Nothing lasts forever

Dus ook dit niet.. Mijn avontuur zit er bijna op. Op maandag 28 december vlieg ik met mijn compañero Bart terug naar Holanda. Hopelijk ondervinden we niet al te veel hinder van de extra maatregelen die zijn getroffen na de geplande terreuraanslag. Er staat een strakke 4 uur om over te stappen op Atlanta, waar ook een aantal zekere aankopen gedaan moeten worden. Als alles goed gaat arriveren wij 29 december om 08:20 AM op Schiphol.

Mocht je geïnteresseerd zijn in het nachecken van eventuele vliegtuig crashes of terroristische acties, bij deze de vluchtgegevens.

Managua (NIC) - Atlanta (USA): DL 0370
Atlanta (USA) - Amsterdam (NLD): DL 0038

Mijn stage zit er sinds 18 december op. De producten zijn allemaal correct bij mijn stageplek afgeleverd. De laatste week was chaotisch, maar erg leuk. Ik heb afgesloten met taart, tequila en een duik in het zwembad. Morgen keer ik voor de laatste keer terug om nog enkele regalos af te leveren.

Ik heb de laatste twee weken vrijwel geen tijd gehad om te bloggen/mailen of te skypen. Mijn excuses hiervoor. De reden is dat ik elk moment van de dag druk was. Reizen, tripjes, taxi's, diners etc. Dit geldt ook deze keer.. mocht je benieuwd zijn naar mijn verhalen van de afgelopen 2/3 weken, dan zal ik die na terugkomst uiteraard met je delen. Een kleine teaser: Ik heb een kip moeten vermoorden, kerstmis in Nica-style (inclusief een temperatuur van bijna 35C) gevierd, 3 dagen naar een luxe all-inclusive hotel met Tania geweest, de meest verschrikkelijkste busrit ooit, en muuuuuuuuucho más!! Entonces, jullie horen nog van mij.

De laatste twee dagen staan in het teken van feest en verdriet. Deze tegenstrijdige gevoelens zijn jullie vast niet vreemd. Vanavond is er een afscheidsparty voor Bart en mij georganiseerd. Dit wordt gehouden in de meest geliefde club van het afgelopen half jaar: Moods. Er is een bepaalde dansvloer afgehuurd en we hebben hier de beschikking over een privé barman en security. De dansvloer grenst aan de reguliere dansvloer voor de burgers en arbeiders.. verschil moet er blijven. Normaal gesproken gaan er ongeveer 60 "man" op deze dansvloer, wij zijn echter maar met z'n 7-en. Kortom, wij (Bart) bepalen wie er binnen komt. Het streven is een man-vrouw ratio van 1 op 8.

Maandag staat het vertrek centraal. Of ik er zin in heb? Om heel eerlijk te zijn niet. Ik heb het afgelopen jaar genoten en geleerd. Ik ben veel ervaringen en herinneringen rijker en ben absoluut van plan om terug te keren naar dit mooie land.

Mij rest alleen nog jullie te bedanken voor het trouw (of zeer sporadisch) lezen van mijn verhalen. Ik heb ze allemaal met plezier en veel passie proberen te schrijven. Alhoewel dit enigszins gelukt is, zijn de meeste dingen die ik hier heb meegemaakt en gezien niet uit te drukken in woorden.

Tot in Nederland!