Masaya

Allereerst even een update over mijn rug. In mijn vorige blog sloot ik af met mijn verbrande rug. Deze is inmiddels weer redelijk hersteld. Ik heb ongeveer vier dagen niet op mijn rug en linker zij kunnen slapen of fatsoenlijk tegen een stoel kunnen zitten. (Kyle weet waarschijnlijk hoe ik me voelde) Eergisteren was de vervelling-fase van start gegaan. Na twee dagen intensief alles eraf te hebben geschrobd is mijn rug weer zoals vanouds. (Op enkele plekjes na) Op mijn eerste stagedag heb ik met Tjitske (van On-Stage bemiddelingsbureau) eerst een gesprekje gehad over belangrijke en minder belangrijke vragen, indien ik die zou hebben. Ook hebben we gewoon even over het land gepraat en onze indrukken. Al snel kwamen we op het surfen en vertelde ik mijn verhalen over mijn rug en dat ik mij vanaf die zaterdag tot aan de dinsdag erop wat grieperig gevoeld heb. Een zonnesteek leek haar het meest logische.. dus dat heb ik ook weer eens ervaren!

Twee weken intensief spaanse les gevolgd door een examen. Zeker de laatste twee dagen keken we collectief naar die woensdag uit. Het zou tenslotte een nieuwe en vaste woon-plek voor ons betekenen! Maargoed, het examen.. gedurende de afgelopen twee weken werd me al vaak verteld dat het niet moeilijk zou gaan worden. Daar hadden ze inderdaad niks aan gelogen. Het examen, overigens wel precies afgestemd op wat je de afgelopen twee weken hebt geleerd, was vergeleken met wat ik gewend was op mijn HBO een stuk lager. Een stuk of vijf grammatica oefeningen en nog één of twee invul oefeningen. Agh, het ging er tenslotte om dat ik er geleerd heb en dat is zeker gelukt. Na twee weken intensief spaans te hebben gevolgd heb ik dit door middel van een examen met een 9,6(!) afgesloten.

Zoals gebruikelijk zijn er ‘s middags activiteiten. Omdat het dinsdag hier erg slecht weer was en er een buiten-activiteit op de planning stond hebben we besloten om de activiteiten van dinsdag met de woensdag om te gooien. Dinsdag “kookles” en woensdag het bezoeken van Lago de Apojo. Een meer dat voorheen een vulkaan was die is volgelopen met mooi, blauw water. Daar hebben we, gezamenlijk, met alle studenten een uur gezwommen en daarna even “afgepilst”. Onze laatste dag Granada.. toch wel een pracht-stad waar we de afgelopen 2,5 week ons thuis hebben gevoeld.

Zowel teleurstelling als blijdschap speelde er op tijdens het vertrek uit Granada. Voor mij ging dat natuurlijk niet helemaal op, aangezien mijn stage-plek in Granada gevestigd is, maar toch.

‘S morgens had ik dus eerst een gesprekje met Tjitske voordat ik met haar naar mijn stage vertrok. Toch wel spannend.. ik was er natuurlijk al twee keer geweest en had het meeste personeel al eens ontmoet, maar het bleef de eerste echte stagedag. Om tien uur, het uur dat de Jockey open gaat, dus tevens mijn zwaar relaxte start-tijd ‘s morgens. Even snel mijn stage activiteiten en andere verplichtingen doorgenomen, want we hadden tenslotte maar een uur, om vervolgens weer richting La Siesta (ons hostel in Granada) te gaan. Hier stonden al onze koffers en tassen met smart te wachten om richting Masaya verhuisd te worden.

Ruim een half uur hadden we nodig om met zijn vieren naar ons nieuwe huis te rijden. De verandering van omgeving viel me gelijk op. Van de best luxe en verwesterde wereld van Granada naar de echte derde wereld van Masaya. Dat was wel even slikken.. Vlak daarna bleek ook dat ons huis nog niet af was. Er zaten nog geen ramen in.. die moesten er nog even snel in gezet worden. We kwamen dus van een redelijk koude kermis thuis. “Kunnen we nog stééds niet onze koffers omkieperen..”. Een andere keus dan in het plaatselijke hostel zitten van de eigenaar van ons huis hadden we niet. Een saaie, kille en trieste bedoeling was het daar.

De tweede dag in ons “geweldige, lees: trieste” (we moeten ons niveau van sarcasme, dat dagelijks voor een groot deel van de dag aan de orde is, natuurlijk wel waarborgen) hostel was gelijk onze eerste echte stage-dag. De dag waarop het ging gebeuren. Iedereen op z’n eigen houtje, eigen tijden en eigen manier naar zijn stage plek. Voor Tijmen en Bart ging de wekker vroeg, zij moeten dagelijks rond zeven uur de bus pakken richting Managua. Erik kan iets later vertrekken en ikzelf span de kroon. De Jockey gaat namelijk om tien uur ‘s morgens pas open, dus dat is tevens mijn begintijd!

Aangekomen bij de Jockey was er nog weinig tot niks te doen. Alleen wat bar personeel, de wachters en wat schoonmakers liepen er rond. Tijd voor mij om mijn laptopje uit m’n tas te halen en maar vast aan de slag te gaan met mijn opdrachten. Tot één uur vrij weinig gedaan, naast het uitwerken van mijn activiteiten lijst en algemene informatie van de Jockey. Om één uur kreeg ik mijn lunch dat bestond uit spaghetti met rijst, wat salade en een stuk darm (ofzo iets). Na de lunch ben ik een aantal kostprijs-analyses gaan maken van de menukaart. Hier schrok ik wel even van.

Na drie nachten daar te hebben gezeten werden we ineens spoedig verzocht onze koffers in te pakken (voor zover nodig). Terwijl Tijmen en Erik nog ons eten aan het ophalen waren stonden Bart en ik al druk onze koffers in te pakken. Een snelle hap en alles snel ingepakt. Eindelijk konden we dan naar ons eigen ‘stulpje’. Zelfs de heenreis was weer een avontuur. In een donkere onverharde weg vertrokken we in een soort “truck” naar ons nieuwe huis, gelegen op ongeveer 5 minuten loop afstand van ons huidige hostel.

Spullen uitpakken en even rond snuffelen. Er ontbrak toch nog een hoop.. Al snel werd ons vermeld dat de meeste dingen nog geleverd zouden gaan worden en dat dat hoogstens een paar dagen moest duren. Een simpele tafel, een “kast” (zie foto) en twee stoelen behoren tot onze huidige inboedel, woooahhhhhh! Gellukig maken wij er met ons vieren, en af en toe vijfen, er altijd een gezellige boel van.

Helemaal aangezien het feit dat wij alle vier over dezelfde (sarcastische) humor beschikken, die overigens bijna niemand begrijpt. Hieruit zijn in de afgelopen drie weken dan ook weer flink wat noemenswaardige quotes gerold. Het is maar goed ook, dat 80% van onze conversaties anders moeten worden geïnterpreteerd dan een “normaal” mens dat zou doen. Genoeg nonsense, de mensen mensen zal dit niet vreemd in de oren klinken..
Na de afgelopen dagen veel indrukken over de buurt en stad te hebben opgedaan sloeg de vermoeidheid er in. Iedereen lag uitgeteld op bed en zocht naar zijn nachtrust.

‘S morgens werden we wakker en kwam de Claro-ploeg om ons internet aan te leggen. Tenminste, dat dachten we, want dat was ons tenslotte verteld. Naïef zoals we nog wel degelijk zijn, namen we aan dat dit pikobello geregeld zou worden. Echter kwamen ze enkel en alleen met een modem, uit het jaar 1998, aanzetten. Ding erin geplugged en enkele zaken geconfigureerd. Afijn, we hebben tot op de dag van vandaag nog steeds maar de beschikking over één internetverbinding via een kabel. Vanmiddag aan mij de taak om een router te gaan zoeken, in deze stad.

Vanmiddag nog even mij rust pakken en zoals al eerder vermeld stond een router proberen te kopen. Bovendien ga ik een plekje voor mijn klamboe zoeken en mijn bed eens opmaken. Tenslotte gaat er een blender aangeschaft worden, want de fruit-punches hier zijn goddelijk door al het verse fruit! De komende weken / maanden gaat mijn stage echt van start en hopen wij hier ons, tot nu toe, leuke leventje voort te kunnen zetten!

Zoals je kunt zien, hier zou Rob Geus niet vrolijk van worden! Wij echter wél. Ik zou zeggen, hasta pronto y muchos besos!

P.S. Omdat Blogspot weer zo fijn meewerkt ben ik genoodzaakt de foto's hier los onderaan te posten. Excuses voor de duffe opmaak!


De weg naar ons huis, kortom: Route du Soleil!



Onze (beveiligde) poort van het huis.



Binnenplein, inclusief de 24/7 blaffende bodyguard..

Mijn "werkplek"

Deel van mijn kamer