Groep 1
De hele groepOm half twee werden alle 8 uit Masaya door Onno (van OnStage) opgehaald. Gekleed in de meest ‘toffe’ kledij vertrokken we richting Managua. Ikzelf was helemaal in het wit, als echter snow sniper koning, helemaal voorbereid. Na de nodige bluf acties en de gebruikelijke small talk (een fameuze competentie van CE-ers) werden de teams samen gesteld. “Ik wil niet bij Sander!” gevolgd door “Ik wil niet bij Coen!”. Waarom? Al twee weken liepen wij elkaar gek te maken met een psychologische woorden oorlog. Duidelijk, Coen in team 2, Sander in team 1 en zij bepalen wie er welk team komt door middel van de bekende “pispoten”-kies manier. Nadat de teams waren samengesteld werden de paintball guns inclusief balletjes uitgedeeld. Ik weet nog goed dat de eerste die zijn gun kreeg naar ons team toe kwam en met een glimlach op zijn gezicht fluisterde: “Jongens, deze guns staan echt verschrikkelijk hard afgesteld”. Nadat ook ik mijn gun had bevond ik hetzelfde. Daar kwam nog eens bij dat de verfballetjes ook keihard waren. Conclusie: Niet geraakt worden!
Koning SanderElk team moest de vlag zien te pakken van het andere team onder het mom van “capture the flag”. De vlaggen lagen in het fort van het vijandige team. Bart had al snel zijn plekje bovenop het fort gevonden. Als echte commandant gaf hij aanwijzingen aan zijn teamgenoten en schakelde hij menig tegenstander uit door middel van zijn dodelijke schietkunsten. “Baaaaaaaaaaart, waar liggen Daan en Onno?”.. “Links achter die buizen, je kan rennen!!” Na afloop de balans opgemaakt wat betreft de ‘schade’. Enigszins uitgeput vertrokken we weer richting Masaya.
Action!De ouders van Erik waren al anderhalve week in Nicaragua om verschillende dingen te bezoeken. Woensdag avond zijn wij met ongeveer 10 man uit Masaya in Granada wezen eten. Er is veel gelachen, heerlijk gegeten en veel gedronken. Rond een uur of half elf hebben Erik, Joost en ik samen met de ouders van Erik nog een afzakkertje gedaan in het hotel waar zij sliepen.
Het weekend stond in het teken van shoppen, feesten, uitrusten en genieten. De drang naar (relatief gezien in dit land) kwaliteit en mooiere kleding was redelijk groot. Ik kan nu tenminste iets minder pauper in Moods of Hipa Hipa verschijnen!
Samen met Tania, Mirthel en Ed ben ik naar San Juan del Sur vertrokken. De ideale plek om uit te rusten, te genieten, te zwemmen in de zee en te surfen. Ed, de vriend van Mirthel, heeft onlangs een huis gekocht aan de kust in San Juan. Bij aankomst gelijk mijn zwembroek aan gedaan en mijn slippertjes opgezocht. Slippers? “Tania, have you seen my flip-flops?”.. “Nope”. Shit, die ben ik dus vergeten mee te nemen. Weer snel de auto in gestapt om nieuwe slippers te kopen en boodschappen te doen voor de lunch. Voor C$140 was ik weer de trotse eigenaar van een stel nieuwe flip-flops. Ook de boodschappen waren inmiddels gehaald, dus het was tijd om te gaan koken. Salades, rijst, vlees en chili is het geworden. Om twee uur, na de afwas, ben ik met Nela, die inmiddels ook was aangeschoven, en Tania naar het strand vertrokken. Ongeveer 5 minuutjes was er nodig om op het strand te komen. Wat mij verbaasde is dat de locals hier absoluut niet van zon houden. Een dag strand bestaat uit het zitten op een (overdekt) terras met genoeg schaduw en af en toe de zee in om te zwemmen. Ik heb in ieder geval mijn ligbedje in de zon geparkeerd om zo alsnog enige UV straling mee te pakken.
San Juan del Sur: Sander, Tania, Mirthel & EdOm 6 uur zijn Tania en ik terug naar het huis gegaan en hebben wij met Nela afgesproken om 8 uur te gaan eten met een stel vrienden. Eerst even met Ed, Tania en Mirthel wat gedronken bij een strandhutje voordat we zouden gaan dineren. Zoals afgesproken was iedereen compleet a las ocho. Met z’n 10-en hebben wij heerlijk gegeten bij een vis restaurant. Rond een uurtje of 10 zijn wij gezamenlijk naar een strandhut gegaan dat later werd omgetoverd tot een danstent. Als afsluiter zijn wij ’s nachts nog naar een andere club gegaan.
Bailando!Na een nacht toch wel redelijk te hebben geslapen was er het idee om naar een andere huis te gaan, dat wederom van een vriendin van Tanie en Mirthel was. Een prachtige locatie, met een uitzicht over de oceaan vanuit de bergen. Een luxe ingericht huis met een mooi zwembad maakte alles compleet. Net als de dag ervoor hebben wij ook hier zeer lekker gekookt. Als afsluiting een duik genomen en lekker gedobberd op een luchtbed! Voldaan en moe vertrokken wij weer richting Managua. In Masaya hebben ze mij afgezet. Een heerlijk weekend.
Maandag en Dinsdag stonden in het teken van een nationale feestdag. De ontmaagding van Maria. Maandag vroeg in de middag ben ik met Erik naar Galerias gegaan om lekker te lunchen, wat te drinken en te shoppen. Na enkele uurtjes is ook Tania langsgekomen om wat te drinken op een terrasje. Om 6 uur zijn Erik, Tania en ik opgepikt door Nedia, een vriendin van Tania. De feestdagen worden niet alleen met vuurwerk gevierd, maar ook door het zingen van liederen. Met de familie van Nedia liepen we door de straten van Managua. Tientallen huizen waren versierd met Maria beelden. De bedoeling was om te zingen bij de beelden, die bij de mensen in hun tuin stonden.
Maria beeldTijdens het zingen krijg je dan allemaal spullen zoals: bakjes, bekers, ratelbanden, snoep, drinken, eten etc. etc. Wij hebben ongeveer bij 10 huizen dit gedaan en hebben daar zo'n 3 uur over gedaan. Het is vooral bedoeld voor de armen, en gelovigen. Alle mensen krijgen tenslotte spullen die een echte gebruiksfunctie hebben (zoals bakjes, bekers). Het gênante was dat Erik en ik steeds extra spullen kregen, terwijl de arme mensen elkaar bijna dooddrukte om spullen aan te nemen. Keken Erik en ik elkaar weer aan.. hmm, hebben we weer een stel glazen gekregen (extra) terwijl het jongetje naast mij, die absoluut niks heeft helemaal niks kreeg. Het daarna weggeven van de producten aan, bijvoorbeeld, dat arme jongetje was echter uit den boze, dus dat deden wij uit beleefdheid dan ook maar niet. Waarom wij zoveel extra's kregen, als enigen, wist niemand ons te vertellen. Waarschijnlijk omdat alle dochters van de huizen waarbij je zong de spullen uitdeelden en indruk wilde maken. Erg leuk om zo iets te hebben meegemaakt. Aan het begin voel je je toch wel ongemakkelijk als buitenlander die tussen alle locals staat en vrijwel geen band heeft met deze feestdag en er absoluut niks van af weet. Maar na de eerste twee huizen ging dit gevoel weg. Het was gezellig en zagen dat ook wij werden geaccepteerd.
De gekke menigte
Wachtrijen voor bepaalde beeldenDe volgende dag heb ik rond 13:00 ontbeten bij een heel mooi gelegen restaurant met Tania en Nela. Met typische gerechten uit Nicaragua was dit weer genieten van zowel het eten als het verbluffende uitzicht. 's Middags bij een gigantisch luxe hotel gezwommen met hen en nog een vriendin met haar vriend. (die kende allemaal mensen in dat hotel) Het is erg leuk om zoveel verschillende mensen te leren kennen en om allemaal dingen te zien.
Waar bij de Jockey Club de kerst in zicht komt, komt voor mij het einde van mijn stage in zicht. Verschrikkelijk veel personeel is inmiddels erg druk met het versieren van het gehele terrein. Mijn laatste week zal vooral bestaan uit het correct overhandigen van alle activiteiten die ik heb verricht gedurende mijn stage periode. Ook het afscheid nemen staat binnen deze cultuur hoog in het vaandel. Ik verwacht volgende week een drukke & gezellige week waarmee ik mijn stage periode kan beëindigen en terug kan kijken op een mooie periode.
Hasta pronto muchachos!
hoi Sander,
BeantwoordenVerwijderenLeuk om je blog weer te lezen. Wij zijn al weer een week thuis en het was een paar dagen wennen. ik kan me voorstellen dat jij een geruime tijd nodig hebt om te acclimatiseren. Maar....geniet nog even van al het moois van Nicaragua en voor straks een behouden thuisvaart.
groetjes José