"Awesome"

Ik zit hier alweer bijna vier maanden! Ze zeggen wel eens “time flies when you’re having fun”. Voor de meeste momenten hier in Nicaragua gaat dat gezegde ook zeker op. De avonden stappen, ‘boeren bridgen’, poolen, het surfen, het bezoeken van geweldige locaties en de algehele ervaringen blijven stuk voor stuk memorabele momenten. Met nog een maand te gaan, waarvan 3 weken stage, loopt mijn periode in Nicaragua ten einde. Aan de ene kant heel jammer, aan de andere kant kijk ik er ook weer naar uit. Ik ga in ieder geval de laatste weken nog optimaal gebruik maken van de tijd die ik nog heb. Er zijn een aantal plekken die ik nog niet heb bezocht en er zijn dingen die ik graag nog een keer wil doen. Surfen is daar zeker één van.

Matagalpa

Vorige week ben ik druk bezig geweest met het opstellen van een nieuwe menu kaart en het zetten van de spreekwoordelijke puntjes op de “i”. Er zat druk achter, want binnen 3 werkdagen moest de nieuwe kaart worden gedrukt en daadwerkelijk klaar zijn voor gebruik. Kortom; beulswerk.. waarom? Afgelopen weekend was er een groot evenement, dat ik zelf helaas niet heb kunnen bijwonen. De nieuwe menu kaart moest voor een betere uitrstraling zorgen waarbij het water in de mond moet lopen bij de socio’s. Maar het belangrijkste; een prijsverhoging van 20% tot 25% op de meeste alcoholische dranken. Dit levert de Jockey Club direct een hoger resultaat op, aangezien we ons in een land bevinden waar het drank gebruik relatief erg hoog ligt. De komende, en tevens de laatste, 3 weken van stage zullen voornamelijk bestaan uit het bezig gaan met verschillende CRM modellen. Doordat ik druk bezig ben geweest met alle projecten op de Jockey begint het allemaal veel meer vorm te krijgen.

Ik schrijf altijd vol lof over dit land en ben nog weinig ‘problemen’ of irritaties tegen gekomen, buiten het reizen in té volle bussen om, maar de laatste week is dit iets aan het veranderen. Zoals jullie weten woon ik in een pauper wijk waarbij ik eerst over een onverharde weg, gedecoreerd met huisjes die bestaan uit golfplaten, moet ‘wandelen’. Nou is dit tot dusver nog nooit echt een probleem geweest, maar er zijn enkele veranderingen opgetreden. Waar ik voorheen altijd vriendelijk werd begroet, word ik nu veel aangesproken door jongeren die geld willen. Ook wordt er veel vuurwerk voor onze compound afgestoken. Dit is opzich niet zo erg, maar wel als ze het vuurwerk bij ons over de muur gooien. Bovendien raakt onze hond helemaal over stuur en kruipt in onze kamertjes om daar vervolgens een uur te gaan liggen beven. De meest gehate hond verandert dan ineens in de meest zielige, aandoenlijke hond.. Verder is het hangslot van onze poort laatst gestolen. Na enige tijd kwam er een stel jochies melden dat ze hadden gezien wie dit gedaan zou hebben. Niet lang daarna kwamen zij weer terug met het slot. Niemand weet het motief van deze daad of wie het gedaan heeft. Erg irritant allemaal, binnenkort Peter R. De vries maar inschakelen.. Tenslotte worden we door alle beleefde mensen in onze buurt dagelijks gewaarschuwd dat wij absoluut niet alleen over straat mogen omdat alles hier ‘oh zo gevaarlijk’ is. Nu ben ik beslist niet bang uitgevallen, maar Ik loop in ieder geval niet meer lekker over straat zoals ik dat de afgelopen maanden wél heb kunnen doen.

De afgelopen tijd was er op het gebied van politiek een gespannen sfeer. De herverkiezingen komen eraan en zoals jullie misschien wel van dhr. van Baalen hebben vernomen gaat dat hier anders dan in Nederland. Om een lang en wellicht oninteressant verhaal wat in te korten: er zijn twee partijen met aanhangers, waarvan de ene partij, de sadinisten oftewel de NSFL, zich nadrukkelijk laat zien. De andere partij, de liberalen, laat zich vrijwel niet zien. Afgelopen zaterdag werd bekend gemaakt wie de president kandidaten zijn voor de komende verkiezingen (ik meen in dat de uitslag pas in 2011 is). Daar politiek hier hoog in het vaandel staat en het echt diep is ingeworteld werd ons afgeraden om dan door Managua te reizen of Managua te bezoeken. De kans ik groot dat het dan rumoerig wordt, er kunnen demonstraties en blokkades komen, die gepaard gaan met opstootjes en geweld.. en dat wil je echt niet mee maken of tussen zitten...

Om dit te ontlopen hebben Erik en ik een weekendje weg gepland. En wel met twee Nica vrouwen. Vrijdag middag zijn Erik en ik per taxi uit Masaya naar Managua vertrokken om vervolgens per auto met de twee dames naar Jinotega en Matagalpa te gaan. Tijdens onze taxirit naar Managua was het al erg druk op de weg en kwamen wij veel ‘gekken’ en andere aanhangers van de NSFL tegen. Scheurend per motor met een vlag in de hand probeerde men een agressieve toon te zetten. Er waren al enkele blokkades en demonstraties op de grote rotondes van Managua. De sfeer was erg onaangenaam. Aangekomen bij het appartement van Tania zijn wij met z’n vieren per auto richting Jinotega vertrokken. Na ongeveer 2,5 uur gereden te hebben hebben wij bij een restaurant ergens in de bergen gegeten. Vervolgens zijn wij richting het huis van de ouders van Marianela gereden en daar de nodige rummetjes gedronken. Een aangename verassing was de temperatuur. Waar het in de grote steden altijd erg warm is was het hier ’s avonds rond de 15 graden. Nederlandse zomeravond temperaturen dus! Genieten, en voor het eerst kwam mijn vest van pas. Nou ja.. als gentlemen heb ik die aan Tania gegeven, die het iets kouder had als ik. Na veel te hebben gelachen kregen Erik en ik onze kamers toegewezen. In het gigantische huis waren genoeg kamers aanwezig om iedereen van een eigen kamer, met badkamer, te voorzien.

’s Morgens om 8 uur opgestaan. Inmiddels was het kwik in de zon alweer naar 30C° gestegen. Met een boekje even lekker in het ochtend zonnetje gezeten en geprobeerd mijn, inmiddels weer geretourneerde, kantoorkleurtje weg te werken. Om 9 uur stond er een compleet ontbijt klaar. Roerei met ham, rijst met bonen, gefrituurde bananen, tortilla’s, koffie rechtstreeks van de koffieplantage die zij zelf beheren en verse jus d’orange.


Erik, Marianela, Sander

Na het ontbijt zijn wij direct vertrokken om wat te zien van Jinotega zelf. Rond een uur of 11 hebben wij de bus richting Matagalpa gepakt. Marianela bleef in Jinotega, dus wij gingen met z’n drieën verder. Ergens midden in de bergen zijn wij uitgestapt om even wat drinken en van een prachtig uitzicht te genieten. Doordat deze plek aan een niet zo druk bezochte weg lag moesten wij bijna een uur wachten op een bus. Resultaat: de eerstvolgende bus staat bomvol met mensen, een paradijs voor zakkenrollers wat je ook echt live ziet gebeuren. Met onze lengte hebben we echter wel een mooi overzicht in de bus. Apart is het wel. Een militair die naast je staat met een vol automatische AK-47 om z’n nek die gedurende de hele rit tegen je rug drukt. Ik weet niet of ik me dan veiliger voel.. Een uurtje later in Matagalpa stond er een heerlijke lunch voor ons klaar bij de ouders van Tania. Na de lunch even met de gastvrije en bovenal zeer vrolijke ouders gebabbeld over onze ervaringen en bevindingen in Nicaragua.

Jinotega

Erik en ik hadden alvast in ons hotel ingecheckt. Voor $14 kregen wij een schone en nette tweepersoonskamer met televisie en warme douche. Ik was zo blij als een kind! Een warme douche. Warm, waaarm, WARM. Na ongeveer vier maanden onder een ijskoude douche te hebben gedoucht dan eindelijk weer een warme douche. Ik begon mijzelf laatst af te vragen of douchen van mij nog wel zo’n grote hobby was. In Nederland was ik niet weg te branden onder de douche totdat mijn moeder weer eens “SANDER NU IS HET GENOEG” moest schreeuwen. In Nicaragua douche ik meestal niet langer dan één minuut, maar dit was voor even verleden tijd. Ik heb ruim een half uur genoten van een warme douche!!

Als avondprogramma stond een Italiaans restaurant, een kroeg en een club op de planning. Tijdens het diner zijn de nodige sarcastische grappen gemaakt. De slechte bediening was weer eens overduidelijk aanwezig. En waar men in Nederland vaak passief blijft zitten en vervolgens gewoon geen fooi geeft is men daar hier veel assertiever in. De ober werd even op zijn strepen gezet door Tania, nadat wij waren uitgegeten. Terrecht en tevens hilarisch. Erik en ik konden in ieder geval dit moment weer gebruiken om de nodige grappen uit onze mouw te schudden.

Sander, Erik, Tania


In de kroeg of club drinken de vrouwen gezellig mee met de sterke drank. In tegenstelling tot de vrouwen/meisjes in Nederland die “lekker” aan de zoete witte wijn blijven kleven, drinken de dames hier vrijwel alles. Me gusta. In een dansclub weer even dansles gehad van Tania. Me gusta.

Na een nacht eens lekker te hebben geslapen werd ik met een ‘goma’ wakker. Het ontbijt stond om 10 uur op ons te wachten. Dit bestond uit een soort pap van rijst gevuld met chili. Hier stond mijn maag absoluut niet op te wachten, maar uit beleefdheid toch nog de helft weten op te eten. De zon brandde weer goed, dus het leek ons een goed idee om te gaan zwemmen. Van elf tot twee hadden wij de tijd om lekker te spatteren en te zonnen bij een mooi gelegen zwembad. Om drie uur stond een andere vriendin van Tania op ons te wachten om weer richting Managua te vertrekken. Maar zoals gebruikelijk in nicaragua arriveerde zij pas om vier uur. Zoals Tania dit weekend zou omschrijven. “Estaba Awesome!”

Aanstaande zaterdag gaan wij met een groep van ongeveer 20 Nederlandse studenten paintballen. Voor twee uur lang kan ik voor een aantal schamele dollars de andere studenten helemaal kapot schieten. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten heb ik echte mariniers genen van mijn vader meegekregen, dus dat zit wel check. Waarschijnlijk gaan wij dezelfde middag en/of avond genieten van onze blauwe plekken onder het genot van een drankje en een dansje terwijl er 150 decibel aan hippe bliepjes onze trommelvliezen binnen dringen. Me gusta.

Ik sluit af met de wijze woorden: “Gelukkig hebben we de foto’s nog”..

Koningsavond #27!