit wen je na een aantal maanden hier te hebben geleefd.

Ik voel me af en toe net een vluchteling, maar dan wel een gelukkige vluchteling. We moeten ons visum verlengen en dit kan op een aantal verschillende manieren. Normaal gesproken, en dan praat ik hier over de ambtenaren in Nederland, ga je naar een kantoor, daar trek je een nummertje om vervolgens enkele uren te wachten om geholpen te worden. Ok, dit is wellicht ietwat overdreven, maar hier zijn er andere manieren om de verlenging van mijn visum te bewerkstelligen. In Nicaragua is het mogelijk om voor minimaal 72 uur de grens over te gaan bij Costa Rica. De grensovergangen gaan het gemakkelijkst als je met de Ticabus of met de Transnica reist, de bus bediende regelt dan de visum verlenging. Dit betreft bij binnenkomst in Nicaragua weer een visum van 90 dagen. Vlak voor de grensovergang verzamelt hij alle paspoorten en $7 per persoon. Bij de grensovergang word je bagage gecheckt en is het belangrijk dat ik al me bagage goed in het oog houdt. Na de grensovergang deelt de busbediende de paspoorten mét verlengt visum weer uit.

Hè wat vervelend, was onze eerste reactie. Bah, een lang weekend verplicht naar Costa Rica. In eerste instantie was het de bedoeling om naar een kantoortje in Managua te gaan en daar wat córdobas te betalen. Maar uiteraard kiezen wij voor de veel vervelendere optie. Wat we precies in Costa Rica gaan doen is nog onbekend, maar het zal vast onvergetelijk worden.

In mijn vorige had ik het over een feest op de jockey-club. Een feest, genaamd Sensation White, waar iedereen in het wit gekleed moest en de aankleding van de locatie (de jockey) ook geheel in het wit zou zijn. In Nederland is Sensation White al jaren een gewaardeerd feest binnen de dance-scene en sinds mijn jonge jaren was het altijd een wens om dit feest te bezoeken. Vanwege slechte data in het verleden, een bizar duur entree kaartje, een té gecommercialiseerde ambiance, en een line-up die met de jaren minder werd is dit er nooit van gekomen. Voor $10 dollar, inclusief de hele avond onbeperkt drinken, zag ik dit als de mogelijkheid om deze oude wens alsnog in vervulling te laten gaan. Natuurlijk staat dit niet in verhouding met het feest dat al jaren in een uitverkochte Amsterdam Arena voor 30.000 uitzinnige mensen plaats vindt, maar dat maakte voor deze ene keer even niet uit! Beide feesten staan in het teken van “wit” en dat is wat voor mij telt.

De avond waarop het feest plaats vond begon al erg gezellig. Met ongeveer tien man gingen we eerst ergens een hapje eten, zoals we overigens de hele week al hadden gedaan. Onder het genot van keiharde muziek, want dit is iets wat erg normaal is hier in Nicaragua, hebben we onze drankjes besteld. De gebruikelijke Toña’s smaakte weer als van ouds. De één ging voor de buritos mixtos (kip met vlees) terwijl de ander voor de nachos met kaas ging. Naarmate de minuten wegtikten besloot de “DJ” van het restaurant zijn muziek steeds harder te zetten. Of dit nou bedoeld was om ons in de stemming te krijgen weet ik niet, maar het was een perfecte opwarmer voor wat er die avond zou komen. De maagjes waren gevuld en klaar om maar weer een taxi richting huis te nemen. We moesten ons tenslotte nog omkleden voor de white party.

Tien afgevaardigde Nederlanders, bijgestaan door onze vriendelijk buurman Javier en zijn vriendin, vertrokken richting Granada. Onze bestemming: De Colcoboca Jockey-Club. Voor mij een vertrouwd adres. Dit merkte ik al snel toen ik, overigens net als elke werkdag, warm werd begroet door mijn collega’s. Het is af en toe best gek, in een zeer positief opzicht, hoe snel je een band kan opbouwen. Bij binnenkomst hoorde we de bas al flink dreunen. Voor mij weer een fijn geluid, want het aanhoren van deze, volgens bepaalde mensen gedefinieerd als, herrie, was weer vertrouwd. Al snel zag ik dat de aankleding er erg leuk uitzag. Het was ... wit, verrassend zeg. Om nog beter in de stemming te komen hebben wij met onze buurman en zijn vriendin een paar tafels aan elkaar geschoven om even een drankje te doen. Elkaar nauwelijks kunnen verstaan was vanavond geen ergernis, maar meer een gevoel dat we een mooie avond zouden gaan beleven.

Gezelligheid

Aangezien Joost de foto's heeft gemaakt en momenteel voor zijn stage ergens in de junglle zit heb ik van dit feest nog geen foto's. Deze houden jullie nog tegoed. Foto's beschrijven de avond immers beter dan woorden..

Nadat de avond rond een uur of twee ten einde liep en er behoorlijk wat “Nica Libres” waren genuttigd, besloten wij om nog even ergens anders heen te gaan. “Wij” waren in dit geval Bart, Tijmen en ik. De rest waren we kwijt, hebben niet goed gezocht of wij hebben gewoon besloten per direct een taxi in te stappen zonder de rest te vragen. Niemand weet het meer precies, maar dat doet er niet toe. Iedereen heeft vanaf dat moment zijn eigen avond beleefd. Aangekomen in Granada centrum zijn we een aantal hippe tentjes in gegaan. De briljante avond liep ten einde in “La Nuit”. Het moet een uur of 4 geweest zijn. Tijd om een taxi terug naar Masaya te pakken. Gedurende het half uurtje in de taxi (wat hier ongeveer €5 kost, voor 3 personen) werd de avond, voor zover dat mogelijk was, heftig geanalyseerd. Thuisgekomen besloten Tijmen en ik dat het tijd was om nog wat “lekkere” tosti’s te maken. Ik weet nog (goed) dat dit misschien wel de meest vieze tosti is die ik ooit heb gegeten. De volgende ochtend was de rommel een bewijs van een mooie avond.

Maandag overdag heb ik beulswerk verricht om verschillende projecten af te ronden. Na een lange dag te hebben gewerkt zijn we ’s avonds wederom met een grote groep richting Granada vertrokken. Jeroen, een vriend van Leon en Coen, die hier voor de afgelopen twee maanden op vakantie was ging de Dinsdag erop naar huis. Als afsluiting voor hem zijn we heerlijk bij een Italiaan gaan eten. De pizza’s en pasta’s waren voor ons weer bekende gerechten. Omdat we in onze gewone werkweek zaten en de volgende dag weer op onze stage moesten verschijnen zijn we rond een uur of 9 weer naar Masaya vertrokken. Tijdens deze taxi rit, het lijkt net alsof ik vrijwel elke taxi rit beschrijf maar er gebeurt simpelweg elke rit wel iets, stond de muziek zo hard dat Erik een week lang met een piep in zijn oren heeft gelopen. De muziek, die bestond uit Santana, klassieke muziek en andere zeer melodieuze bliepjes was briljant om naar te mogen luisteren. Ik weet nog goed dat Erik en ik de taxi uitstapten en vroegen hoeveel deze beste man voor zijn CD wou hebben. Uiteindelijk zijn we niet tot een mooi dealtje kunnen komen, maar we hebben zijn nummer voor een eventueel volgende taxi rit. Wie weet proberen we het dan nog eens...

Om voor een divers publiek aantrekkelijk te zijn had Ellen, mijn stage mentor, een pipo kinderdag georganiseerd. De meeste activiteiten zijn hier alleen voor ouderen of jeugd in de leeftijd van 16 tot eind 20. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met het introduceren van de jockey-club bij deze jonge kinderen. Het zijn wellicht je potentiële leden. Misschien pas over dertig jaar, maar dan nog.

Pipo-dag

Tijdens deze pipo dag waren er twee clowns ingehuurd om een show van ruim twee uur op te voeren. De één maakte mooie kunstwerken van ballonnen terwijl de andere zichzelf belachelijk stond te maken. Je kent het wel, de flauwe grappen waar alleen om lacht omdat het zo slecht is dat het grappig wordt. Het lijkt overigens wel alsof de humor ook een eeuw achter loopt hier Nicaragua, net als de techniek. Ik had in ieder geval de indruk dat deze mensen dit allemaal oprecht grappig vonden.

Ontzettende clown

Ik heb onlangs ook voor het eerst in me leven gegokt in een casino. Het casino is hier enigszins vergelijkbaar met casino’s in Nederland. Je wordt gescand als je naar binnen wil, er is airconditioning (wat hier echt een luxe is) en je krijgt gratis drankjes. Na een aantal keer bij Leon en Coen te hebben gekeken, die regelmatig een gokje wagen (overigens ook mét succes), leek het mij ook wel grappig om een keer te gokken. Ik ben normaal helemaal niet van het gokken en ben qua gedachten hierin zeker niet verandert na dit bezoek, maar dit moest ik gewoon een keer proberen. Er staan tientallen gokkasten in rijen opgesteld. Deze gokkasten zijn kasten die Amerika zijn afgeschreven en zien er, met een hendel en oude icoontjes, zeer verouderd uit. Desalniettemin erg grappig om dit eens te proberen. Waar je in Nederland (volgens mij) gokt met minimaal één euro per keer, kun je hier voor één córdoba gokken. Ik heb voor C$100 córdoba ruim een uur plezier gehad. Dit is omgerekend €5, dus waar praten we over.

Aankomend weekend gaan Tijmen, Erik en ik de plek bezoeken waar wij ons de vorige keer meer dan thuis hebben gevoeld. San Juan del Sur, om precies te zijn. Er is één klein verschil, namelijk de slaapplaats. Waar we de vorige keer in een schuur hebben overnacht, en dan druk ik het nog netjes uit, voor nog geen $5 dollar, overnachten we aanstaand weekend in Buena Vista Surf Club. Dit is een hotel, direct gelegen aan het strand Madeira, wat bekend staat als het beste surfstrand van Nicaragua. Deze club wordt gerund door een Nederlands stel. Toen Tijmen gister opbelde om te reserveren waren ze erg enthousiast. Dit komt mede doordat de andere Nederlandse stagiaires een maand geleden ook al dit hotel hebben bezocht. Dit is beide zo goed bevallen dat er alleen maar positieve berichten te horen waren, van zowel de jongens als de Nederlandse eigenaren. Mijn foto toestel is al vol opgeladen en klaar om de mooiste zonsondergangen te fotograferen. Ik ga vanmiddag proberen dezelfde taxi te benaderen die ons de vorige keer ook heeft gebracht naar San Juan. Kan ik gelijk mijn competentie prijs onderhandelen bijspijkeren. (In het Spaans..)

Afgelopen week zijn wij ook druk geweest met het omboeken van onze tickets. Aangezien ik vorig jaar zo slim was om een 5,3 te halen voor marketing communicatie moet ik dit tentamen herkansen. Dit tentamen valt in de week van 11 – 15 Januari. De exacte datum van het tentamen wordt terzijde tijd bekend gemaakt. Omdat er geen mogelijkheden meer waren om tussen 1 en 9 Januari te vliegen heb ik besloten om op 28 december terug te vliegen. Samen met Bart, want ook hij moet enkele tentamens herkansen, keer ik weer terug naar het koude kikkerlandje. Wij komen op 29 December om 08:20 aan op Schiphol. Ik zal net voor vertrek in mijn blog de vluchtgegevens plaatsen, mocht je hier in geïnteresseerd zijn.

Zover is het nog allemaal niet. Er volgen nog vele mooie weken, waar ik me telkens een andere gedaante kan aannemen. Van toerist met mijn foto toestel in de aanslag en het maken van vreselijke foto’s tegen alle wetten van het foto maken in en een gelukkige “vluchteling” tot een hard werkende stagiair.