Eerste dag!

Ola!

Kwart voor vijf ging de wekker al.. Dance-tour zat nog goed in de benen (en maag, haha), maar ik moest eraan geloven. Snel een 'taai' ontbijtje gedaan en de gehele familie was ready to go! Na tijmen te hebben opgehaald vertrokken we rond 6 uur richting schiphol. Eenmaal aangekomen hebben Tijmen en ik onze koffers en tas laten sealen. Maargoed ook, bleek later, want Tijmen zijn koffer is opengebroken waarbij ze het hengsel hebben afgebroken en de sloten eraf hebben gesloopt. De riem om de koffer is dus zijn redding geweest om het enigzins nog bij elkaar te houden. Agh.. het zal wel weer zo'n maffe Amerikaan zijn geweest, maar daarover later meer.

Na ruim 25 uur achter elkaar te hebben gereisd is de vermoeidheid toch wel een beetje toegeslagen. De eerste vlucht, van Amsterdam naar Atlanta verliep prima. Na een aantal strenge checks te hebben doorlopen konden we al ruim anderhalf uur van tevoren boarden. Na bijna een uur in de vertrekhal te hebben gewacht, mochten we eindelijk aan boord. Zonder vertraging vertrokken we richting Atlanta. Al heel snel kregen we onze lunch, wat bestond uit een pasta of kip-saté. De uren daarna werden we ook telkens "gestoord" voor formulieren, drinken of andere rommel. Slapen was dus vrijwel onmogelijk, maar dat werd later in de middag weer goed gemaakt. Toen wisten ze zich eindelijk een beetje terug te trekken zodat wij konden tukken. Naja.. slapen... een beetje weg dommelen was het meer, want het was aardig krap om eens lekker te gaan liggen. 'S middags nog twee leuke horror films gekeken en wat muziek geluisterd en toen ging het eigenlijk best snel voorbij.

Tsja, atlanta.. We waren geland en er werd meteen vermeld dat ze bij iedereen die aan boord was een paspoort check gingen doen. Ze zochten blijkbaar iemand.. dat kostte dus ook weer de nodige tijd. Wij verlieten als laatste het vliegtuig en het was voor ons niet meer nodig om ons paspoort te laten zien. Wel werd ons door een starre beveiligingsmedewerker toegeschreeuwd "Straight ahead and sign new papers!" Zéér typerend allemaal. Het eerste wat ons dus ook opviel, wat we natuurlijk allang wisten maar onze gedachten alleen maar bevestigde, waren de ontzettend dikke & arrogante Amerikanen. Vooral de beveiligingsmensen waren zeer geautoriseerd. Keihard schreeuwen, voor niemand respect hebben en iedereen als terrorist behandelen totdat het tegendeel bewezen is. Na wederom 2 uur in de rij te hebben gestaan om de douane voorbij te komen en weer in te checken voor de vlucht naar Managua, hadden we nog ongeveer een uur over voordat we zouden vertrekken. Wat doe je dan, als je in Amerika bent? Juist, heerlijk hamburgers eten tussen de moddervette mensen.

De vlucht naar managua was vergeleken met de vorige vlucht een stuk minder lang. Voordat het donker werd hebben we nog met daglicht over de carabische eilanden (Cuba etc.) gevolgen wat af en toe mooie plaatjes opleverde. Ook hier weer een filmpje gekeken en wat muziek geluisterd. Toen waren we er ineens.. Nicaragua! Koffers gepakt en op de karretjes gezet en op zoek naar de taxi-chauffeur dan maar. Echter sond Onno (de man van het stagebemiddelingsbureau) ons op te wachten, wat voor ons een aangename verassing was.

Na even met Onno gepraat te hebben en te wachten op wat andere mensen kwam er een beeldschone jonge dame de aankomsthal binnen lopen. Zij werd met luid gejuig en applaus ontvangen, dus wij uiteraard ook meeklappen (oook al hadden we geen idee waarvoor, maaroed..). wat bleek, ze was Miss Nicaragua, haha! In een volkswagen busje uit 1976 vertrokken we vanuit Managua naar Granada. De bus moest eerst een aantal keer worden aangeslingerd om dat ding überhaupt aan de praat te krijgen. De rit zou ongeveer een uurtje duren, dus tijd zat om Onno wat te vragen over het land en omgeving. Omdat he donker was zagen we vrijwel niks, maar we zijn langs een aantal (actieve) vulkanen gereden en andere mooie hotspots.

Toen kwamen we, voor de komende twee weken, aan bij onze bestemming. We moesten hier opsplitsen, 2 bij een hostel en 2 bij de andere. Erik en ik zijn er bij de eerste hostel uitgegaan waar een vriendelijke mevrouw op ons stnd te wachten. Na even wat met Tijmen en bart te hebben afgesproken voor een "meeting-point" voor morgen, zijn zij verder gereden voor hun hostel.

Erik en ik zitten nu in een leuk hostel voor de komende 2 weken waar het minstens 30 graden binnen is. Met mijn beste spaans heb ik wat dingen voor het ontbijt duidelijk gekregen. Voor Erik en mij staat in ieder geval morgen een ommelet klaar! Verder hebben we hier de beschikking over een prima onbeveiligd netwerk.

Aanstaande donderdag beginnen we met onze cursus, dus de komende twee dagen zijn we nog lekker 'vrij'. We zijn zeker van plan om dan wat dingen te bezoeken die hier in de buurt liggen. Maar na heel wat uren te hebben gereisd en ik al erg lang wakker ben ga ik zo maar eens slapen. Er staan voor ons tenslotte nog genoeg avonturen te wachten!

Hasta Luego,
Sander