Dus ook dit niet.. Mijn avontuur zit er bijna op. Op maandag 28 december vlieg ik met mijn compañero Bart terug naar Holanda. Hopelijk ondervinden we niet al te veel hinder van de extra maatregelen die zijn getroffen na de geplande terreuraanslag. Er staat een strakke 4 uur om over te stappen op Atlanta, waar ook een aantal zekere aankopen gedaan moeten worden. Als alles goed gaat arriveren wij 29 december om 08:20 AM op Schiphol.
Mocht je geïnteresseerd zijn in het nachecken van eventuele vliegtuig crashes of terroristische acties, bij deze de vluchtgegevens.
Managua (NIC) - Atlanta (USA): DL 0370
Atlanta (USA) - Amsterdam (NLD): DL 0038
Mijn stage zit er sinds 18 december op. De producten zijn allemaal correct bij mijn stageplek afgeleverd. De laatste week was chaotisch, maar erg leuk. Ik heb afgesloten met taart, tequila en een duik in het zwembad. Morgen keer ik voor de laatste keer terug om nog enkele regalos af te leveren.
Ik heb de laatste twee weken vrijwel geen tijd gehad om te bloggen/mailen of te skypen. Mijn excuses hiervoor. De reden is dat ik elk moment van de dag druk was. Reizen, tripjes, taxi's, diners etc. Dit geldt ook deze keer.. mocht je benieuwd zijn naar mijn verhalen van de afgelopen 2/3 weken, dan zal ik die na terugkomst uiteraard met je delen. Een kleine teaser: Ik heb een kip moeten vermoorden, kerstmis in Nica-style (inclusief een temperatuur van bijna 35C) gevierd, 3 dagen naar een luxe all-inclusive hotel met Tania geweest, de meest verschrikkelijkste busrit ooit, en muuuuuuuuucho más!! Entonces, jullie horen nog van mij.
De laatste twee dagen staan in het teken van feest en verdriet. Deze tegenstrijdige gevoelens zijn jullie vast niet vreemd. Vanavond is er een afscheidsparty voor Bart en mij georganiseerd. Dit wordt gehouden in de meest geliefde club van het afgelopen half jaar: Moods. Er is een bepaalde dansvloer afgehuurd en we hebben hier de beschikking over een privé barman en security. De dansvloer grenst aan de reguliere dansvloer voor de burgers en arbeiders.. verschil moet er blijven. Normaal gesproken gaan er ongeveer 60 "man" op deze dansvloer, wij zijn echter maar met z'n 7-en. Kortom, wij (Bart) bepalen wie er binnen komt. Het streven is een man-vrouw ratio van 1 op 8.
Maandag staat het vertrek centraal. Of ik er zin in heb? Om heel eerlijk te zijn niet. Ik heb het afgelopen jaar genoten en geleerd. Ik ben veel ervaringen en herinneringen rijker en ben absoluut van plan om terug te keren naar dit mooie land.
Mij rest alleen nog jullie te bedanken voor het trouw (of zeer sporadisch) lezen van mijn verhalen. Ik heb ze allemaal met plezier en veel passie proberen te schrijven. Alhoewel dit enigszins gelukt is, zijn de meeste dingen die ik hier heb meegemaakt en gezien niet uit te drukken in woorden.
Tot in Nederland!
zaterdag 26 december 2009
woensdag 9 december 2009
El final está a la vista
Nadat er weken gespeculeerd is over het paintballen kwam het moment steeds dichterbij. Het werd tussen bepaalde personen een psychologisch schouwspel. “Ik maak je kapot” is waarschijnlijk de meest gebruikte quote. De avond voordat er gepaintballd zou gaan worden zijn we met 8 man nog even flink gaan stappen. Tijdens deze avond werden de tactieken nog eens aangehaald en werd de warming-up gedaan wat betreft het los schudden van de spieren. ’s Morgens had iedereen erg veel spijt dat het de avond daarvoor wederom ‘barra libre’ was. Maar er waren geen excuses meer mogelijk. Een batidos drinken en even de vorige avond analyseren, voordat er gepaintballd zou gaan worden om ons klaar te maken met de woorden “vamos vamos, dalè dalè!!”.
Groep 1
De hele groep
Om half twee werden alle 8 uit Masaya door Onno (van OnStage) opgehaald. Gekleed in de meest ‘toffe’ kledij vertrokken we richting Managua. Ikzelf was helemaal in het wit, als echter snow sniper koning, helemaal voorbereid. Na de nodige bluf acties en de gebruikelijke small talk (een fameuze competentie van CE-ers) werden de teams samen gesteld. “Ik wil niet bij Sander!” gevolgd door “Ik wil niet bij Coen!”. Waarom? Al twee weken liepen wij elkaar gek te maken met een psychologische woorden oorlog. Duidelijk, Coen in team 2, Sander in team 1 en zij bepalen wie er welk team komt door middel van de bekende “pispoten”-kies manier. Nadat de teams waren samengesteld werden de paintball guns inclusief balletjes uitgedeeld. Ik weet nog goed dat de eerste die zijn gun kreeg naar ons team toe kwam en met een glimlach op zijn gezicht fluisterde: “Jongens, deze guns staan echt verschrikkelijk hard afgesteld”. Nadat ook ik mijn gun had bevond ik hetzelfde. Daar kwam nog eens bij dat de verfballetjes ook keihard waren. Conclusie: Niet geraakt worden!
Koning Sander
Elk team moest de vlag zien te pakken van het andere team onder het mom van “capture the flag”. De vlaggen lagen in het fort van het vijandige team. Bart had al snel zijn plekje bovenop het fort gevonden. Als echte commandant gaf hij aanwijzingen aan zijn teamgenoten en schakelde hij menig tegenstander uit door middel van zijn dodelijke schietkunsten. “Baaaaaaaaaaart, waar liggen Daan en Onno?”.. “Links achter die buizen, je kan rennen!!” Na afloop de balans opgemaakt wat betreft de ‘schade’. Enigszins uitgeput vertrokken we weer richting Masaya.
Action!
De ouders van Erik waren al anderhalve week in Nicaragua om verschillende dingen te bezoeken. Woensdag avond zijn wij met ongeveer 10 man uit Masaya in Granada wezen eten. Er is veel gelachen, heerlijk gegeten en veel gedronken. Rond een uur of half elf hebben Erik, Joost en ik samen met de ouders van Erik nog een afzakkertje gedaan in het hotel waar zij sliepen.
Het weekend stond in het teken van shoppen, feesten, uitrusten en genieten. De drang naar (relatief gezien in dit land) kwaliteit en mooiere kleding was redelijk groot. Ik kan nu tenminste iets minder pauper in Moods of Hipa Hipa verschijnen!
Samen met Tania, Mirthel en Ed ben ik naar San Juan del Sur vertrokken. De ideale plek om uit te rusten, te genieten, te zwemmen in de zee en te surfen. Ed, de vriend van Mirthel, heeft onlangs een huis gekocht aan de kust in San Juan. Bij aankomst gelijk mijn zwembroek aan gedaan en mijn slippertjes opgezocht. Slippers? “Tania, have you seen my flip-flops?”.. “Nope”. Shit, die ben ik dus vergeten mee te nemen. Weer snel de auto in gestapt om nieuwe slippers te kopen en boodschappen te doen voor de lunch. Voor C$140 was ik weer de trotse eigenaar van een stel nieuwe flip-flops. Ook de boodschappen waren inmiddels gehaald, dus het was tijd om te gaan koken. Salades, rijst, vlees en chili is het geworden. Om twee uur, na de afwas, ben ik met Nela, die inmiddels ook was aangeschoven, en Tania naar het strand vertrokken. Ongeveer 5 minuutjes was er nodig om op het strand te komen. Wat mij verbaasde is dat de locals hier absoluut niet van zon houden. Een dag strand bestaat uit het zitten op een (overdekt) terras met genoeg schaduw en af en toe de zee in om te zwemmen. Ik heb in ieder geval mijn ligbedje in de zon geparkeerd om zo alsnog enige UV straling mee te pakken.
San Juan del Sur: Sander, Tania, Mirthel & Ed
Om 6 uur zijn Tania en ik terug naar het huis gegaan en hebben wij met Nela afgesproken om 8 uur te gaan eten met een stel vrienden. Eerst even met Ed, Tania en Mirthel wat gedronken bij een strandhutje voordat we zouden gaan dineren. Zoals afgesproken was iedereen compleet a las ocho. Met z’n 10-en hebben wij heerlijk gegeten bij een vis restaurant. Rond een uurtje of 10 zijn wij gezamenlijk naar een strandhut gegaan dat later werd omgetoverd tot een danstent. Als afsluiter zijn wij ’s nachts nog naar een andere club gegaan.
Bailando!
Na een nacht toch wel redelijk te hebben geslapen was er het idee om naar een andere huis te gaan, dat wederom van een vriendin van Tanie en Mirthel was. Een prachtige locatie, met een uitzicht over de oceaan vanuit de bergen. Een luxe ingericht huis met een mooi zwembad maakte alles compleet. Net als de dag ervoor hebben wij ook hier zeer lekker gekookt. Als afsluiting een duik genomen en lekker gedobberd op een luchtbed! Voldaan en moe vertrokken wij weer richting Managua. In Masaya hebben ze mij afgezet. Een heerlijk weekend.
Maandag en Dinsdag stonden in het teken van een nationale feestdag. De ontmaagding van Maria. Maandag vroeg in de middag ben ik met Erik naar Galerias gegaan om lekker te lunchen, wat te drinken en te shoppen. Na enkele uurtjes is ook Tania langsgekomen om wat te drinken op een terrasje. Om 6 uur zijn Erik, Tania en ik opgepikt door Nedia, een vriendin van Tania. De feestdagen worden niet alleen met vuurwerk gevierd, maar ook door het zingen van liederen. Met de familie van Nedia liepen we door de straten van Managua. Tientallen huizen waren versierd met Maria beelden. De bedoeling was om te zingen bij de beelden, die bij de mensen in hun tuin stonden.
Maria beeld
Tijdens het zingen krijg je dan allemaal spullen zoals: bakjes, bekers, ratelbanden, snoep, drinken, eten etc. etc. Wij hebben ongeveer bij 10 huizen dit gedaan en hebben daar zo'n 3 uur over gedaan. Het is vooral bedoeld voor de armen, en gelovigen. Alle mensen krijgen tenslotte spullen die een echte gebruiksfunctie hebben (zoals bakjes, bekers). Het gênante was dat Erik en ik steeds extra spullen kregen, terwijl de arme mensen elkaar bijna dooddrukte om spullen aan te nemen. Keken Erik en ik elkaar weer aan.. hmm, hebben we weer een stel glazen gekregen (extra) terwijl het jongetje naast mij, die absoluut niks heeft helemaal niks kreeg. Het daarna weggeven van de producten aan, bijvoorbeeld, dat arme jongetje was echter uit den boze, dus dat deden wij uit beleefdheid dan ook maar niet. Waarom wij zoveel extra's kregen, als enigen, wist niemand ons te vertellen. Waarschijnlijk omdat alle dochters van de huizen waarbij je zong de spullen uitdeelden en indruk wilde maken. Erg leuk om zo iets te hebben meegemaakt. Aan het begin voel je je toch wel ongemakkelijk als buitenlander die tussen alle locals staat en vrijwel geen band heeft met deze feestdag en er absoluut niks van af weet. Maar na de eerste twee huizen ging dit gevoel weg. Het was gezellig en zagen dat ook wij werden geaccepteerd.
De gekke menigte
Wachtrijen voor bepaalde beelden
De volgende dag heb ik rond 13:00 ontbeten bij een heel mooi gelegen restaurant met Tania en Nela. Met typische gerechten uit Nicaragua was dit weer genieten van zowel het eten als het verbluffende uitzicht. 's Middags bij een gigantisch luxe hotel gezwommen met hen en nog een vriendin met haar vriend. (die kende allemaal mensen in dat hotel) Het is erg leuk om zoveel verschillende mensen te leren kennen en om allemaal dingen te zien.
Waar bij de Jockey Club de kerst in zicht komt, komt voor mij het einde van mijn stage in zicht. Verschrikkelijk veel personeel is inmiddels erg druk met het versieren van het gehele terrein. Mijn laatste week zal vooral bestaan uit het correct overhandigen van alle activiteiten die ik heb verricht gedurende mijn stage periode. Ook het afscheid nemen staat binnen deze cultuur hoog in het vaandel. Ik verwacht volgende week een drukke & gezellige week waarmee ik mijn stage periode kan beëindigen en terug kan kijken op een mooie periode.
Hasta pronto muchachos!
Groep 1
De hele groepOm half twee werden alle 8 uit Masaya door Onno (van OnStage) opgehaald. Gekleed in de meest ‘toffe’ kledij vertrokken we richting Managua. Ikzelf was helemaal in het wit, als echter snow sniper koning, helemaal voorbereid. Na de nodige bluf acties en de gebruikelijke small talk (een fameuze competentie van CE-ers) werden de teams samen gesteld. “Ik wil niet bij Sander!” gevolgd door “Ik wil niet bij Coen!”. Waarom? Al twee weken liepen wij elkaar gek te maken met een psychologische woorden oorlog. Duidelijk, Coen in team 2, Sander in team 1 en zij bepalen wie er welk team komt door middel van de bekende “pispoten”-kies manier. Nadat de teams waren samengesteld werden de paintball guns inclusief balletjes uitgedeeld. Ik weet nog goed dat de eerste die zijn gun kreeg naar ons team toe kwam en met een glimlach op zijn gezicht fluisterde: “Jongens, deze guns staan echt verschrikkelijk hard afgesteld”. Nadat ook ik mijn gun had bevond ik hetzelfde. Daar kwam nog eens bij dat de verfballetjes ook keihard waren. Conclusie: Niet geraakt worden!
Koning SanderElk team moest de vlag zien te pakken van het andere team onder het mom van “capture the flag”. De vlaggen lagen in het fort van het vijandige team. Bart had al snel zijn plekje bovenop het fort gevonden. Als echte commandant gaf hij aanwijzingen aan zijn teamgenoten en schakelde hij menig tegenstander uit door middel van zijn dodelijke schietkunsten. “Baaaaaaaaaaart, waar liggen Daan en Onno?”.. “Links achter die buizen, je kan rennen!!” Na afloop de balans opgemaakt wat betreft de ‘schade’. Enigszins uitgeput vertrokken we weer richting Masaya.
Action!De ouders van Erik waren al anderhalve week in Nicaragua om verschillende dingen te bezoeken. Woensdag avond zijn wij met ongeveer 10 man uit Masaya in Granada wezen eten. Er is veel gelachen, heerlijk gegeten en veel gedronken. Rond een uur of half elf hebben Erik, Joost en ik samen met de ouders van Erik nog een afzakkertje gedaan in het hotel waar zij sliepen.
Het weekend stond in het teken van shoppen, feesten, uitrusten en genieten. De drang naar (relatief gezien in dit land) kwaliteit en mooiere kleding was redelijk groot. Ik kan nu tenminste iets minder pauper in Moods of Hipa Hipa verschijnen!
Samen met Tania, Mirthel en Ed ben ik naar San Juan del Sur vertrokken. De ideale plek om uit te rusten, te genieten, te zwemmen in de zee en te surfen. Ed, de vriend van Mirthel, heeft onlangs een huis gekocht aan de kust in San Juan. Bij aankomst gelijk mijn zwembroek aan gedaan en mijn slippertjes opgezocht. Slippers? “Tania, have you seen my flip-flops?”.. “Nope”. Shit, die ben ik dus vergeten mee te nemen. Weer snel de auto in gestapt om nieuwe slippers te kopen en boodschappen te doen voor de lunch. Voor C$140 was ik weer de trotse eigenaar van een stel nieuwe flip-flops. Ook de boodschappen waren inmiddels gehaald, dus het was tijd om te gaan koken. Salades, rijst, vlees en chili is het geworden. Om twee uur, na de afwas, ben ik met Nela, die inmiddels ook was aangeschoven, en Tania naar het strand vertrokken. Ongeveer 5 minuutjes was er nodig om op het strand te komen. Wat mij verbaasde is dat de locals hier absoluut niet van zon houden. Een dag strand bestaat uit het zitten op een (overdekt) terras met genoeg schaduw en af en toe de zee in om te zwemmen. Ik heb in ieder geval mijn ligbedje in de zon geparkeerd om zo alsnog enige UV straling mee te pakken.
San Juan del Sur: Sander, Tania, Mirthel & EdOm 6 uur zijn Tania en ik terug naar het huis gegaan en hebben wij met Nela afgesproken om 8 uur te gaan eten met een stel vrienden. Eerst even met Ed, Tania en Mirthel wat gedronken bij een strandhutje voordat we zouden gaan dineren. Zoals afgesproken was iedereen compleet a las ocho. Met z’n 10-en hebben wij heerlijk gegeten bij een vis restaurant. Rond een uurtje of 10 zijn wij gezamenlijk naar een strandhut gegaan dat later werd omgetoverd tot een danstent. Als afsluiter zijn wij ’s nachts nog naar een andere club gegaan.
Bailando!Na een nacht toch wel redelijk te hebben geslapen was er het idee om naar een andere huis te gaan, dat wederom van een vriendin van Tanie en Mirthel was. Een prachtige locatie, met een uitzicht over de oceaan vanuit de bergen. Een luxe ingericht huis met een mooi zwembad maakte alles compleet. Net als de dag ervoor hebben wij ook hier zeer lekker gekookt. Als afsluiting een duik genomen en lekker gedobberd op een luchtbed! Voldaan en moe vertrokken wij weer richting Managua. In Masaya hebben ze mij afgezet. Een heerlijk weekend.
Maandag en Dinsdag stonden in het teken van een nationale feestdag. De ontmaagding van Maria. Maandag vroeg in de middag ben ik met Erik naar Galerias gegaan om lekker te lunchen, wat te drinken en te shoppen. Na enkele uurtjes is ook Tania langsgekomen om wat te drinken op een terrasje. Om 6 uur zijn Erik, Tania en ik opgepikt door Nedia, een vriendin van Tania. De feestdagen worden niet alleen met vuurwerk gevierd, maar ook door het zingen van liederen. Met de familie van Nedia liepen we door de straten van Managua. Tientallen huizen waren versierd met Maria beelden. De bedoeling was om te zingen bij de beelden, die bij de mensen in hun tuin stonden.
Maria beeldTijdens het zingen krijg je dan allemaal spullen zoals: bakjes, bekers, ratelbanden, snoep, drinken, eten etc. etc. Wij hebben ongeveer bij 10 huizen dit gedaan en hebben daar zo'n 3 uur over gedaan. Het is vooral bedoeld voor de armen, en gelovigen. Alle mensen krijgen tenslotte spullen die een echte gebruiksfunctie hebben (zoals bakjes, bekers). Het gênante was dat Erik en ik steeds extra spullen kregen, terwijl de arme mensen elkaar bijna dooddrukte om spullen aan te nemen. Keken Erik en ik elkaar weer aan.. hmm, hebben we weer een stel glazen gekregen (extra) terwijl het jongetje naast mij, die absoluut niks heeft helemaal niks kreeg. Het daarna weggeven van de producten aan, bijvoorbeeld, dat arme jongetje was echter uit den boze, dus dat deden wij uit beleefdheid dan ook maar niet. Waarom wij zoveel extra's kregen, als enigen, wist niemand ons te vertellen. Waarschijnlijk omdat alle dochters van de huizen waarbij je zong de spullen uitdeelden en indruk wilde maken. Erg leuk om zo iets te hebben meegemaakt. Aan het begin voel je je toch wel ongemakkelijk als buitenlander die tussen alle locals staat en vrijwel geen band heeft met deze feestdag en er absoluut niks van af weet. Maar na de eerste twee huizen ging dit gevoel weg. Het was gezellig en zagen dat ook wij werden geaccepteerd.
De gekke menigte
Wachtrijen voor bepaalde beeldenDe volgende dag heb ik rond 13:00 ontbeten bij een heel mooi gelegen restaurant met Tania en Nela. Met typische gerechten uit Nicaragua was dit weer genieten van zowel het eten als het verbluffende uitzicht. 's Middags bij een gigantisch luxe hotel gezwommen met hen en nog een vriendin met haar vriend. (die kende allemaal mensen in dat hotel) Het is erg leuk om zoveel verschillende mensen te leren kennen en om allemaal dingen te zien.
Waar bij de Jockey Club de kerst in zicht komt, komt voor mij het einde van mijn stage in zicht. Verschrikkelijk veel personeel is inmiddels erg druk met het versieren van het gehele terrein. Mijn laatste week zal vooral bestaan uit het correct overhandigen van alle activiteiten die ik heb verricht gedurende mijn stage periode. Ook het afscheid nemen staat binnen deze cultuur hoog in het vaandel. Ik verwacht volgende week een drukke & gezellige week waarmee ik mijn stage periode kan beëindigen en terug kan kijken op een mooie periode.
Hasta pronto muchachos!
vrijdag 27 november 2009
"Awesome"
Ik zit hier alweer bijna vier maanden! Ze zeggen wel eens “time flies when you’re having fun”. Voor de meeste momenten hier in Nicaragua gaat dat gezegde ook zeker op. De avonden stappen, ‘boeren bridgen’, poolen, het surfen, het bezoeken van geweldige locaties en de algehele ervaringen blijven stuk voor stuk memorabele momenten. Met nog een maand te gaan, waarvan 3 weken stage, loopt mijn periode in Nicaragua ten einde. Aan de ene kant heel jammer, aan de andere kant kijk ik er ook weer naar uit. Ik ga in ieder geval de laatste weken nog optimaal gebruik maken van de tijd die ik nog heb. Er zijn een aantal plekken die ik nog niet heb bezocht en er zijn dingen die ik graag nog een keer wil doen. Surfen is daar zeker één van.
Matagalpa
Vorige week ben ik druk bezig geweest met het opstellen van een nieuwe menu kaart en het zetten van de spreekwoordelijke puntjes op de “i”. Er zat druk achter, want binnen 3 werkdagen moest de nieuwe kaart worden gedrukt en daadwerkelijk klaar zijn voor gebruik. Kortom; beulswerk.. waarom? Afgelopen weekend was er een groot evenement, dat ik zelf helaas niet heb kunnen bijwonen. De nieuwe menu kaart moest voor een betere uitrstraling zorgen waarbij het water in de mond moet lopen bij de socio’s. Maar het belangrijkste; een prijsverhoging van 20% tot 25% op de meeste alcoholische dranken. Dit levert de Jockey Club direct een hoger resultaat op, aangezien we ons in een land bevinden waar het drank gebruik relatief erg hoog ligt. De komende, en tevens de laatste, 3 weken van stage zullen voornamelijk bestaan uit het bezig gaan met verschillende CRM modellen. Doordat ik druk bezig ben geweest met alle projecten op de Jockey begint het allemaal veel meer vorm te krijgen.
Ik schrijf altijd vol lof over dit land en ben nog weinig ‘problemen’ of irritaties tegen gekomen, buiten het reizen in té volle bussen om, maar de laatste week is dit iets aan het veranderen. Zoals jullie weten woon ik in een pauper wijk waarbij ik eerst over een onverharde weg, gedecoreerd met huisjes die bestaan uit golfplaten, moet ‘wandelen’. Nou is dit tot dusver nog nooit echt een probleem geweest, maar er zijn enkele veranderingen opgetreden. Waar ik voorheen altijd vriendelijk werd begroet, word ik nu veel aangesproken door jongeren die geld willen. Ook wordt er veel vuurwerk voor onze compound afgestoken. Dit is opzich niet zo erg, maar wel als ze het vuurwerk bij ons over de muur gooien. Bovendien raakt onze hond helemaal over stuur en kruipt in onze kamertjes om daar vervolgens een uur te gaan liggen beven. De meest gehate hond verandert dan ineens in de meest zielige, aandoenlijke hond.. Verder is het hangslot van onze poort laatst gestolen. Na enige tijd kwam er een stel jochies melden dat ze hadden gezien wie dit gedaan zou hebben. Niet lang daarna kwamen zij weer terug met het slot. Niemand weet het motief van deze daad of wie het gedaan heeft. Erg irritant allemaal, binnenkort Peter R. De vries maar inschakelen.. Tenslotte worden we door alle beleefde mensen in onze buurt dagelijks gewaarschuwd dat wij absoluut niet alleen over straat mogen omdat alles hier ‘oh zo gevaarlijk’ is. Nu ben ik beslist niet bang uitgevallen, maar Ik loop in ieder geval niet meer lekker over straat zoals ik dat de afgelopen maanden wél heb kunnen doen.
De afgelopen tijd was er op het gebied van politiek een gespannen sfeer. De herverkiezingen komen eraan en zoals jullie misschien wel van dhr. van Baalen hebben vernomen gaat dat hier anders dan in Nederland. Om een lang en wellicht oninteressant verhaal wat in te korten: er zijn twee partijen met aanhangers, waarvan de ene partij, de sadinisten oftewel de NSFL, zich nadrukkelijk laat zien. De andere partij, de liberalen, laat zich vrijwel niet zien. Afgelopen zaterdag werd bekend gemaakt wie de president kandidaten zijn voor de komende verkiezingen (ik meen in dat de uitslag pas in 2011 is). Daar politiek hier hoog in het vaandel staat en het echt diep is ingeworteld werd ons afgeraden om dan door Managua te reizen of Managua te bezoeken. De kans ik groot dat het dan rumoerig wordt, er kunnen demonstraties en blokkades komen, die gepaard gaan met opstootjes en geweld.. en dat wil je echt niet mee maken of tussen zitten...
Om dit te ontlopen hebben Erik en ik een weekendje weg gepland. En wel met twee Nica vrouwen. Vrijdag middag zijn Erik en ik per taxi uit Masaya naar Managua vertrokken om vervolgens per auto met de twee dames naar Jinotega en Matagalpa te gaan. Tijdens onze taxirit naar Managua was het al erg druk op de weg en kwamen wij veel ‘gekken’ en andere aanhangers van de NSFL tegen. Scheurend per motor met een vlag in de hand probeerde men een agressieve toon te zetten. Er waren al enkele blokkades en demonstraties op de grote rotondes van Managua. De sfeer was erg onaangenaam. Aangekomen bij het appartement van Tania zijn wij met z’n vieren per auto richting Jinotega vertrokken. Na ongeveer 2,5 uur gereden te hebben hebben wij bij een restaurant ergens in de bergen gegeten. Vervolgens zijn wij richting het huis van de ouders van Marianela gereden en daar de nodige rummetjes gedronken. Een aangename verassing was de temperatuur. Waar het in de grote steden altijd erg warm is was het hier ’s avonds rond de 15 graden. Nederlandse zomeravond temperaturen dus! Genieten, en voor het eerst kwam mijn vest van pas. Nou ja.. als gentlemen heb ik die aan Tania gegeven, die het iets kouder had als ik. Na veel te hebben gelachen kregen Erik en ik onze kamers toegewezen. In het gigantische huis waren genoeg kamers aanwezig om iedereen van een eigen kamer, met badkamer, te voorzien.
’s Morgens om 8 uur opgestaan. Inmiddels was het kwik in de zon alweer naar 30C° gestegen. Met een boekje even lekker in het ochtend zonnetje gezeten en geprobeerd mijn, inmiddels weer geretourneerde, kantoorkleurtje weg te werken. Om 9 uur stond er een compleet ontbijt klaar. Roerei met ham, rijst met bonen, gefrituurde bananen, tortilla’s, koffie rechtstreeks van de koffieplantage die zij zelf beheren en verse jus d’orange.
Erik, Marianela, Sander
Na het ontbijt zijn wij direct vertrokken om wat te zien van Jinotega zelf. Rond een uur of 11 hebben wij de bus richting Matagalpa gepakt. Marianela bleef in Jinotega, dus wij gingen met z’n drieën verder. Ergens midden in de bergen zijn wij uitgestapt om even wat drinken en van een prachtig uitzicht te genieten. Doordat deze plek aan een niet zo druk bezochte weg lag moesten wij bijna een uur wachten op een bus. Resultaat: de eerstvolgende bus staat bomvol met mensen, een paradijs voor zakkenrollers wat je ook echt live ziet gebeuren. Met onze lengte hebben we echter wel een mooi overzicht in de bus. Apart is het wel. Een militair die naast je staat met een vol automatische AK-47 om z’n nek die gedurende de hele rit tegen je rug drukt. Ik weet niet of ik me dan veiliger voel.. Een uurtje later in Matagalpa stond er een heerlijke lunch voor ons klaar bij de ouders van Tania. Na de lunch even met de gastvrije en bovenal zeer vrolijke ouders gebabbeld over onze ervaringen en bevindingen in Nicaragua.
Jinotega
Erik en ik hadden alvast in ons hotel ingecheckt. Voor $14 kregen wij een schone en nette tweepersoonskamer met televisie en warme douche. Ik was zo blij als een kind! Een warme douche. Warm, waaarm, WARM. Na ongeveer vier maanden onder een ijskoude douche te hebben gedoucht dan eindelijk weer een warme douche. Ik begon mijzelf laatst af te vragen of douchen van mij nog wel zo’n grote hobby was. In Nederland was ik niet weg te branden onder de douche totdat mijn moeder weer eens “SANDER NU IS HET GENOEG” moest schreeuwen. In Nicaragua douche ik meestal niet langer dan één minuut, maar dit was voor even verleden tijd. Ik heb ruim een half uur genoten van een warme douche!!
Als avondprogramma stond een Italiaans restaurant, een kroeg en een club op de planning. Tijdens het diner zijn de nodige sarcastische grappen gemaakt. De slechte bediening was weer eens overduidelijk aanwezig. En waar men in Nederland vaak passief blijft zitten en vervolgens gewoon geen fooi geeft is men daar hier veel assertiever in. De ober werd even op zijn strepen gezet door Tania, nadat wij waren uitgegeten. Terrecht en tevens hilarisch. Erik en ik konden in ieder geval dit moment weer gebruiken om de nodige grappen uit onze mouw te schudden.
Sander, Erik, Tania
In de kroeg of club drinken de vrouwen gezellig mee met de sterke drank. In tegenstelling tot de vrouwen/meisjes in Nederland die “lekker” aan de zoete witte wijn blijven kleven, drinken de dames hier vrijwel alles. Me gusta. In een dansclub weer even dansles gehad van Tania. Me gusta.
Na een nacht eens lekker te hebben geslapen werd ik met een ‘goma’ wakker. Het ontbijt stond om 10 uur op ons te wachten. Dit bestond uit een soort pap van rijst gevuld met chili. Hier stond mijn maag absoluut niet op te wachten, maar uit beleefdheid toch nog de helft weten op te eten. De zon brandde weer goed, dus het leek ons een goed idee om te gaan zwemmen. Van elf tot twee hadden wij de tijd om lekker te spatteren en te zonnen bij een mooi gelegen zwembad. Om drie uur stond een andere vriendin van Tania op ons te wachten om weer richting Managua te vertrekken. Maar zoals gebruikelijk in nicaragua arriveerde zij pas om vier uur. Zoals Tania dit weekend zou omschrijven. “Estaba Awesome!”
Aanstaande zaterdag gaan wij met een groep van ongeveer 20 Nederlandse studenten paintballen. Voor twee uur lang kan ik voor een aantal schamele dollars de andere studenten helemaal kapot schieten. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten heb ik echte mariniers genen van mijn vader meegekregen, dus dat zit wel check. Waarschijnlijk gaan wij dezelfde middag en/of avond genieten van onze blauwe plekken onder het genot van een drankje en een dansje terwijl er 150 decibel aan hippe bliepjes onze trommelvliezen binnen dringen. Me gusta.
Ik sluit af met de wijze woorden: “Gelukkig hebben we de foto’s nog”..
Koningsavond #27!
MatagalpaVorige week ben ik druk bezig geweest met het opstellen van een nieuwe menu kaart en het zetten van de spreekwoordelijke puntjes op de “i”. Er zat druk achter, want binnen 3 werkdagen moest de nieuwe kaart worden gedrukt en daadwerkelijk klaar zijn voor gebruik. Kortom; beulswerk.. waarom? Afgelopen weekend was er een groot evenement, dat ik zelf helaas niet heb kunnen bijwonen. De nieuwe menu kaart moest voor een betere uitrstraling zorgen waarbij het water in de mond moet lopen bij de socio’s. Maar het belangrijkste; een prijsverhoging van 20% tot 25% op de meeste alcoholische dranken. Dit levert de Jockey Club direct een hoger resultaat op, aangezien we ons in een land bevinden waar het drank gebruik relatief erg hoog ligt. De komende, en tevens de laatste, 3 weken van stage zullen voornamelijk bestaan uit het bezig gaan met verschillende CRM modellen. Doordat ik druk bezig ben geweest met alle projecten op de Jockey begint het allemaal veel meer vorm te krijgen.
Ik schrijf altijd vol lof over dit land en ben nog weinig ‘problemen’ of irritaties tegen gekomen, buiten het reizen in té volle bussen om, maar de laatste week is dit iets aan het veranderen. Zoals jullie weten woon ik in een pauper wijk waarbij ik eerst over een onverharde weg, gedecoreerd met huisjes die bestaan uit golfplaten, moet ‘wandelen’. Nou is dit tot dusver nog nooit echt een probleem geweest, maar er zijn enkele veranderingen opgetreden. Waar ik voorheen altijd vriendelijk werd begroet, word ik nu veel aangesproken door jongeren die geld willen. Ook wordt er veel vuurwerk voor onze compound afgestoken. Dit is opzich niet zo erg, maar wel als ze het vuurwerk bij ons over de muur gooien. Bovendien raakt onze hond helemaal over stuur en kruipt in onze kamertjes om daar vervolgens een uur te gaan liggen beven. De meest gehate hond verandert dan ineens in de meest zielige, aandoenlijke hond.. Verder is het hangslot van onze poort laatst gestolen. Na enige tijd kwam er een stel jochies melden dat ze hadden gezien wie dit gedaan zou hebben. Niet lang daarna kwamen zij weer terug met het slot. Niemand weet het motief van deze daad of wie het gedaan heeft. Erg irritant allemaal, binnenkort Peter R. De vries maar inschakelen.. Tenslotte worden we door alle beleefde mensen in onze buurt dagelijks gewaarschuwd dat wij absoluut niet alleen over straat mogen omdat alles hier ‘oh zo gevaarlijk’ is. Nu ben ik beslist niet bang uitgevallen, maar Ik loop in ieder geval niet meer lekker over straat zoals ik dat de afgelopen maanden wél heb kunnen doen.
De afgelopen tijd was er op het gebied van politiek een gespannen sfeer. De herverkiezingen komen eraan en zoals jullie misschien wel van dhr. van Baalen hebben vernomen gaat dat hier anders dan in Nederland. Om een lang en wellicht oninteressant verhaal wat in te korten: er zijn twee partijen met aanhangers, waarvan de ene partij, de sadinisten oftewel de NSFL, zich nadrukkelijk laat zien. De andere partij, de liberalen, laat zich vrijwel niet zien. Afgelopen zaterdag werd bekend gemaakt wie de president kandidaten zijn voor de komende verkiezingen (ik meen in dat de uitslag pas in 2011 is). Daar politiek hier hoog in het vaandel staat en het echt diep is ingeworteld werd ons afgeraden om dan door Managua te reizen of Managua te bezoeken. De kans ik groot dat het dan rumoerig wordt, er kunnen demonstraties en blokkades komen, die gepaard gaan met opstootjes en geweld.. en dat wil je echt niet mee maken of tussen zitten...
Om dit te ontlopen hebben Erik en ik een weekendje weg gepland. En wel met twee Nica vrouwen. Vrijdag middag zijn Erik en ik per taxi uit Masaya naar Managua vertrokken om vervolgens per auto met de twee dames naar Jinotega en Matagalpa te gaan. Tijdens onze taxirit naar Managua was het al erg druk op de weg en kwamen wij veel ‘gekken’ en andere aanhangers van de NSFL tegen. Scheurend per motor met een vlag in de hand probeerde men een agressieve toon te zetten. Er waren al enkele blokkades en demonstraties op de grote rotondes van Managua. De sfeer was erg onaangenaam. Aangekomen bij het appartement van Tania zijn wij met z’n vieren per auto richting Jinotega vertrokken. Na ongeveer 2,5 uur gereden te hebben hebben wij bij een restaurant ergens in de bergen gegeten. Vervolgens zijn wij richting het huis van de ouders van Marianela gereden en daar de nodige rummetjes gedronken. Een aangename verassing was de temperatuur. Waar het in de grote steden altijd erg warm is was het hier ’s avonds rond de 15 graden. Nederlandse zomeravond temperaturen dus! Genieten, en voor het eerst kwam mijn vest van pas. Nou ja.. als gentlemen heb ik die aan Tania gegeven, die het iets kouder had als ik. Na veel te hebben gelachen kregen Erik en ik onze kamers toegewezen. In het gigantische huis waren genoeg kamers aanwezig om iedereen van een eigen kamer, met badkamer, te voorzien.
’s Morgens om 8 uur opgestaan. Inmiddels was het kwik in de zon alweer naar 30C° gestegen. Met een boekje even lekker in het ochtend zonnetje gezeten en geprobeerd mijn, inmiddels weer geretourneerde, kantoorkleurtje weg te werken. Om 9 uur stond er een compleet ontbijt klaar. Roerei met ham, rijst met bonen, gefrituurde bananen, tortilla’s, koffie rechtstreeks van de koffieplantage die zij zelf beheren en verse jus d’orange.
Erik, Marianela, SanderNa het ontbijt zijn wij direct vertrokken om wat te zien van Jinotega zelf. Rond een uur of 11 hebben wij de bus richting Matagalpa gepakt. Marianela bleef in Jinotega, dus wij gingen met z’n drieën verder. Ergens midden in de bergen zijn wij uitgestapt om even wat drinken en van een prachtig uitzicht te genieten. Doordat deze plek aan een niet zo druk bezochte weg lag moesten wij bijna een uur wachten op een bus. Resultaat: de eerstvolgende bus staat bomvol met mensen, een paradijs voor zakkenrollers wat je ook echt live ziet gebeuren. Met onze lengte hebben we echter wel een mooi overzicht in de bus. Apart is het wel. Een militair die naast je staat met een vol automatische AK-47 om z’n nek die gedurende de hele rit tegen je rug drukt. Ik weet niet of ik me dan veiliger voel.. Een uurtje later in Matagalpa stond er een heerlijke lunch voor ons klaar bij de ouders van Tania. Na de lunch even met de gastvrije en bovenal zeer vrolijke ouders gebabbeld over onze ervaringen en bevindingen in Nicaragua.
JinotegaErik en ik hadden alvast in ons hotel ingecheckt. Voor $14 kregen wij een schone en nette tweepersoonskamer met televisie en warme douche. Ik was zo blij als een kind! Een warme douche. Warm, waaarm, WARM. Na ongeveer vier maanden onder een ijskoude douche te hebben gedoucht dan eindelijk weer een warme douche. Ik begon mijzelf laatst af te vragen of douchen van mij nog wel zo’n grote hobby was. In Nederland was ik niet weg te branden onder de douche totdat mijn moeder weer eens “SANDER NU IS HET GENOEG” moest schreeuwen. In Nicaragua douche ik meestal niet langer dan één minuut, maar dit was voor even verleden tijd. Ik heb ruim een half uur genoten van een warme douche!!
Als avondprogramma stond een Italiaans restaurant, een kroeg en een club op de planning. Tijdens het diner zijn de nodige sarcastische grappen gemaakt. De slechte bediening was weer eens overduidelijk aanwezig. En waar men in Nederland vaak passief blijft zitten en vervolgens gewoon geen fooi geeft is men daar hier veel assertiever in. De ober werd even op zijn strepen gezet door Tania, nadat wij waren uitgegeten. Terrecht en tevens hilarisch. Erik en ik konden in ieder geval dit moment weer gebruiken om de nodige grappen uit onze mouw te schudden.
Sander, Erik, TaniaIn de kroeg of club drinken de vrouwen gezellig mee met de sterke drank. In tegenstelling tot de vrouwen/meisjes in Nederland die “lekker” aan de zoete witte wijn blijven kleven, drinken de dames hier vrijwel alles. Me gusta. In een dansclub weer even dansles gehad van Tania. Me gusta.
Na een nacht eens lekker te hebben geslapen werd ik met een ‘goma’ wakker. Het ontbijt stond om 10 uur op ons te wachten. Dit bestond uit een soort pap van rijst gevuld met chili. Hier stond mijn maag absoluut niet op te wachten, maar uit beleefdheid toch nog de helft weten op te eten. De zon brandde weer goed, dus het leek ons een goed idee om te gaan zwemmen. Van elf tot twee hadden wij de tijd om lekker te spatteren en te zonnen bij een mooi gelegen zwembad. Om drie uur stond een andere vriendin van Tania op ons te wachten om weer richting Managua te vertrekken. Maar zoals gebruikelijk in nicaragua arriveerde zij pas om vier uur. Zoals Tania dit weekend zou omschrijven. “Estaba Awesome!”
Aanstaande zaterdag gaan wij met een groep van ongeveer 20 Nederlandse studenten paintballen. Voor twee uur lang kan ik voor een aantal schamele dollars de andere studenten helemaal kapot schieten. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten heb ik echte mariniers genen van mijn vader meegekregen, dus dat zit wel check. Waarschijnlijk gaan wij dezelfde middag en/of avond genieten van onze blauwe plekken onder het genot van een drankje en een dansje terwijl er 150 decibel aan hippe bliepjes onze trommelvliezen binnen dringen. Me gusta.
Ik sluit af met de wijze woorden: “Gelukkig hebben we de foto’s nog”..
Koningsavond #27!maandag 16 november 2009
¿Que has hecho?
Door de diverse werkzaamheden leer ik steeds meer mensen binnen mijn stagebedrijf kennen. Het is gebruikelijk dat je met de één beter kan opschieten dan de ander. Normaal gesproken heb ik veel contact met Gustavo, Ernesto en Wilbert. Dit zijn de vaste krachten in de bediening, inclusief het bedienen van de bar. Ook Erik hoort bij dit groepje van vaste krachten, echter heb ik met hem veel minder contact dan de rest. Waarom? Ik weet het niet, zo gaat dat nou eenmaal. Hij is een klein en relatief net gekleed mannetje dat ik elke ochtend, net als de rest, vriendelijk groet. “Hola Erik, como estas?” Al ruim twee maanden steekt hij dan z’n hand in de lucht om mij te groeten .. en daar blijft het bij. Best gek, aangezien het groeten hier in Nicaragua een belangrijk ritueel is. In tegenstelling tot Erik geven de andere jongens juist een uitgebreid antwoord, als ze me al niet voor zijn geweest met het groeten, en vragen ook altijd hoe het met mij gaat. Leuk, goed voor mijn Spaans en tevens belangrijk voor het zelfvertrouwen dat het telkens blijkt dat je nog steeds gewenst bent!
Voor het schrijven van een nieuw voorraadsysteem is het van belang om bepaalde gegevens te verkrijgen. In dit geval was dat voor mij het inventariseren van alle voorraden bij elke bar. (Dit zijn er in dit geval twee) Om het proces wat sneller te laten verlopen en om de juiste producten te noteren kreeg ik de hulp van Erik. De jongen waarmee ik eigenlijk nog nooit had gesproken. Na een tijdje met hem te hebben gesproken tijdens het uitvoeren van onze werkzaamheden kwam ik erachter dat ook dit een hele aardige jongen is. Hij praat alleen niet zo graag.. Desalniettemin wel leuk en interessant om juist op zo’n manier, wanneer hij bijna wel moet communiceren, een dergelijk iemand te leren kennen. Dit geldt overigens ook voor het contact met de chef-kok. Deze is twee weken na mijn eerste stagedag aangenomen (ik heb dit sollicitatiegesprek gevolgd) en ben pas sinds vorige week in contact gekomen met deze beste man. Hij is ook de enigste binnen de Jockey Club die begrijpt dat ik vanaf dag één tot vandaag de dag op zoek ben naar bestek als ik mijn bord met eten krijg. Zo krijg ik nu elke dag van hem mijn setje bestek aangereikt. Hij kan lekker koken, is behulpzaam en begrijpt mijn gevoel van humor! Hij probeert me altijd nog steeds een volle lepel met lekkere ‘kruiden’ aan te smeren die ik over mij ‘comida’ zou kunnen doen. Die kruiden zijn niet de peterselie die we in Nederland kennen, maar dit zijn de goede pepertjes die ik liever niet eet. Deze non-verbale conversatie wordt dan altijd weer door mij afgesloten met één woord: “Ladron”, gevolgd door een knipoog, haha.
Het inventariseren was trouwens wel aanzienlijk anders dan dat ik gewend ben bij mijn vorige werkgever. Frisdrank wordt per flesje geteld, ijsjes per stuk en alcohol per glas / media botella (375 ml) of een botella (750 ml). Het inventariseren van de alcoholische dranken was voor mij nieuwe. Benodigdheden: een lege fles met een maatstaf op de zijkant geplakt die het aantal glazen aangeeft, een trechter en de drank zelf. Vervolgens worden alle dranken één voor één afgemeten in dezelfde fles, met dezelfde trechter. Als men even niet weet hoe drank X smaakte, dan is het hier erg gebruikelijk om dit direct even te proeven. Je kan tenslotte je dranken niet inventariseren zonder dat je weet hoe het smaakt, laat staan dit ook nog eens te verkopen.
Als wij op een zaterdag- of zondagmiddag in het parque central zitten om te ontbijten, een koffie te drinken of een batidos te nuttigen genieten wij altijd met volle teugen. “Hey jongens, daar komt weer zo’n salesboy aan”. Ah ja, laten we weer eens gaan onderhandelen. “Hola señorita, cuanta cuesta esta botella de miel?”.. “Cuarenta cordobas???? Muy caro nooooooo”. “Voy a pagar hasta veinte”. “Ok esta bien”. Al was het alleen voor de foto, het blijft leuk. Locals die in een verkoop-tenue naar je toe komen om de gekste producten te verkopen. Van dvd’s tot scharen en van honing gebotteld in oude whisky flesjes tot hangmatten.
Donderdag ochtend was ik al wat eerder op de Jockey Club. Er kwam vrijwel direct een bus aanrijden toen ik mijn straat uit liep en deze bus reed ook nog eens lekker door. Wilbert was als eerste en voor alsnog de enige op de Jockey Club toen ik aan kwam. Hij was alles aan het klaar zetten, schoonmaken en opruimen. Het schoonmaken van het meubilair is hier heel normaal. Door de aanwezigheid van veel insecten, stof en zwetende mensen worden de meubels met een paar doeken schoon “geslagen”. Toen de telefoon ging moest Wilbert even een sprintje trekken om deze te kunnen beantwoorden. Tijdens zijn 50 meter sprint, met de doeken nog in zijn linkerhand, zag ik iets uit zijn doeken vallen. Het was er weer één: een Tarantula. Hijzelf had dit niet opgemerkt totdat ik na zijn telefoongesprek Wilbert wees op de Tarantula die uit zijn doek was gevallen. Hij schrok er even van, blijkbaar maken zij dit ook niet dagelijks mee. Uiteindelijk hebben wij gezamenlijk de spin verwijderd naar een rustigere plek. Is het schoon “slaan” van je meubels dan echt zo hygiënisch...?
Onlangs schreef ik over veranderingen en ontwikkelingen binnen de Jockey Club. Deze trend blijft zich opmerkelijk doorvoeren. Ik heb al eens aangeven of eigenlijk afgevraagd waarom het personeel helemaal niks doet indien er geen leden zijn. De volgende ‘vergelijking’ werd een tijdje terug gemaakt door het personeel: ‘geen leden + geen werkzaamheden, doordat er geen leden zijn = honkballen of potje kaarten onderling’. Ik gaf te kennen dat er in Nederland altijd wel werkzaamheden te doen zijn. Waarom maken ze niet schoon? Waarom tellen ze de voorraad niet? Waarom vouwen ze geen servetten? Het maakt niet echt uit wat ze doen, als ze maar wat doen. Personeel dat helemaal niks uitvoert is tenslotte helemaal niks waard. Vandaag de dag zie ik regelmatig het bedienende- en barpersoneel schoonmaakwerkzaamheden doen of de voorraad inventariseren. Leuk om ook in dit aspect veranderingen terug te zien.
Dagelijks komen er flink wat leveranciers. Deze worden, afhankelijk van de order, weer doorgestuurd naar het respectievelijke distributie- of opslagpunt van de Jockey Club. Daar wordt dan ook ter plekke de factuur ondertekend. Nu ik de laatste weken druk ben geweest met het analyseren en het inventariseren van de voorraden is dit proces wel interessant. Als slagroom op de taart moest ik, door het ontbreken van andere bevoegden, een factuur ondertekenen met een bedrag van C$1500. Dit is natuurlijk niet veel geld (€50), maar wel leuk en bovendien ben ik nu verantwoordelijk voor de geleverde producten! Vlak daarna volgde nog enkele facturen.
Toen ik tijdens mijn lunchpauze een deel van dit verhaal aan het schrijven was kwamen er een aantal ‘bekende’ nummers voorbij. Alles wordt hier hergebruikt. De meest bekende melodieën van jaren geleden hoor je als je in de bus naar je werk zit weer voorbij komen. Ditmaal was het Jeroen van de Boom met ‘jij bent zo..’. Echter was de meesleurende Nederlandse tekst veranderd door wat Spaans lyrics. Leon, een andere Nederlandse student, houdt graag van kopen. Als wij met z’n alleen een batidos zitten te drinken in Parc Central en er komt weer een ventje aan die een paar honderd CD’s en DVD’s bij zicht heeft kan Leon het niet laten om dit niet te kopen. Inmiddels beschikt hij over ongeveer 5 gig aan ‘Cumbias’. Dit is de volksmuziek van Nicaragua, maar bevat ook veel regeatton en dance muziek. Na hier al een geruime tijd te hebben gezeten zijn wij alleen een beetje besmet geraakt door die muziek. Je hoort het tenslotte overal; tijdens het stappen, in elke bus, op je werk en de promotoren die met speakers door je straten pompen. Mijn I-tunes is inmiddels ook al goed gevuld met deze muziek!
Om koppen met spijkers te slaan heb ik met Ellen een tweetal dingen afgerond. De definitieve prijzen zijn doorgevoerd en ik heb een mailingslijst samengesteld waarmee de eerste (!) nieuwsbrief naar de leden is rondgestuurd. De nieuwsbrief, die ik eerder die week al had samengesteld bevatte verschillende aandachtspunten wat de leden moet ‘triggeren’ om zich naar de Jockey te bewegen. Promoties, een nieuwe menukaart, vernieuwende socio dagen en uiteraard alle veranderingen binnen de Jockey zelf waren de voornaamste aandachtspunten. Toen de nieuwsbrief was afgerond en klaar was om te verzenden moesten er eerst nog een aantal dingen gebeuren voordat deze daadwerkelijk de deur uit kon. Ellen stelde voor om dit bij het kantoor van Remax te doen, aangezien ze daar over een geavanceerder netwerk systeem beschikken. Bovendien voor mij leuk om eens de andere organisatie te zien die Ellen runt! “Hier Sander, een Excel bestand met alle email adressen van de leden”. Goed.. deze moesten eerst dus in een adreslijst worden ingevoerd zodat de volgende keren enkel de adreslijst geselecteerd hoeft te worden. Na wat “knip-en-plak” werk was dit geregeld. Het volgende punt was het versturen van het bericht naar ‘onzichtbare’ afzenders, tenminste zo werd dat mij uitgelegd. Gelukkig kennen wij hier de ‘bcc’ optie voor. “Ok, ready? ... si!” gevolgd door een zucht “Héhé.. dat dit zo lang heeft moeten duren voordat iemand op dit idee is gekomen”, blijkbaar voelde dit als een soort opluchting.
Bij nieuwe prijzen én nieuwe producten op de menu kaart hoort een nieuw uiterlijk. Daar waren Ellen en ik het eigenlijk unaniem over eens. De vraag was dan ook meer of ik creatief was om een nieuwe menu kaart te ‘ontwerpen’. En dan zou het meer om de vormgeving gaan. Gelukkig is mijn ego niet al te hoog en houd ik mij liever aan het principe “beter goed gejat dan slecht verzonnen”. Internet staat tegenwoordig vol met gratis menu kaart templates die gemakkelijk te downloaden zijn en vervolgens alleen maar in gevuld moeten worden. Het lastige hieraan is echter het vinden van de juiste kaart. De Jockey kent geen voor- hoofd- en nagerecht, maar meer een opsomming met alle gerechten die er beschikbaar zijn.
Zaterdagochtend om elf uur schrok ik wakker. Wankelend en slaperig sprong ik mijn bed uit om Bart wakker te maken. “Bart het is elf uur, we moeten gaan” .. “Uhhh hoe laat is het dan??” Ik moest vóór één uur in Managua zijn om mijn visum met 60 dagen te verlengen. Aangezien ik de weg in Managua niet ken en Bart wel (hij had zijn visum al eerder verlengd) zou hij wel even meegaan. Afijn.. Snel gedoucht en al aankledend een broodje naar binnen gewerkt, het was inmiddels al kwart voor 12. Rond kwart over 12 zaten wij in de bus.. “Héhé.. wij zitten weer Bart, maar ik ga even slapen” .. Niet veel later vroeg Bart aan mij “heb je wel een kopietje van je paspoort mee?” .. “nee, waarom? Oh en Bart.. ik heb mijn paspoort ook niet mee”. Voordat ik doorhad wat ik zei maakte ik een diepe zucht en zei hardop tegen mijzelf “Ok Sander.. jij wilt je visum gaan verlengen, zónder paspoort NICEEE!”. Wij waren al enkele minuten onderweg en snel uitstappen en terugkeren om alsnog mijn paspoort op te gaan halen zat er ook niet in. De ‘extranjero’ toko sloot al om één uur. Het was hilarisch en irritant tegelijkertijd. Ik had tenslotte wel wat langer willen slapen en bovendien betekende dit dat ik nog een keer terug zou moeten. Overigens betekende dit ook dat ik twee dagen als een illegaal door dit land zou gaan lopen. Dan heb ik dit tenminste ook kunnen afstrepen van mijn lijstje! Maandag ochtend vroeg ben ik met de jongens mee naar Managua gegaan. Tijmen en ik moesten ons visum nog steeds verlengen. Rond kwart over acht, na een half uur in de file te hebben gestaan, waren we dan eindelijk bij Metro Centro. Na wat zoekwerk het kantoortje gevonden waar wij moesten zijn. Ook nu zat het geluk niet mee, want het bleek pas om 10 uur open te gaan.. Ik had geen zin om nogmaals naar Managua te gaan om mijn visum te kunnen verlengen en als illegaal over straat te lopen dus besloot ik te wachten. Ergens een jugo de naranja genuttigd en anderhalf uur voor me uit gestaard. Rond half 10 maar weer richting het kantoortje gelopen, waar inmiddels al een flinke rij stond. Hier mocht ik dan ook fijn achter aansluiten. Inmiddels was mijn humeur al behoorlijk slecht en had het gevoel dat dit wel eens lang kon gaan duren. Voor mij stond een Amerikaans stel, van een jaar of 40, die aan het rondreizen waren. Zij waren hun paspoort verloren en stonden, net als ik, sikkeneurig in de rij te wachten. De tijd ging enigszins sneller toen ik in gesprek raakte met het Amerikaanse stel. Het grappige was dat ik hun veel heb verteld over de hotspots in Nicaragua. En dat terwijl ik de hardwerkende student ben, en zij de backpackende toerist! De ‘voorkruip’-cultuur werkte ook averechts op mijn humeur. Het is hier kennelijk zeer gebruikelijk voor te dringen en sneaky een paar plaatsen naar voren te kruipen en net doen alsof er niks aan de hand is. Terwijl ik als “nummer 30” begon, was ik een kwartier later “nummer 35”. En als je er dan iets van zegt word je een geweldig aanbod gedaan om vóór hun te mogen gaan staan, je eigenlijke wachtplaats dus. Je moet dan wel heel erg dankbaar zijn en ‘gracias’ zeggen anders word jij als de asociale toerist gezien. Na een half uurtje kwam een man langs met een formulier. Er werd mij gecommandeerd deze in zijn geheel in te vullen. Met behulp van een wat vriendelijkere jongeman kwam ik er wel uit. Ik mocht weer achterin de rij aansluiten. De rij, die inmiddels wat korter was, ging ditmaal wel wat sneller. Een kwartiertje later was ik aan de beurt! “Pasaporte!” .. “Tenga” .. “¿Puedo ver tu copia?” .. “No tengo, no es possible para hacer un copia aqui??” .. “No”. Goed.. Ik moest dus opzoek naar een winkel waar ik wél een kopie kon laten maken. Na tien minuutjes kwam ik in een foto-winkel waar ik voor wat cordies wel even gebruik mocht maken van hun kopieerapparaat. Eindelijk, ik was check: paspoort, een ingevuld formulier en een kopie van mijn paspoort! Vamos! Wederom aangesloten in de rij om na een kwartiertje te wachten weer mijn spulletjes in te leveren. Dat ik één dag als illegaal had rondgelopen kon hun, tot mijn verbazing, eigenlijk vrij weinig schelen. Dit betekende tenslotte weer meer geld voor hun. Er werd mijn gezegd dat het 20 minuten zou duren voordat ik mijn paspoort weer af kon halen mét een verlengingsstempel. Afwachtend in het autoritaire hok tot mijn naam zou worden geroepen kon ik weer eens lekker voor mij uit staren. “Sander” .. jaa, eindelijk! Ik ben weer legaal!
Als we alle vier ’s morgens nog in ons bed liggen na een avond stappen is het maar de vraag hoe je wakker wordt. Er zijn een aantal situaties mogelijk. Je wordt met een gigantische goma wakker, je wordt wakker geschreeuwd door de persoon die zich het best voelt, de decibellen die uit verschillende geluidsinstallaties pompen, onze hond die een poging doet om over een 5 meter hoog hek te springen of de drang naar vocht. Vaak is het een combinatie die geen van allen bevordelijk zijn voor het humeur in de ochtend. Als meer dan twee mensen al wakker zijn kan het analyseren van start gaan. “¿¿Que has hechooooooo??” (Op de toon waar een zekere Joran zo goed in was). Terwijl de slaap uit de ogen wordt gewreven, na een schamele 4 uur slaap, komen de mooiere momenten naar boven. Waar in Nederland tijdens een avond stappen vaak suf aan de bar wordt gehangen en alles om bier drinken draait is dat hier anders. Dit maakt de momenten van, “¿Que pasa ayer?”, hier in Nicaragua ook zo mooi. Het stappen in Nederland gaat me nog flink tegenvallen..
Wat mij al tijden opvoel bij de Jockey is de huidskleur van de leden. Ik weet nog goed dat ik vroeg of hier alleen maar Europeanen of Amerikanen kwamen. Niets was minder waar, ook dit zijn locals. Het verschil met de locals die wél een donkere huidskleur hebben is te verklaren doordat de rijkere simpelweg minder zon zien. Al vanaf hun jeugd zitten zij in luxe hotels, resorts en kantoren waar altijd airco is. Vervolgens wordt hun taxi met chauffeur voorgereden, dus ook tijdens het reizen of wachten zien zij weinig zonlicht. De mensen die altijd buiten werken en een functie in bijvoorbeeld de bouw hebben zijn dan ook nog donkerder dan de rest.
Mijn stageperiode zit er op 18 december alweer op, dat betekent dat ik nog maar 5 of 6 weken in dit land ben! De komende weekend wil ik dan ook nog dingen gaan doen en bezoeken die ik tot nu toe nog niet heb gedaan. Dit weekend staat paintball op de planning en verder wil ik nog een vulkaan beklimmen, en wildwater kanoën/raften. Door verschillende mensen is mij aangeraden om bepaalde plekken als Matagalpa & Ginotepe nog zeker eens te bezoeken. De komende weekend ben ik dan ook van plan om hier een aantal mooie plaatjes te schieten!
Ya regresa!
Voor het schrijven van een nieuw voorraadsysteem is het van belang om bepaalde gegevens te verkrijgen. In dit geval was dat voor mij het inventariseren van alle voorraden bij elke bar. (Dit zijn er in dit geval twee) Om het proces wat sneller te laten verlopen en om de juiste producten te noteren kreeg ik de hulp van Erik. De jongen waarmee ik eigenlijk nog nooit had gesproken. Na een tijdje met hem te hebben gesproken tijdens het uitvoeren van onze werkzaamheden kwam ik erachter dat ook dit een hele aardige jongen is. Hij praat alleen niet zo graag.. Desalniettemin wel leuk en interessant om juist op zo’n manier, wanneer hij bijna wel moet communiceren, een dergelijk iemand te leren kennen. Dit geldt overigens ook voor het contact met de chef-kok. Deze is twee weken na mijn eerste stagedag aangenomen (ik heb dit sollicitatiegesprek gevolgd) en ben pas sinds vorige week in contact gekomen met deze beste man. Hij is ook de enigste binnen de Jockey Club die begrijpt dat ik vanaf dag één tot vandaag de dag op zoek ben naar bestek als ik mijn bord met eten krijg. Zo krijg ik nu elke dag van hem mijn setje bestek aangereikt. Hij kan lekker koken, is behulpzaam en begrijpt mijn gevoel van humor! Hij probeert me altijd nog steeds een volle lepel met lekkere ‘kruiden’ aan te smeren die ik over mij ‘comida’ zou kunnen doen. Die kruiden zijn niet de peterselie die we in Nederland kennen, maar dit zijn de goede pepertjes die ik liever niet eet. Deze non-verbale conversatie wordt dan altijd weer door mij afgesloten met één woord: “Ladron”, gevolgd door een knipoog, haha.
Het inventariseren was trouwens wel aanzienlijk anders dan dat ik gewend ben bij mijn vorige werkgever. Frisdrank wordt per flesje geteld, ijsjes per stuk en alcohol per glas / media botella (375 ml) of een botella (750 ml). Het inventariseren van de alcoholische dranken was voor mij nieuwe. Benodigdheden: een lege fles met een maatstaf op de zijkant geplakt die het aantal glazen aangeeft, een trechter en de drank zelf. Vervolgens worden alle dranken één voor één afgemeten in dezelfde fles, met dezelfde trechter. Als men even niet weet hoe drank X smaakte, dan is het hier erg gebruikelijk om dit direct even te proeven. Je kan tenslotte je dranken niet inventariseren zonder dat je weet hoe het smaakt, laat staan dit ook nog eens te verkopen.
Als wij op een zaterdag- of zondagmiddag in het parque central zitten om te ontbijten, een koffie te drinken of een batidos te nuttigen genieten wij altijd met volle teugen. “Hey jongens, daar komt weer zo’n salesboy aan”. Ah ja, laten we weer eens gaan onderhandelen. “Hola señorita, cuanta cuesta esta botella de miel?”.. “Cuarenta cordobas???? Muy caro nooooooo”. “Voy a pagar hasta veinte”. “Ok esta bien”. Al was het alleen voor de foto, het blijft leuk. Locals die in een verkoop-tenue naar je toe komen om de gekste producten te verkopen. Van dvd’s tot scharen en van honing gebotteld in oude whisky flesjes tot hangmatten.
Donderdag ochtend was ik al wat eerder op de Jockey Club. Er kwam vrijwel direct een bus aanrijden toen ik mijn straat uit liep en deze bus reed ook nog eens lekker door. Wilbert was als eerste en voor alsnog de enige op de Jockey Club toen ik aan kwam. Hij was alles aan het klaar zetten, schoonmaken en opruimen. Het schoonmaken van het meubilair is hier heel normaal. Door de aanwezigheid van veel insecten, stof en zwetende mensen worden de meubels met een paar doeken schoon “geslagen”. Toen de telefoon ging moest Wilbert even een sprintje trekken om deze te kunnen beantwoorden. Tijdens zijn 50 meter sprint, met de doeken nog in zijn linkerhand, zag ik iets uit zijn doeken vallen. Het was er weer één: een Tarantula. Hijzelf had dit niet opgemerkt totdat ik na zijn telefoongesprek Wilbert wees op de Tarantula die uit zijn doek was gevallen. Hij schrok er even van, blijkbaar maken zij dit ook niet dagelijks mee. Uiteindelijk hebben wij gezamenlijk de spin verwijderd naar een rustigere plek. Is het schoon “slaan” van je meubels dan echt zo hygiënisch...?
Onlangs schreef ik over veranderingen en ontwikkelingen binnen de Jockey Club. Deze trend blijft zich opmerkelijk doorvoeren. Ik heb al eens aangeven of eigenlijk afgevraagd waarom het personeel helemaal niks doet indien er geen leden zijn. De volgende ‘vergelijking’ werd een tijdje terug gemaakt door het personeel: ‘geen leden + geen werkzaamheden, doordat er geen leden zijn = honkballen of potje kaarten onderling’. Ik gaf te kennen dat er in Nederland altijd wel werkzaamheden te doen zijn. Waarom maken ze niet schoon? Waarom tellen ze de voorraad niet? Waarom vouwen ze geen servetten? Het maakt niet echt uit wat ze doen, als ze maar wat doen. Personeel dat helemaal niks uitvoert is tenslotte helemaal niks waard. Vandaag de dag zie ik regelmatig het bedienende- en barpersoneel schoonmaakwerkzaamheden doen of de voorraad inventariseren. Leuk om ook in dit aspect veranderingen terug te zien.
Dagelijks komen er flink wat leveranciers. Deze worden, afhankelijk van de order, weer doorgestuurd naar het respectievelijke distributie- of opslagpunt van de Jockey Club. Daar wordt dan ook ter plekke de factuur ondertekend. Nu ik de laatste weken druk ben geweest met het analyseren en het inventariseren van de voorraden is dit proces wel interessant. Als slagroom op de taart moest ik, door het ontbreken van andere bevoegden, een factuur ondertekenen met een bedrag van C$1500. Dit is natuurlijk niet veel geld (€50), maar wel leuk en bovendien ben ik nu verantwoordelijk voor de geleverde producten! Vlak daarna volgde nog enkele facturen.
Toen ik tijdens mijn lunchpauze een deel van dit verhaal aan het schrijven was kwamen er een aantal ‘bekende’ nummers voorbij. Alles wordt hier hergebruikt. De meest bekende melodieën van jaren geleden hoor je als je in de bus naar je werk zit weer voorbij komen. Ditmaal was het Jeroen van de Boom met ‘jij bent zo..’. Echter was de meesleurende Nederlandse tekst veranderd door wat Spaans lyrics. Leon, een andere Nederlandse student, houdt graag van kopen. Als wij met z’n alleen een batidos zitten te drinken in Parc Central en er komt weer een ventje aan die een paar honderd CD’s en DVD’s bij zicht heeft kan Leon het niet laten om dit niet te kopen. Inmiddels beschikt hij over ongeveer 5 gig aan ‘Cumbias’. Dit is de volksmuziek van Nicaragua, maar bevat ook veel regeatton en dance muziek. Na hier al een geruime tijd te hebben gezeten zijn wij alleen een beetje besmet geraakt door die muziek. Je hoort het tenslotte overal; tijdens het stappen, in elke bus, op je werk en de promotoren die met speakers door je straten pompen. Mijn I-tunes is inmiddels ook al goed gevuld met deze muziek!
Om koppen met spijkers te slaan heb ik met Ellen een tweetal dingen afgerond. De definitieve prijzen zijn doorgevoerd en ik heb een mailingslijst samengesteld waarmee de eerste (!) nieuwsbrief naar de leden is rondgestuurd. De nieuwsbrief, die ik eerder die week al had samengesteld bevatte verschillende aandachtspunten wat de leden moet ‘triggeren’ om zich naar de Jockey te bewegen. Promoties, een nieuwe menukaart, vernieuwende socio dagen en uiteraard alle veranderingen binnen de Jockey zelf waren de voornaamste aandachtspunten. Toen de nieuwsbrief was afgerond en klaar was om te verzenden moesten er eerst nog een aantal dingen gebeuren voordat deze daadwerkelijk de deur uit kon. Ellen stelde voor om dit bij het kantoor van Remax te doen, aangezien ze daar over een geavanceerder netwerk systeem beschikken. Bovendien voor mij leuk om eens de andere organisatie te zien die Ellen runt! “Hier Sander, een Excel bestand met alle email adressen van de leden”. Goed.. deze moesten eerst dus in een adreslijst worden ingevoerd zodat de volgende keren enkel de adreslijst geselecteerd hoeft te worden. Na wat “knip-en-plak” werk was dit geregeld. Het volgende punt was het versturen van het bericht naar ‘onzichtbare’ afzenders, tenminste zo werd dat mij uitgelegd. Gelukkig kennen wij hier de ‘bcc’ optie voor. “Ok, ready? ... si!” gevolgd door een zucht “Héhé.. dat dit zo lang heeft moeten duren voordat iemand op dit idee is gekomen”, blijkbaar voelde dit als een soort opluchting.
Bij nieuwe prijzen én nieuwe producten op de menu kaart hoort een nieuw uiterlijk. Daar waren Ellen en ik het eigenlijk unaniem over eens. De vraag was dan ook meer of ik creatief was om een nieuwe menu kaart te ‘ontwerpen’. En dan zou het meer om de vormgeving gaan. Gelukkig is mijn ego niet al te hoog en houd ik mij liever aan het principe “beter goed gejat dan slecht verzonnen”. Internet staat tegenwoordig vol met gratis menu kaart templates die gemakkelijk te downloaden zijn en vervolgens alleen maar in gevuld moeten worden. Het lastige hieraan is echter het vinden van de juiste kaart. De Jockey kent geen voor- hoofd- en nagerecht, maar meer een opsomming met alle gerechten die er beschikbaar zijn.
Zaterdagochtend om elf uur schrok ik wakker. Wankelend en slaperig sprong ik mijn bed uit om Bart wakker te maken. “Bart het is elf uur, we moeten gaan” .. “Uhhh hoe laat is het dan??” Ik moest vóór één uur in Managua zijn om mijn visum met 60 dagen te verlengen. Aangezien ik de weg in Managua niet ken en Bart wel (hij had zijn visum al eerder verlengd) zou hij wel even meegaan. Afijn.. Snel gedoucht en al aankledend een broodje naar binnen gewerkt, het was inmiddels al kwart voor 12. Rond kwart over 12 zaten wij in de bus.. “Héhé.. wij zitten weer Bart, maar ik ga even slapen” .. Niet veel later vroeg Bart aan mij “heb je wel een kopietje van je paspoort mee?” .. “nee, waarom? Oh en Bart.. ik heb mijn paspoort ook niet mee”. Voordat ik doorhad wat ik zei maakte ik een diepe zucht en zei hardop tegen mijzelf “Ok Sander.. jij wilt je visum gaan verlengen, zónder paspoort NICEEE!”. Wij waren al enkele minuten onderweg en snel uitstappen en terugkeren om alsnog mijn paspoort op te gaan halen zat er ook niet in. De ‘extranjero’ toko sloot al om één uur. Het was hilarisch en irritant tegelijkertijd. Ik had tenslotte wel wat langer willen slapen en bovendien betekende dit dat ik nog een keer terug zou moeten. Overigens betekende dit ook dat ik twee dagen als een illegaal door dit land zou gaan lopen. Dan heb ik dit tenminste ook kunnen afstrepen van mijn lijstje! Maandag ochtend vroeg ben ik met de jongens mee naar Managua gegaan. Tijmen en ik moesten ons visum nog steeds verlengen. Rond kwart over acht, na een half uur in de file te hebben gestaan, waren we dan eindelijk bij Metro Centro. Na wat zoekwerk het kantoortje gevonden waar wij moesten zijn. Ook nu zat het geluk niet mee, want het bleek pas om 10 uur open te gaan.. Ik had geen zin om nogmaals naar Managua te gaan om mijn visum te kunnen verlengen en als illegaal over straat te lopen dus besloot ik te wachten. Ergens een jugo de naranja genuttigd en anderhalf uur voor me uit gestaard. Rond half 10 maar weer richting het kantoortje gelopen, waar inmiddels al een flinke rij stond. Hier mocht ik dan ook fijn achter aansluiten. Inmiddels was mijn humeur al behoorlijk slecht en had het gevoel dat dit wel eens lang kon gaan duren. Voor mij stond een Amerikaans stel, van een jaar of 40, die aan het rondreizen waren. Zij waren hun paspoort verloren en stonden, net als ik, sikkeneurig in de rij te wachten. De tijd ging enigszins sneller toen ik in gesprek raakte met het Amerikaanse stel. Het grappige was dat ik hun veel heb verteld over de hotspots in Nicaragua. En dat terwijl ik de hardwerkende student ben, en zij de backpackende toerist! De ‘voorkruip’-cultuur werkte ook averechts op mijn humeur. Het is hier kennelijk zeer gebruikelijk voor te dringen en sneaky een paar plaatsen naar voren te kruipen en net doen alsof er niks aan de hand is. Terwijl ik als “nummer 30” begon, was ik een kwartier later “nummer 35”. En als je er dan iets van zegt word je een geweldig aanbod gedaan om vóór hun te mogen gaan staan, je eigenlijke wachtplaats dus. Je moet dan wel heel erg dankbaar zijn en ‘gracias’ zeggen anders word jij als de asociale toerist gezien. Na een half uurtje kwam een man langs met een formulier. Er werd mij gecommandeerd deze in zijn geheel in te vullen. Met behulp van een wat vriendelijkere jongeman kwam ik er wel uit. Ik mocht weer achterin de rij aansluiten. De rij, die inmiddels wat korter was, ging ditmaal wel wat sneller. Een kwartiertje later was ik aan de beurt! “Pasaporte!” .. “Tenga” .. “¿Puedo ver tu copia?” .. “No tengo, no es possible para hacer un copia aqui??” .. “No”. Goed.. Ik moest dus opzoek naar een winkel waar ik wél een kopie kon laten maken. Na tien minuutjes kwam ik in een foto-winkel waar ik voor wat cordies wel even gebruik mocht maken van hun kopieerapparaat. Eindelijk, ik was check: paspoort, een ingevuld formulier en een kopie van mijn paspoort! Vamos! Wederom aangesloten in de rij om na een kwartiertje te wachten weer mijn spulletjes in te leveren. Dat ik één dag als illegaal had rondgelopen kon hun, tot mijn verbazing, eigenlijk vrij weinig schelen. Dit betekende tenslotte weer meer geld voor hun. Er werd mijn gezegd dat het 20 minuten zou duren voordat ik mijn paspoort weer af kon halen mét een verlengingsstempel. Afwachtend in het autoritaire hok tot mijn naam zou worden geroepen kon ik weer eens lekker voor mij uit staren. “Sander” .. jaa, eindelijk! Ik ben weer legaal!
Als we alle vier ’s morgens nog in ons bed liggen na een avond stappen is het maar de vraag hoe je wakker wordt. Er zijn een aantal situaties mogelijk. Je wordt met een gigantische goma wakker, je wordt wakker geschreeuwd door de persoon die zich het best voelt, de decibellen die uit verschillende geluidsinstallaties pompen, onze hond die een poging doet om over een 5 meter hoog hek te springen of de drang naar vocht. Vaak is het een combinatie die geen van allen bevordelijk zijn voor het humeur in de ochtend. Als meer dan twee mensen al wakker zijn kan het analyseren van start gaan. “¿¿Que has hechooooooo??” (Op de toon waar een zekere Joran zo goed in was). Terwijl de slaap uit de ogen wordt gewreven, na een schamele 4 uur slaap, komen de mooiere momenten naar boven. Waar in Nederland tijdens een avond stappen vaak suf aan de bar wordt gehangen en alles om bier drinken draait is dat hier anders. Dit maakt de momenten van, “¿Que pasa ayer?”, hier in Nicaragua ook zo mooi. Het stappen in Nederland gaat me nog flink tegenvallen..
Wat mij al tijden opvoel bij de Jockey is de huidskleur van de leden. Ik weet nog goed dat ik vroeg of hier alleen maar Europeanen of Amerikanen kwamen. Niets was minder waar, ook dit zijn locals. Het verschil met de locals die wél een donkere huidskleur hebben is te verklaren doordat de rijkere simpelweg minder zon zien. Al vanaf hun jeugd zitten zij in luxe hotels, resorts en kantoren waar altijd airco is. Vervolgens wordt hun taxi met chauffeur voorgereden, dus ook tijdens het reizen of wachten zien zij weinig zonlicht. De mensen die altijd buiten werken en een functie in bijvoorbeeld de bouw hebben zijn dan ook nog donkerder dan de rest.
Mijn stageperiode zit er op 18 december alweer op, dat betekent dat ik nog maar 5 of 6 weken in dit land ben! De komende weekend wil ik dan ook nog dingen gaan doen en bezoeken die ik tot nu toe nog niet heb gedaan. Dit weekend staat paintball op de planning en verder wil ik nog een vulkaan beklimmen, en wildwater kanoën/raften. Door verschillende mensen is mij aangeraden om bepaalde plekken als Matagalpa & Ginotepe nog zeker eens te bezoeken. De komende weekend ben ik dan ook van plan om hier een aantal mooie plaatjes te schieten!
Ya regresa!
donderdag 29 oktober 2009
¡Desarrollar mí competencia para negociar los precios!
Momenten waar je even helemaal tot rust kan komen zijn hier schaars. Vrijwel de hele dag staat in onze straat de muziek aan. Dit begint rond een uur of 7 in de ochtend gedurende 7 dagen in de week. Op dit moment word je meestal wakker, ook al zou je nog wel even een uurtje willen doorslapen. Maar als er dan zo’n momentje is waar je wel tot rust kan komen is dit erg fijn. Af en toe denk je dan aan de toekomst in Nederland, of wellicht een ander land.. Of gewoon lekker voor je uit staren. In Nicaragua wordt dit al snel geassocieerd met een individualistisch gedrag. Maar wij Nederlanders zijn dit gedrag niet vreemd. Sterker nog, we verlangen er tamelijk vaak naar.
Mijn stage begint steeds leuker te worden. Ik krijg (nog steeds) veel vrijheid wat het mogelijk maakt mijn ideeën de vrije loop te geven. De brochure begint steeds meer vorm te krijgen. De tekst is compleet, het design is gemaakt en misschien wel het belangrijkste, de foto’s zijn geplaatst bij de bijbehorende teksten. Voor het laten drukken van deze brochures heb ik een hulplijn ingeschakeld. Via Erik heb ik de lijst met alle NGO’s (non governmental organisations) binnen Masaya ontvangen. Het vinden van de juiste contacten is soms behoorlijk lastig als je enigszins wordt beperkt door de taal en de cultuur. Een uit gesorteerde lijst met alle bedrijven is de perfecte uitkomst. Om vóór mijn vertrek bepaalde activiteiten, waaraan ik heb gewerkt, werkelijkheid te zien worden heb ik besloten om zelf op zoek te gaan naar een drukkerij. Met wat hulp van Erik, die deze lijst als de binnenkant van zijn broekzak kent, heb ik een drukkerij gevonden met een aantal substituten als back-up. Je weet het hier tenslotte maar nooit.. Volgende week ga ik een keer op bezoek bij de desbetreffende drukkerij. Nu maar hopen dat ik een leuke deal kan sluiten, maar met mijn competenties prijs onderhandelen moet dit geen probleem zijn. Het lastigste is het afhankelijk zijn van de opleverdatum in deze cultuur. Als de brochure daadwerkelijk kan worden opgeleverd voordat ik vertrek ben ik al lang tevreden!
Restaurant jockey-club
Wat goed te merken is dat de jockey-club in een opwaartse spiraal zit. Het wordt met de week drukker, er zijn meer reserveringen en je ziet het personeel ook een stapje harder lopen. Dit is natuurlijk een leuke trend voor mij als stagiair. Er ontstaan zo meer mogelijkheden om daadwerkelijk veranderingen door te voeren. Wat momenteel absoluut niet plaats vindt, en waar waarschijnlijk nog nooit iemand over heeft nagedacht, is de interactie tussen de leden en het management. Er is niks bekend over de wensen van de huidige leden of wat zij vinden van de prijzen en de wijze waarop de jockey-club met hen communiceert. Ik heb inmiddels al wat ideeën op papier gezet voor een enquête die ik zal gaan afnemen onder de huidige leden. Dit is tevens een kans om te inventariseren wat men graag zou zien veranderen. De onderwerpen die voor mij interessant zijn, zijn vooral de prijs- kwaliteit verhoudingen, de communicatie naar de leden toe (vanuit het management) en de huidige activiteiten die er plaatsvinden. Door middel van deze enquêtes hoop ik een impressie te krijgen wat de huidige leden van de jockey club, wat er mist en wat ze graag zien veranderen.
Entree jockey-club
Het browsen naar bepaalde personages.. het is een soort hobby geworden. Als er weer een topper is gevonden kunnen de lachspieren weer worden gebruikt. Meestal gaat deze ‘hobby’ via het medium Hyves. Het is een soort sport geworden om de grootste pauper te vinden. Schakelkettingen, burbery bloesjes, meer dan 1000 ‘vrienden’ hebben en meer dan 30.000 keer bekeken zijn terwijl de meeste paupers nog niet eens 14 jaar jong zijn, zijn de vaak gezochte targets.
Na al een keer eerder deze week uit eten te zijn geweest vond ik het samen met Erik en Tijmen een goed idee om een vrijdag avond eens thuis te blijven. Bart had wel zin om met de andere Nederlanders een hapje te eten. Lekker een tosti en een salade bouwen was ook weer eens lekker. Net voor een gigantische tropische regenbui, die wij al zagen aankomen ben ik even naar het ‘vrouwtje in onze straat’ gerend om hier een flesje rum en wat Cola te kopen. Na een paar minuutjes was ik weer in onze compound gearriveerd en barstte de regenbui inderdaad los. De afgelopen tijd is het, vergeleken met voorgaande maanden, een stuk meer gaan regenen. Wij zaten in ieder geval lekker droog. Onder ons afdakje onze bovengenoemde hobby beoefend, een lekker drankje gedaan en de nodige bromistas de revue laten passeren. Rond een uurtje of tien kwam Bart weer thuis en vroeg of wij nog zin hadden om Masaya in te gaan. Er zou Halloween zijn met een aantal lachwekkende optochten. Eigenlijk hadden we hier niet zoveel behoefte aan en hebben dan ook dit aanbod vriendelijk afgeslagen.
De tropische regenbui vanuit onze 'compound'
Afgelopen zaterdag zijn de vier boys van Saxion richting Managua vertrokken. Wij zijn uitgestapt bij een zeer luxe winkelcentrum genaamd ‘Galeria’. Hier bevinden zich een aantal warenhuizen, banken en talloze andere winkels. Allemaal gericht op de rijke burger en de toeristen met geld. Het is na bijna drie maanden wel weer eens fijn om door één en al luxe te lopen. Het gaat hier zelfs zo ver dat de deur voor je wordt opgedaan. Ten alle tijden bevindt er zich meer personeel dan klanten in een warenhuis. Bij elke entree staat, zoals ik al zei, een medewerker om de deur voor je open te doen. Bovendien lopen er op elke afdeling genoeg werknemers die elkaar gemakkelijk kunnen aflossen als een collega van hen in gesprek is met een klant. Tenslotte loopt er tamelijk veel personeel rond die eigenlijk alleen observeert. De functieomschrijving luidt denk ik als volgt: houdt een individuele klant in de gaten, kijk of hij niks meeneemt, achtervolg de klant ten alle tijden en geef zo snel mogelijk een seintje wanneer de klant koopintenties blijkt te hebben. Het is best gek, als je bedenkt dat er in Nicaragua ruim 68% van de bevolking werkloos is. In elke winkel staat er ruim drie keer zoveel personeel als in Nederland, ongeacht of het druk is of niet. Dit geldt overigens ook voor elk restaurant of onderneming. Bij supermarkten en benzinestations is dit zelfs nog sterker van toepassing. Voor mij blijft de 68% werkloosheid, zeker tijdens het bezoeken van bovengenoemde ondernemingen, voor alsnog onverklaarbaar. De bevolking is hier zo creatief in het creëren van werkzaamheden, dat het af en toe erg lachwekkend is.
Wij zijn natuurlijk niet met de instelling naar Galaria vertrokken om lekker te shoppen. Nou ja.. gedeeltelijk dan. Er scheen een beurs te zijn die nog wel eens interessant voor ons zou kunnen zijn. Helemaal achter in het winkelparadijs was er inderdaad een beurs. Qua opzet is het vergelijkbaar met een beurs in Nederland. Wat betreft de grootte niet, maar dit komt puur door het feit dat een dergelijke beurs enkel is weggelegd voor bedrijven waar veel geld in omgaat. (met commerciële doeleinden) Tijdens het bezoeken van deze beurs viel mij een aantal dingen op. We zeiden het nog uitvoerig tegen elkaar. “Waar zijn alle pennen, snoepjes en andere rommel?” Dit is in Nederland altijd zeer kenmerkend voor een beurs. Na een tijdje te hebben rond gelopen heeft ieder een standje gezocht dat betrekking had op zijn stage. Al snel vond ik een bedrijf dat zich bezig hield met het produceren van promotiemateriaal. Lichtbakken, grote spandoeken en billboards waren enkele van hun producten. Na een tijdje te hebben gepraat heb ik de contact gegevens gehad van een zeer vriendelijke meneer. Aangezien ik mij laatste weken van mijn stage wil richten op het ontwikkelen en opzetten van promotieactiviteiten kan dit wellicht van pas komen.
Tijmen en ik hebben de ‘Colonia’ nog een bezoekje gebracht. Dit is een zeer luxe supermarkt die een breed assortiment heeft. Ik was al eens eerder in een Colonia geweest, maar de Colonia in Managua was minstens twee keer zo groot. Dit was ook terug te zien in assortiment. Importvruchten als pruimen, kiwi’s en nectarines waren hier zelfs verkrijgbaar. Om mijn vitaminegehalte wat te ‘boosten’ heb ik hier een aantal van aangeschaft. Wat verder erg opvallend was in deze supermarkt waren de aanbiedingen. In Nicaragua is het gebruikelijk bepaalde producten te combineren, in plaats van het verlagen van de verkoopprijs per product. Door een samengestelde combinatie te kopen bespaar aanzienlijk veel cordobas, wat voor de locals erg aantrekkelijk is. Het aparte aan deze aanbiedingen zijn de combinaties. Een paar voorbeelden: Cola met bier, wasmiddel met wc-papier en tandpasta bij de Cola. Vanuit een commercieel economisch oogpunt is dit grappig om te zien.
De bar van Buena Vista Surf Club
In mijn vorige blog schreef ik over een bezoek aan San Juan del Sur. Ditmaal zouden wij dan niet in een schuur overnachten, maar in een luxe hotel dat wordt gerund door een Nederlands echtpaar. Wij zijn hier zaterdag ochtend vroeg naar toe gegaan. Zo heb tenminste nog wat aan je dag. Omdat San Juan ongeveer 3,5 uur met de bus is hebben wij besloten een taxi mét airco te nemen. De beste man, genaamd Carlos, met een mooie taxi (voor Nica begrippen) kenden wij al sinds ons vorige bezoek aan San Juan. De vrijdag voor vertrek naar San Juan heb ik deze man opgezocht in Granada om het tijdstip, een prijs en de bestemming af te spreken. Zaterdag ochtend stonden wij gereed op de afgesproken plek om opgepikt te worden. Echter was Carlos al bijna 10 minuten te laat. Dit is niet gebruikelijk voor taxi chauffeurs, dus heb ik hem opgebeld om te vragen of die überhaupt nog kwam. Hij excuseerde zich direct en kon mij vertellen dat hij er over enkele minuten zou zijn. En inderdaad, daar kwam onze prachtige taxi. Vlak voor San Juan werden wij plots aangehouden door een politie agent. Er werd wat gelachen en wat papieren werden uitgewisseld. Achteraf hoorde de papieren die werden uitgewisseld boetes of strafpapiertjes zouden moeten zijn. Na ongeveer 5 minuten moesten wij ineens onze paspoorten laten zien. Gelukkig had iedereen deze bij zich (Erik en ik hadden slechts een kopie, maar dit bleek geen probleem) en konden wij vlak na het tonen van onze identiteit weer verder. Zo maak je hier veel dingen mee in een andere cultuur! Voordat je San Juan binnenrijdt heb je drie keuzes. Het centrum is rechtdoor en dan zijn er twee mogelijkheden om links- of rechtsaf te gaan richting twee stranden.
Playa Madeira
Voor ons was het playa Madeira, rechtsaf dus! Al snel wordt de weg waarover je rijdt steeds slechter. Het begint met slecht asfalt wat overloopt in losse klinkers en eindigt in een onverharde weg. Met een stijgingspercentages van 25%, plassen van een halve meter diep en gigantische kuilen is het voor een ‘niet’-4x4 taxi een pittige klus. Alle stenen die opspatten, je veringen die veel krijgen te voortduren en je motor die op maximale toeren draait.. Het komt er eigenlijk op neer dat een ‘gewone’ auto er niet beter op wordt van zo’n weg. Ik voelde me best schuldig tegenover Carlos. Een hele aardige local met een mooie, nieuwe uitziende, auto die nog strak in het lak zit (lees: zat). Maar goed.. hij krijgt $50 voor anderhalf uur werken, wat bijzonder veel is hier. Je zag, toen wij onze bestemming hadden bereikt, tijdens het uitstappen Carlos ook even kijken naar zijn auto. Ach, waarschijnlijk kan dat ook weer worden opgepoetst door een vriendje van hem. Zo werkt dat hier tenslotte.
Door een helling die niet op te rijden valt met een gewone auto zijn wij ongeveer 200 meter vóór het hotel uitgestapt. Aangekomen bij ‘Buena Vista Surf Club’ werden we welkom geheten door Marc en Mariel. Een Nederlands stel dat ontzettend aardig, gastvrij en sympathiek is. Twee top mensen die hun gasten maximaal laten genieten. Gecombineerd met één van de mooiste locaties waar ik ooit ben geweest was het plaatje compleet.
http://www.buenavistasurfclub.com
Na een uurtje te hebben gepraat met Marc, over van alles en nog wat (voetbal, politiek, surfen, stage etc.) was het tijd om te gaan surfen. Handdoekje, zonnevetje, surfshirtje, surfplank en volle moed vertrokken wij richting het strand. Na ongeveer 10 minuutjes te hebben gelopen waren wij op playa Madeira. Na een aantal uur te hebben gesurft waren wij helemaal afgepeigerd. Het is erg vermoeiend om elke keer weer door die branden te zwemmen met je plank en de golfen te trotseren. Bovendien staat de felle zon de hele dag op je gezicht. Het laatste uurtje surfen kwamen Marc en Mariel ook nog even surfen. Bij zonsondergang zijn wij gezamenlijk terug gelopen naar het hotel. Hier kregen wij een geweldig uitzicht gepresenteerd. Zittend in een poef op een vlonder van 8 meter hoog keek je over het oerwoud en de Pacific Ocean uit.
Uitrusten & genieten
Twee uur genieten met een drankje en een snack gingen voorbij toen er werd geroepen “Jongens het eten is klaar”. Erg ironisch, want deze oneliner hadden wij een tijdje niet meer gehoord. Mariel kookt altijd zelf voor de gasten en dat is zeker geen straf. Vooraf een vers gemaakte paprika soep, gevolgd door een pasta met pollo, bacon, brocolli en enkele kruiden en een salade was de maaltijd. In tijden heb ik niet zo lekker gegeten. Met een lekker wijntje en top mensen was het erg gezellig. Tijdens het uitbuiken in onze poef viel zowel Tijmen als Erik in slaap. Terwijl ik nog aan het genieten was van mij biertje hoorde ik in mijn linker oor wat snurk geluidjes. Tijd om te slapen dus!
Zonsondergang
Na heerlijk te hebben geslapen, wat schaars is in Nicaragua, zijn wij opgestaan voor het ontbijt. Ook dit was weer genieten. Verse passievrucht, watermeloen, banaan, pannenkoekjes, toast, eitjes en een verse bak koffie stond te wachten op ons. Om wat bij te kleuren hebben wij even met z’n allen zitten bakken in de zon. Na een uur ben je hier wel klaar mee, als je doorweekt bent van je eigen zweet. De rest van de dag staan tenslotte nog genoeg zon uurtjes op ons te wachten. Net als de dag ervoor de surf bagage weer gepakt en zijn wij vertrokken naar het strand. Wederom heerlijk gesurft, gezwommen en uitgerust. Aan het eind van de dag kreeg Tijmen zelfs nog even les van Marc, die het surfen beter beheerst dan ons. Ook vandaag stond er weer een heerlijke maaltijd op ons te wachten.
De befaamde haaienvin
Om 8 uur hadden we op dezelfde plek afgesproken met Carlos. Hij stond hier braaf om 8 uur te wachten, in het donkere oerwoud. Dit keer samen met een vriend en een andere auto. Deze keer was het een ‘versleten’ busje uit de tachtiger jaren die nog minder pk had dan de normale taxi van Carlos. Dit bleek al snel toen wij een helling niet opkwamen. Daar zaten we dan.. “We hoeven toch niet wéér een taxi aan te duwen??” - “No no, todo es bien!” vertelde Carlos ons. In z’n achteruit de heuvel weer afgedaald om een langere aanloop te nemen. Met maximale toeren schoten we nu wél de berg over. De bedoeling was om een dutje te doen, tijdens de terugreis. Dit werd verstoord door de herrie die de bus produceerde. Dan maar lekker liggen en proberen weg te dommelen. Ook dit werd verstoord, omdat wij wederom werden aangehouden door een politie agent. Hetzelfde proces: even lachen, papiertjes uitwisselen en paspoorten checken. Echter was deze agent wat minder ‘amused’ van onze kopieën. Maar uiteindelijk mochten wij ook hier weer doorrijden.
Thuisgekomen waren wij zowel uitgeput als uitgerust. Uitgeput van het surfen (wat behoorlijk zwaar is), maar uitgerust van alle mooie ervaringen, het lekker slapen, het heerlijke eten en het uitrusten op de vlonder! Ik ben in ieder geval weer opgeladen voor een nieuwe stage week!
Mijn stage begint steeds leuker te worden. Ik krijg (nog steeds) veel vrijheid wat het mogelijk maakt mijn ideeën de vrije loop te geven. De brochure begint steeds meer vorm te krijgen. De tekst is compleet, het design is gemaakt en misschien wel het belangrijkste, de foto’s zijn geplaatst bij de bijbehorende teksten. Voor het laten drukken van deze brochures heb ik een hulplijn ingeschakeld. Via Erik heb ik de lijst met alle NGO’s (non governmental organisations) binnen Masaya ontvangen. Het vinden van de juiste contacten is soms behoorlijk lastig als je enigszins wordt beperkt door de taal en de cultuur. Een uit gesorteerde lijst met alle bedrijven is de perfecte uitkomst. Om vóór mijn vertrek bepaalde activiteiten, waaraan ik heb gewerkt, werkelijkheid te zien worden heb ik besloten om zelf op zoek te gaan naar een drukkerij. Met wat hulp van Erik, die deze lijst als de binnenkant van zijn broekzak kent, heb ik een drukkerij gevonden met een aantal substituten als back-up. Je weet het hier tenslotte maar nooit.. Volgende week ga ik een keer op bezoek bij de desbetreffende drukkerij. Nu maar hopen dat ik een leuke deal kan sluiten, maar met mijn competenties prijs onderhandelen moet dit geen probleem zijn. Het lastigste is het afhankelijk zijn van de opleverdatum in deze cultuur. Als de brochure daadwerkelijk kan worden opgeleverd voordat ik vertrek ben ik al lang tevreden!
Restaurant jockey-clubWat goed te merken is dat de jockey-club in een opwaartse spiraal zit. Het wordt met de week drukker, er zijn meer reserveringen en je ziet het personeel ook een stapje harder lopen. Dit is natuurlijk een leuke trend voor mij als stagiair. Er ontstaan zo meer mogelijkheden om daadwerkelijk veranderingen door te voeren. Wat momenteel absoluut niet plaats vindt, en waar waarschijnlijk nog nooit iemand over heeft nagedacht, is de interactie tussen de leden en het management. Er is niks bekend over de wensen van de huidige leden of wat zij vinden van de prijzen en de wijze waarop de jockey-club met hen communiceert. Ik heb inmiddels al wat ideeën op papier gezet voor een enquête die ik zal gaan afnemen onder de huidige leden. Dit is tevens een kans om te inventariseren wat men graag zou zien veranderen. De onderwerpen die voor mij interessant zijn, zijn vooral de prijs- kwaliteit verhoudingen, de communicatie naar de leden toe (vanuit het management) en de huidige activiteiten die er plaatsvinden. Door middel van deze enquêtes hoop ik een impressie te krijgen wat de huidige leden van de jockey club, wat er mist en wat ze graag zien veranderen.
Entree jockey-clubHet browsen naar bepaalde personages.. het is een soort hobby geworden. Als er weer een topper is gevonden kunnen de lachspieren weer worden gebruikt. Meestal gaat deze ‘hobby’ via het medium Hyves. Het is een soort sport geworden om de grootste pauper te vinden. Schakelkettingen, burbery bloesjes, meer dan 1000 ‘vrienden’ hebben en meer dan 30.000 keer bekeken zijn terwijl de meeste paupers nog niet eens 14 jaar jong zijn, zijn de vaak gezochte targets.
Na al een keer eerder deze week uit eten te zijn geweest vond ik het samen met Erik en Tijmen een goed idee om een vrijdag avond eens thuis te blijven. Bart had wel zin om met de andere Nederlanders een hapje te eten. Lekker een tosti en een salade bouwen was ook weer eens lekker. Net voor een gigantische tropische regenbui, die wij al zagen aankomen ben ik even naar het ‘vrouwtje in onze straat’ gerend om hier een flesje rum en wat Cola te kopen. Na een paar minuutjes was ik weer in onze compound gearriveerd en barstte de regenbui inderdaad los. De afgelopen tijd is het, vergeleken met voorgaande maanden, een stuk meer gaan regenen. Wij zaten in ieder geval lekker droog. Onder ons afdakje onze bovengenoemde hobby beoefend, een lekker drankje gedaan en de nodige bromistas de revue laten passeren. Rond een uurtje of tien kwam Bart weer thuis en vroeg of wij nog zin hadden om Masaya in te gaan. Er zou Halloween zijn met een aantal lachwekkende optochten. Eigenlijk hadden we hier niet zoveel behoefte aan en hebben dan ook dit aanbod vriendelijk afgeslagen.
De tropische regenbui vanuit onze 'compound'Afgelopen zaterdag zijn de vier boys van Saxion richting Managua vertrokken. Wij zijn uitgestapt bij een zeer luxe winkelcentrum genaamd ‘Galeria’. Hier bevinden zich een aantal warenhuizen, banken en talloze andere winkels. Allemaal gericht op de rijke burger en de toeristen met geld. Het is na bijna drie maanden wel weer eens fijn om door één en al luxe te lopen. Het gaat hier zelfs zo ver dat de deur voor je wordt opgedaan. Ten alle tijden bevindt er zich meer personeel dan klanten in een warenhuis. Bij elke entree staat, zoals ik al zei, een medewerker om de deur voor je open te doen. Bovendien lopen er op elke afdeling genoeg werknemers die elkaar gemakkelijk kunnen aflossen als een collega van hen in gesprek is met een klant. Tenslotte loopt er tamelijk veel personeel rond die eigenlijk alleen observeert. De functieomschrijving luidt denk ik als volgt: houdt een individuele klant in de gaten, kijk of hij niks meeneemt, achtervolg de klant ten alle tijden en geef zo snel mogelijk een seintje wanneer de klant koopintenties blijkt te hebben. Het is best gek, als je bedenkt dat er in Nicaragua ruim 68% van de bevolking werkloos is. In elke winkel staat er ruim drie keer zoveel personeel als in Nederland, ongeacht of het druk is of niet. Dit geldt overigens ook voor elk restaurant of onderneming. Bij supermarkten en benzinestations is dit zelfs nog sterker van toepassing. Voor mij blijft de 68% werkloosheid, zeker tijdens het bezoeken van bovengenoemde ondernemingen, voor alsnog onverklaarbaar. De bevolking is hier zo creatief in het creëren van werkzaamheden, dat het af en toe erg lachwekkend is.
Wij zijn natuurlijk niet met de instelling naar Galaria vertrokken om lekker te shoppen. Nou ja.. gedeeltelijk dan. Er scheen een beurs te zijn die nog wel eens interessant voor ons zou kunnen zijn. Helemaal achter in het winkelparadijs was er inderdaad een beurs. Qua opzet is het vergelijkbaar met een beurs in Nederland. Wat betreft de grootte niet, maar dit komt puur door het feit dat een dergelijke beurs enkel is weggelegd voor bedrijven waar veel geld in omgaat. (met commerciële doeleinden) Tijdens het bezoeken van deze beurs viel mij een aantal dingen op. We zeiden het nog uitvoerig tegen elkaar. “Waar zijn alle pennen, snoepjes en andere rommel?” Dit is in Nederland altijd zeer kenmerkend voor een beurs. Na een tijdje te hebben rond gelopen heeft ieder een standje gezocht dat betrekking had op zijn stage. Al snel vond ik een bedrijf dat zich bezig hield met het produceren van promotiemateriaal. Lichtbakken, grote spandoeken en billboards waren enkele van hun producten. Na een tijdje te hebben gepraat heb ik de contact gegevens gehad van een zeer vriendelijke meneer. Aangezien ik mij laatste weken van mijn stage wil richten op het ontwikkelen en opzetten van promotieactiviteiten kan dit wellicht van pas komen.
Tijmen en ik hebben de ‘Colonia’ nog een bezoekje gebracht. Dit is een zeer luxe supermarkt die een breed assortiment heeft. Ik was al eens eerder in een Colonia geweest, maar de Colonia in Managua was minstens twee keer zo groot. Dit was ook terug te zien in assortiment. Importvruchten als pruimen, kiwi’s en nectarines waren hier zelfs verkrijgbaar. Om mijn vitaminegehalte wat te ‘boosten’ heb ik hier een aantal van aangeschaft. Wat verder erg opvallend was in deze supermarkt waren de aanbiedingen. In Nicaragua is het gebruikelijk bepaalde producten te combineren, in plaats van het verlagen van de verkoopprijs per product. Door een samengestelde combinatie te kopen bespaar aanzienlijk veel cordobas, wat voor de locals erg aantrekkelijk is. Het aparte aan deze aanbiedingen zijn de combinaties. Een paar voorbeelden: Cola met bier, wasmiddel met wc-papier en tandpasta bij de Cola. Vanuit een commercieel economisch oogpunt is dit grappig om te zien.
De bar van Buena Vista Surf ClubIn mijn vorige blog schreef ik over een bezoek aan San Juan del Sur. Ditmaal zouden wij dan niet in een schuur overnachten, maar in een luxe hotel dat wordt gerund door een Nederlands echtpaar. Wij zijn hier zaterdag ochtend vroeg naar toe gegaan. Zo heb tenminste nog wat aan je dag. Omdat San Juan ongeveer 3,5 uur met de bus is hebben wij besloten een taxi mét airco te nemen. De beste man, genaamd Carlos, met een mooie taxi (voor Nica begrippen) kenden wij al sinds ons vorige bezoek aan San Juan. De vrijdag voor vertrek naar San Juan heb ik deze man opgezocht in Granada om het tijdstip, een prijs en de bestemming af te spreken. Zaterdag ochtend stonden wij gereed op de afgesproken plek om opgepikt te worden. Echter was Carlos al bijna 10 minuten te laat. Dit is niet gebruikelijk voor taxi chauffeurs, dus heb ik hem opgebeld om te vragen of die überhaupt nog kwam. Hij excuseerde zich direct en kon mij vertellen dat hij er over enkele minuten zou zijn. En inderdaad, daar kwam onze prachtige taxi. Vlak voor San Juan werden wij plots aangehouden door een politie agent. Er werd wat gelachen en wat papieren werden uitgewisseld. Achteraf hoorde de papieren die werden uitgewisseld boetes of strafpapiertjes zouden moeten zijn. Na ongeveer 5 minuten moesten wij ineens onze paspoorten laten zien. Gelukkig had iedereen deze bij zich (Erik en ik hadden slechts een kopie, maar dit bleek geen probleem) en konden wij vlak na het tonen van onze identiteit weer verder. Zo maak je hier veel dingen mee in een andere cultuur! Voordat je San Juan binnenrijdt heb je drie keuzes. Het centrum is rechtdoor en dan zijn er twee mogelijkheden om links- of rechtsaf te gaan richting twee stranden.
Playa MadeiraVoor ons was het playa Madeira, rechtsaf dus! Al snel wordt de weg waarover je rijdt steeds slechter. Het begint met slecht asfalt wat overloopt in losse klinkers en eindigt in een onverharde weg. Met een stijgingspercentages van 25%, plassen van een halve meter diep en gigantische kuilen is het voor een ‘niet’-4x4 taxi een pittige klus. Alle stenen die opspatten, je veringen die veel krijgen te voortduren en je motor die op maximale toeren draait.. Het komt er eigenlijk op neer dat een ‘gewone’ auto er niet beter op wordt van zo’n weg. Ik voelde me best schuldig tegenover Carlos. Een hele aardige local met een mooie, nieuwe uitziende, auto die nog strak in het lak zit (lees: zat). Maar goed.. hij krijgt $50 voor anderhalf uur werken, wat bijzonder veel is hier. Je zag, toen wij onze bestemming hadden bereikt, tijdens het uitstappen Carlos ook even kijken naar zijn auto. Ach, waarschijnlijk kan dat ook weer worden opgepoetst door een vriendje van hem. Zo werkt dat hier tenslotte.
Door een helling die niet op te rijden valt met een gewone auto zijn wij ongeveer 200 meter vóór het hotel uitgestapt. Aangekomen bij ‘Buena Vista Surf Club’ werden we welkom geheten door Marc en Mariel. Een Nederlands stel dat ontzettend aardig, gastvrij en sympathiek is. Twee top mensen die hun gasten maximaal laten genieten. Gecombineerd met één van de mooiste locaties waar ik ooit ben geweest was het plaatje compleet.
http://www.buenavistasurfclub.comNa een uurtje te hebben gepraat met Marc, over van alles en nog wat (voetbal, politiek, surfen, stage etc.) was het tijd om te gaan surfen. Handdoekje, zonnevetje, surfshirtje, surfplank en volle moed vertrokken wij richting het strand. Na ongeveer 10 minuutjes te hebben gelopen waren wij op playa Madeira. Na een aantal uur te hebben gesurft waren wij helemaal afgepeigerd. Het is erg vermoeiend om elke keer weer door die branden te zwemmen met je plank en de golfen te trotseren. Bovendien staat de felle zon de hele dag op je gezicht. Het laatste uurtje surfen kwamen Marc en Mariel ook nog even surfen. Bij zonsondergang zijn wij gezamenlijk terug gelopen naar het hotel. Hier kregen wij een geweldig uitzicht gepresenteerd. Zittend in een poef op een vlonder van 8 meter hoog keek je over het oerwoud en de Pacific Ocean uit.
Uitrusten & genietenTwee uur genieten met een drankje en een snack gingen voorbij toen er werd geroepen “Jongens het eten is klaar”. Erg ironisch, want deze oneliner hadden wij een tijdje niet meer gehoord. Mariel kookt altijd zelf voor de gasten en dat is zeker geen straf. Vooraf een vers gemaakte paprika soep, gevolgd door een pasta met pollo, bacon, brocolli en enkele kruiden en een salade was de maaltijd. In tijden heb ik niet zo lekker gegeten. Met een lekker wijntje en top mensen was het erg gezellig. Tijdens het uitbuiken in onze poef viel zowel Tijmen als Erik in slaap. Terwijl ik nog aan het genieten was van mij biertje hoorde ik in mijn linker oor wat snurk geluidjes. Tijd om te slapen dus!
ZonsondergangNa heerlijk te hebben geslapen, wat schaars is in Nicaragua, zijn wij opgestaan voor het ontbijt. Ook dit was weer genieten. Verse passievrucht, watermeloen, banaan, pannenkoekjes, toast, eitjes en een verse bak koffie stond te wachten op ons. Om wat bij te kleuren hebben wij even met z’n allen zitten bakken in de zon. Na een uur ben je hier wel klaar mee, als je doorweekt bent van je eigen zweet. De rest van de dag staan tenslotte nog genoeg zon uurtjes op ons te wachten. Net als de dag ervoor de surf bagage weer gepakt en zijn wij vertrokken naar het strand. Wederom heerlijk gesurft, gezwommen en uitgerust. Aan het eind van de dag kreeg Tijmen zelfs nog even les van Marc, die het surfen beter beheerst dan ons. Ook vandaag stond er weer een heerlijke maaltijd op ons te wachten.
De befaamde haaienvinOm 8 uur hadden we op dezelfde plek afgesproken met Carlos. Hij stond hier braaf om 8 uur te wachten, in het donkere oerwoud. Dit keer samen met een vriend en een andere auto. Deze keer was het een ‘versleten’ busje uit de tachtiger jaren die nog minder pk had dan de normale taxi van Carlos. Dit bleek al snel toen wij een helling niet opkwamen. Daar zaten we dan.. “We hoeven toch niet wéér een taxi aan te duwen??” - “No no, todo es bien!” vertelde Carlos ons. In z’n achteruit de heuvel weer afgedaald om een langere aanloop te nemen. Met maximale toeren schoten we nu wél de berg over. De bedoeling was om een dutje te doen, tijdens de terugreis. Dit werd verstoord door de herrie die de bus produceerde. Dan maar lekker liggen en proberen weg te dommelen. Ook dit werd verstoord, omdat wij wederom werden aangehouden door een politie agent. Hetzelfde proces: even lachen, papiertjes uitwisselen en paspoorten checken. Echter was deze agent wat minder ‘amused’ van onze kopieën. Maar uiteindelijk mochten wij ook hier weer doorrijden.
Thuisgekomen waren wij zowel uitgeput als uitgerust. Uitgeput van het surfen (wat behoorlijk zwaar is), maar uitgerust van alle mooie ervaringen, het lekker slapen, het heerlijke eten en het uitrusten op de vlonder! Ik ben in ieder geval weer opgeladen voor een nieuwe stage week!
vrijdag 16 oktober 2009
Un refugiado "feliz"
De werkzaamheden variëren van week tot week op mijn stage. Momenteel ben ik voor de jockey-club druk bezig een mooie brochure op te stellen. Sinds de oprichting is er nog nooit een mooie website, flyer, brochure of online banners geweest. Omdat ook in Nicaragua het digitale tijdperk in opkomst is zijn deze aspecten voor een succesvolle onderneming, zeker in de entertainment branche, van groot belang. De vraag naar entertainment neemt toe en momenteel zijn het vooral de welvarende mensen, die wél de beschikking over computers en internet hebben, die geïnteresseerd zijn in vermaak. Bovendien kan door middel van bovengenoemde media aan de promotie gewerkt worden. De jockey-club legt een deel van haar focus niet alleen op het ‘entertainen’ of het ‘hippische’, maar ook het zakelijke aspect wordt belangrijk. Zo zie je steeds meer zakenlui richting de jockey-club gaan om hier vergaderingen of conferenties te houden.
Een "jockey-dag"
Het werken in deze cultuur is een hele beleving. Niet alleen de nieuwe taal en de normen en waarden, maar er gebeuren vaak dingen die je in Nederland niet gauw tegenkomt. Zo is het hier heel normaal dat midden op de dag de stroom voor enkele uren uitvalt. Ik moet zeggen, je voelt je ineens behoorlijk gehandicapt als je zonder laptop zit. De accu van mijn laptop gaat namelijk maximaal 2 uur mee en is na een stroomuitval van ruim drie uur dus empty. Door het vele contact met mijn collega's word ik vaak gevraagd voor bepaalde activiteiten. Niet alleen de wekelijkse activietein op de jockey, of de feesten zoals Sensation White, maar ook voor een potje honkballen in mijn pauze, een avondje stappen in Granada of een verzorgd dinner bij hun familie.
Drie jockeys in actie!
Ik zit ook nog steeds zonder internet op mijn stage. Het is, wat ik heb begrepen, blijkbaar een gigantisch proces om een krabbel te zetten onder een contract. Ik heb voor mijn stage vaak internet nodig, is het voor het opzoeken van informatie, voor vergelijkingsmateriaal dan wel het sturen van een email naar leden of externe contacten. Het gebeurt dus af en toe dat ik óf eerder naar huis ga om thuis door te werken, of een avond wat extra werk thuis te doen heb. Of het werken zonder internet nou irritant is.. Soms wel, maar het is ook goed voor je. Je wordt erg creatief en je bent productief bezig. Ik kan tenslotte niet de hele dag F5-en. Je wordt wel vaak beperkt in het afronden van projecten of andere activiteiten. Maar ook aan deze mentaliteit wen je na een aantal maanden hier te hebben geleefd.
Ik voel me af en toe net een vluchteling, maar dan wel een gelukkige vluchteling. We moeten ons visum verlengen en dit kan op een aantal verschillende manieren. Normaal gesproken, en dan praat ik hier over de ambtenaren in Nederland, ga je naar een kantoor, daar trek je een nummertje om vervolgens enkele uren te wachten om geholpen te worden. Ok, dit is wellicht ietwat overdreven, maar hier zijn er andere manieren om de verlenging van mijn visum te bewerkstelligen. In Nicaragua is het mogelijk om voor minimaal 72 uur de grens over te gaan bij Costa Rica. De grensovergangen gaan het gemakkelijkst als je met de Ticabus of met de Transnica reist, de bus bediende regelt dan de visum verlenging. Dit betreft bij binnenkomst in Nicaragua weer een visum van 90 dagen. Vlak voor de grensovergang verzamelt hij alle paspoorten en $7 per persoon. Bij de grensovergang word je bagage gecheckt en is het belangrijk dat ik al me bagage goed in het oog houdt. Na de grensovergang deelt de busbediende de paspoorten mét verlengt visum weer uit.
Hè wat vervelend, was onze eerste reactie. Bah, een lang weekend verplicht naar Costa Rica. In eerste instantie was het de bedoeling om naar een kantoortje in Managua te gaan en daar wat córdobas te betalen. Maar uiteraard kiezen wij voor de veel vervelendere optie. Wat we precies in Costa Rica gaan doen is nog onbekend, maar het zal vast onvergetelijk worden.
In mijn vorige had ik het over een feest op de jockey-club. Een feest, genaamd Sensation White, waar iedereen in het wit gekleed moest en de aankleding van de locatie (de jockey) ook geheel in het wit zou zijn. In Nederland is Sensation White al jaren een gewaardeerd feest binnen de dance-scene en sinds mijn jonge jaren was het altijd een wens om dit feest te bezoeken. Vanwege slechte data in het verleden, een bizar duur entree kaartje, een té gecommercialiseerde ambiance, en een line-up die met de jaren minder werd is dit er nooit van gekomen. Voor $10 dollar, inclusief de hele avond onbeperkt drinken, zag ik dit als de mogelijkheid om deze oude wens alsnog in vervulling te laten gaan. Natuurlijk staat dit niet in verhouding met het feest dat al jaren in een uitverkochte Amsterdam Arena voor 30.000 uitzinnige mensen plaats vindt, maar dat maakte voor deze ene keer even niet uit! Beide feesten staan in het teken van “wit” en dat is wat voor mij telt.
De avond waarop het feest plaats vond begon al erg gezellig. Met ongeveer tien man gingen we eerst ergens een hapje eten, zoals we overigens de hele week al hadden gedaan. Onder het genot van keiharde muziek, want dit is iets wat erg normaal is hier in Nicaragua, hebben we onze drankjes besteld. De gebruikelijke Toña’s smaakte weer als van ouds. De één ging voor de buritos mixtos (kip met vlees) terwijl de ander voor de nachos met kaas ging. Naarmate de minuten wegtikten besloot de “DJ” van het restaurant zijn muziek steeds harder te zetten. Of dit nou bedoeld was om ons in de stemming te krijgen weet ik niet, maar het was een perfecte opwarmer voor wat er die avond zou komen. De maagjes waren gevuld en klaar om maar weer een taxi richting huis te nemen. We moesten ons tenslotte nog omkleden voor de white party.
Tien afgevaardigde Nederlanders, bijgestaan door onze vriendelijk buurman Javier en zijn vriendin, vertrokken richting Granada. Onze bestemming: De Colcoboca Jockey-Club. Voor mij een vertrouwd adres. Dit merkte ik al snel toen ik, overigens net als elke werkdag, warm werd begroet door mijn collega’s. Het is af en toe best gek, in een zeer positief opzicht, hoe snel je een band kan opbouwen. Bij binnenkomst hoorde we de bas al flink dreunen. Voor mij weer een fijn geluid, want het aanhoren van deze, volgens bepaalde mensen gedefinieerd als, herrie, was weer vertrouwd. Al snel zag ik dat de aankleding er erg leuk uitzag. Het was ... wit, verrassend zeg. Om nog beter in de stemming te komen hebben wij met onze buurman en zijn vriendin een paar tafels aan elkaar geschoven om even een drankje te doen. Elkaar nauwelijks kunnen verstaan was vanavond geen ergernis, maar meer een gevoel dat we een mooie avond zouden gaan beleven.
Gezelligheid
Aangezien Joost de foto's heeft gemaakt en momenteel voor zijn stage ergens in de junglle zit heb ik van dit feest nog geen foto's. Deze houden jullie nog tegoed. Foto's beschrijven de avond immers beter dan woorden..
Nadat de avond rond een uur of twee ten einde liep en er behoorlijk wat “Nica Libres” waren genuttigd, besloten wij om nog even ergens anders heen te gaan. “Wij” waren in dit geval Bart, Tijmen en ik. De rest waren we kwijt, hebben niet goed gezocht of wij hebben gewoon besloten per direct een taxi in te stappen zonder de rest te vragen. Niemand weet het meer precies, maar dat doet er niet toe. Iedereen heeft vanaf dat moment zijn eigen avond beleefd. Aangekomen in Granada centrum zijn we een aantal hippe tentjes in gegaan. De briljante avond liep ten einde in “La Nuit”. Het moet een uur of 4 geweest zijn. Tijd om een taxi terug naar Masaya te pakken. Gedurende het half uurtje in de taxi (wat hier ongeveer €5 kost, voor 3 personen) werd de avond, voor zover dat mogelijk was, heftig geanalyseerd. Thuisgekomen besloten Tijmen en ik dat het tijd was om nog wat “lekkere” tosti’s te maken. Ik weet nog (goed) dat dit misschien wel de meest vieze tosti is die ik ooit heb gegeten. De volgende ochtend was de rommel een bewijs van een mooie avond.
Maandag overdag heb ik beulswerk verricht om verschillende projecten af te ronden. Na een lange dag te hebben gewerkt zijn we ’s avonds wederom met een grote groep richting Granada vertrokken. Jeroen, een vriend van Leon en Coen, die hier voor de afgelopen twee maanden op vakantie was ging de Dinsdag erop naar huis. Als afsluiting voor hem zijn we heerlijk bij een Italiaan gaan eten. De pizza’s en pasta’s waren voor ons weer bekende gerechten. Omdat we in onze gewone werkweek zaten en de volgende dag weer op onze stage moesten verschijnen zijn we rond een uur of 9 weer naar Masaya vertrokken. Tijdens deze taxi rit, het lijkt net alsof ik vrijwel elke taxi rit beschrijf maar er gebeurt simpelweg elke rit wel iets, stond de muziek zo hard dat Erik een week lang met een piep in zijn oren heeft gelopen. De muziek, die bestond uit Santana, klassieke muziek en andere zeer melodieuze bliepjes was briljant om naar te mogen luisteren. Ik weet nog goed dat Erik en ik de taxi uitstapten en vroegen hoeveel deze beste man voor zijn CD wou hebben. Uiteindelijk zijn we niet tot een mooi dealtje kunnen komen, maar we hebben zijn nummer voor een eventueel volgende taxi rit. Wie weet proberen we het dan nog eens...
Om voor een divers publiek aantrekkelijk te zijn had Ellen, mijn stage mentor, een pipo kinderdag georganiseerd. De meeste activiteiten zijn hier alleen voor ouderen of jeugd in de leeftijd van 16 tot eind 20. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met het introduceren van de jockey-club bij deze jonge kinderen. Het zijn wellicht je potentiële leden. Misschien pas over dertig jaar, maar dan nog.
Pipo-dag
Tijdens deze pipo dag waren er twee clowns ingehuurd om een show van ruim twee uur op te voeren. De één maakte mooie kunstwerken van ballonnen terwijl de andere zichzelf belachelijk stond te maken. Je kent het wel, de flauwe grappen waar alleen om lacht omdat het zo slecht is dat het grappig wordt. Het lijkt overigens wel alsof de humor ook een eeuw achter loopt hier Nicaragua, net als de techniek. Ik had in ieder geval de indruk dat deze mensen dit allemaal oprecht grappig vonden.
Ontzettende clown
Ik heb onlangs ook voor het eerst in me leven gegokt in een casino. Het casino is hier enigszins vergelijkbaar met casino’s in Nederland. Je wordt gescand als je naar binnen wil, er is airconditioning (wat hier echt een luxe is) en je krijgt gratis drankjes. Na een aantal keer bij Leon en Coen te hebben gekeken, die regelmatig een gokje wagen (overigens ook mét succes), leek het mij ook wel grappig om een keer te gokken. Ik ben normaal helemaal niet van het gokken en ben qua gedachten hierin zeker niet verandert na dit bezoek, maar dit moest ik gewoon een keer proberen. Er staan tientallen gokkasten in rijen opgesteld. Deze gokkasten zijn kasten die Amerika zijn afgeschreven en zien er, met een hendel en oude icoontjes, zeer verouderd uit. Desalniettemin erg grappig om dit eens te proberen. Waar je in Nederland (volgens mij) gokt met minimaal één euro per keer, kun je hier voor één córdoba gokken. Ik heb voor C$100 córdoba ruim een uur plezier gehad. Dit is omgerekend €5, dus waar praten we over.
Aankomend weekend gaan Tijmen, Erik en ik de plek bezoeken waar wij ons de vorige keer meer dan thuis hebben gevoeld. San Juan del Sur, om precies te zijn. Er is één klein verschil, namelijk de slaapplaats. Waar we de vorige keer in een schuur hebben overnacht, en dan druk ik het nog netjes uit, voor nog geen $5 dollar, overnachten we aanstaand weekend in Buena Vista Surf Club. Dit is een hotel, direct gelegen aan het strand Madeira, wat bekend staat als het beste surfstrand van Nicaragua. Deze club wordt gerund door een Nederlands stel. Toen Tijmen gister opbelde om te reserveren waren ze erg enthousiast. Dit komt mede doordat de andere Nederlandse stagiaires een maand geleden ook al dit hotel hebben bezocht. Dit is beide zo goed bevallen dat er alleen maar positieve berichten te horen waren, van zowel de jongens als de Nederlandse eigenaren. Mijn foto toestel is al vol opgeladen en klaar om de mooiste zonsondergangen te fotograferen. Ik ga vanmiddag proberen dezelfde taxi te benaderen die ons de vorige keer ook heeft gebracht naar San Juan. Kan ik gelijk mijn competentie prijs onderhandelen bijspijkeren. (In het Spaans..)
Afgelopen week zijn wij ook druk geweest met het omboeken van onze tickets. Aangezien ik vorig jaar zo slim was om een 5,3 te halen voor marketing communicatie moet ik dit tentamen herkansen. Dit tentamen valt in de week van 11 – 15 Januari. De exacte datum van het tentamen wordt terzijde tijd bekend gemaakt. Omdat er geen mogelijkheden meer waren om tussen 1 en 9 Januari te vliegen heb ik besloten om op 28 december terug te vliegen. Samen met Bart, want ook hij moet enkele tentamens herkansen, keer ik weer terug naar het koude kikkerlandje. Wij komen op 29 December om 08:20 aan op Schiphol. Ik zal net voor vertrek in mijn blog de vluchtgegevens plaatsen, mocht je hier in geïnteresseerd zijn.
Zover is het nog allemaal niet. Er volgen nog vele mooie weken, waar ik me telkens een andere gedaante kan aannemen. Van toerist met mijn foto toestel in de aanslag en het maken van vreselijke foto’s tegen alle wetten van het foto maken in en een gelukkige “vluchteling” tot een hard werkende stagiair.
Een "jockey-dag"Het werken in deze cultuur is een hele beleving. Niet alleen de nieuwe taal en de normen en waarden, maar er gebeuren vaak dingen die je in Nederland niet gauw tegenkomt. Zo is het hier heel normaal dat midden op de dag de stroom voor enkele uren uitvalt. Ik moet zeggen, je voelt je ineens behoorlijk gehandicapt als je zonder laptop zit. De accu van mijn laptop gaat namelijk maximaal 2 uur mee en is na een stroomuitval van ruim drie uur dus empty. Door het vele contact met mijn collega's word ik vaak gevraagd voor bepaalde activiteiten. Niet alleen de wekelijkse activietein op de jockey, of de feesten zoals Sensation White, maar ook voor een potje honkballen in mijn pauze, een avondje stappen in Granada of een verzorgd dinner bij hun familie.
Drie jockeys in actie!Ik zit ook nog steeds zonder internet op mijn stage. Het is, wat ik heb begrepen, blijkbaar een gigantisch proces om een krabbel te zetten onder een contract. Ik heb voor mijn stage vaak internet nodig, is het voor het opzoeken van informatie, voor vergelijkingsmateriaal dan wel het sturen van een email naar leden of externe contacten. Het gebeurt dus af en toe dat ik óf eerder naar huis ga om thuis door te werken, of een avond wat extra werk thuis te doen heb. Of het werken zonder internet nou irritant is.. Soms wel, maar het is ook goed voor je. Je wordt erg creatief en je bent productief bezig. Ik kan tenslotte niet de hele dag F5-en. Je wordt wel vaak beperkt in het afronden van projecten of andere activiteiten. Maar ook aan deze mentaliteit wen je na een aantal maanden hier te hebben geleefd.
Ik voel me af en toe net een vluchteling, maar dan wel een gelukkige vluchteling. We moeten ons visum verlengen en dit kan op een aantal verschillende manieren. Normaal gesproken, en dan praat ik hier over de ambtenaren in Nederland, ga je naar een kantoor, daar trek je een nummertje om vervolgens enkele uren te wachten om geholpen te worden. Ok, dit is wellicht ietwat overdreven, maar hier zijn er andere manieren om de verlenging van mijn visum te bewerkstelligen. In Nicaragua is het mogelijk om voor minimaal 72 uur de grens over te gaan bij Costa Rica. De grensovergangen gaan het gemakkelijkst als je met de Ticabus of met de Transnica reist, de bus bediende regelt dan de visum verlenging. Dit betreft bij binnenkomst in Nicaragua weer een visum van 90 dagen. Vlak voor de grensovergang verzamelt hij alle paspoorten en $7 per persoon. Bij de grensovergang word je bagage gecheckt en is het belangrijk dat ik al me bagage goed in het oog houdt. Na de grensovergang deelt de busbediende de paspoorten mét verlengt visum weer uit.
Hè wat vervelend, was onze eerste reactie. Bah, een lang weekend verplicht naar Costa Rica. In eerste instantie was het de bedoeling om naar een kantoortje in Managua te gaan en daar wat córdobas te betalen. Maar uiteraard kiezen wij voor de veel vervelendere optie. Wat we precies in Costa Rica gaan doen is nog onbekend, maar het zal vast onvergetelijk worden.
In mijn vorige had ik het over een feest op de jockey-club. Een feest, genaamd Sensation White, waar iedereen in het wit gekleed moest en de aankleding van de locatie (de jockey) ook geheel in het wit zou zijn. In Nederland is Sensation White al jaren een gewaardeerd feest binnen de dance-scene en sinds mijn jonge jaren was het altijd een wens om dit feest te bezoeken. Vanwege slechte data in het verleden, een bizar duur entree kaartje, een té gecommercialiseerde ambiance, en een line-up die met de jaren minder werd is dit er nooit van gekomen. Voor $10 dollar, inclusief de hele avond onbeperkt drinken, zag ik dit als de mogelijkheid om deze oude wens alsnog in vervulling te laten gaan. Natuurlijk staat dit niet in verhouding met het feest dat al jaren in een uitverkochte Amsterdam Arena voor 30.000 uitzinnige mensen plaats vindt, maar dat maakte voor deze ene keer even niet uit! Beide feesten staan in het teken van “wit” en dat is wat voor mij telt.
De avond waarop het feest plaats vond begon al erg gezellig. Met ongeveer tien man gingen we eerst ergens een hapje eten, zoals we overigens de hele week al hadden gedaan. Onder het genot van keiharde muziek, want dit is iets wat erg normaal is hier in Nicaragua, hebben we onze drankjes besteld. De gebruikelijke Toña’s smaakte weer als van ouds. De één ging voor de buritos mixtos (kip met vlees) terwijl de ander voor de nachos met kaas ging. Naarmate de minuten wegtikten besloot de “DJ” van het restaurant zijn muziek steeds harder te zetten. Of dit nou bedoeld was om ons in de stemming te krijgen weet ik niet, maar het was een perfecte opwarmer voor wat er die avond zou komen. De maagjes waren gevuld en klaar om maar weer een taxi richting huis te nemen. We moesten ons tenslotte nog omkleden voor de white party.
Tien afgevaardigde Nederlanders, bijgestaan door onze vriendelijk buurman Javier en zijn vriendin, vertrokken richting Granada. Onze bestemming: De Colcoboca Jockey-Club. Voor mij een vertrouwd adres. Dit merkte ik al snel toen ik, overigens net als elke werkdag, warm werd begroet door mijn collega’s. Het is af en toe best gek, in een zeer positief opzicht, hoe snel je een band kan opbouwen. Bij binnenkomst hoorde we de bas al flink dreunen. Voor mij weer een fijn geluid, want het aanhoren van deze, volgens bepaalde mensen gedefinieerd als, herrie, was weer vertrouwd. Al snel zag ik dat de aankleding er erg leuk uitzag. Het was ... wit, verrassend zeg. Om nog beter in de stemming te komen hebben wij met onze buurman en zijn vriendin een paar tafels aan elkaar geschoven om even een drankje te doen. Elkaar nauwelijks kunnen verstaan was vanavond geen ergernis, maar meer een gevoel dat we een mooie avond zouden gaan beleven.
GezelligheidAangezien Joost de foto's heeft gemaakt en momenteel voor zijn stage ergens in de junglle zit heb ik van dit feest nog geen foto's. Deze houden jullie nog tegoed. Foto's beschrijven de avond immers beter dan woorden..
Nadat de avond rond een uur of twee ten einde liep en er behoorlijk wat “Nica Libres” waren genuttigd, besloten wij om nog even ergens anders heen te gaan. “Wij” waren in dit geval Bart, Tijmen en ik. De rest waren we kwijt, hebben niet goed gezocht of wij hebben gewoon besloten per direct een taxi in te stappen zonder de rest te vragen. Niemand weet het meer precies, maar dat doet er niet toe. Iedereen heeft vanaf dat moment zijn eigen avond beleefd. Aangekomen in Granada centrum zijn we een aantal hippe tentjes in gegaan. De briljante avond liep ten einde in “La Nuit”. Het moet een uur of 4 geweest zijn. Tijd om een taxi terug naar Masaya te pakken. Gedurende het half uurtje in de taxi (wat hier ongeveer €5 kost, voor 3 personen) werd de avond, voor zover dat mogelijk was, heftig geanalyseerd. Thuisgekomen besloten Tijmen en ik dat het tijd was om nog wat “lekkere” tosti’s te maken. Ik weet nog (goed) dat dit misschien wel de meest vieze tosti is die ik ooit heb gegeten. De volgende ochtend was de rommel een bewijs van een mooie avond.
Maandag overdag heb ik beulswerk verricht om verschillende projecten af te ronden. Na een lange dag te hebben gewerkt zijn we ’s avonds wederom met een grote groep richting Granada vertrokken. Jeroen, een vriend van Leon en Coen, die hier voor de afgelopen twee maanden op vakantie was ging de Dinsdag erop naar huis. Als afsluiting voor hem zijn we heerlijk bij een Italiaan gaan eten. De pizza’s en pasta’s waren voor ons weer bekende gerechten. Omdat we in onze gewone werkweek zaten en de volgende dag weer op onze stage moesten verschijnen zijn we rond een uur of 9 weer naar Masaya vertrokken. Tijdens deze taxi rit, het lijkt net alsof ik vrijwel elke taxi rit beschrijf maar er gebeurt simpelweg elke rit wel iets, stond de muziek zo hard dat Erik een week lang met een piep in zijn oren heeft gelopen. De muziek, die bestond uit Santana, klassieke muziek en andere zeer melodieuze bliepjes was briljant om naar te mogen luisteren. Ik weet nog goed dat Erik en ik de taxi uitstapten en vroegen hoeveel deze beste man voor zijn CD wou hebben. Uiteindelijk zijn we niet tot een mooi dealtje kunnen komen, maar we hebben zijn nummer voor een eventueel volgende taxi rit. Wie weet proberen we het dan nog eens...
Om voor een divers publiek aantrekkelijk te zijn had Ellen, mijn stage mentor, een pipo kinderdag georganiseerd. De meeste activiteiten zijn hier alleen voor ouderen of jeugd in de leeftijd van 16 tot eind 20. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met het introduceren van de jockey-club bij deze jonge kinderen. Het zijn wellicht je potentiële leden. Misschien pas over dertig jaar, maar dan nog.
Pipo-dagTijdens deze pipo dag waren er twee clowns ingehuurd om een show van ruim twee uur op te voeren. De één maakte mooie kunstwerken van ballonnen terwijl de andere zichzelf belachelijk stond te maken. Je kent het wel, de flauwe grappen waar alleen om lacht omdat het zo slecht is dat het grappig wordt. Het lijkt overigens wel alsof de humor ook een eeuw achter loopt hier Nicaragua, net als de techniek. Ik had in ieder geval de indruk dat deze mensen dit allemaal oprecht grappig vonden.
Ontzettende clownIk heb onlangs ook voor het eerst in me leven gegokt in een casino. Het casino is hier enigszins vergelijkbaar met casino’s in Nederland. Je wordt gescand als je naar binnen wil, er is airconditioning (wat hier echt een luxe is) en je krijgt gratis drankjes. Na een aantal keer bij Leon en Coen te hebben gekeken, die regelmatig een gokje wagen (overigens ook mét succes), leek het mij ook wel grappig om een keer te gokken. Ik ben normaal helemaal niet van het gokken en ben qua gedachten hierin zeker niet verandert na dit bezoek, maar dit moest ik gewoon een keer proberen. Er staan tientallen gokkasten in rijen opgesteld. Deze gokkasten zijn kasten die Amerika zijn afgeschreven en zien er, met een hendel en oude icoontjes, zeer verouderd uit. Desalniettemin erg grappig om dit eens te proberen. Waar je in Nederland (volgens mij) gokt met minimaal één euro per keer, kun je hier voor één córdoba gokken. Ik heb voor C$100 córdoba ruim een uur plezier gehad. Dit is omgerekend €5, dus waar praten we over.
Aankomend weekend gaan Tijmen, Erik en ik de plek bezoeken waar wij ons de vorige keer meer dan thuis hebben gevoeld. San Juan del Sur, om precies te zijn. Er is één klein verschil, namelijk de slaapplaats. Waar we de vorige keer in een schuur hebben overnacht, en dan druk ik het nog netjes uit, voor nog geen $5 dollar, overnachten we aanstaand weekend in Buena Vista Surf Club. Dit is een hotel, direct gelegen aan het strand Madeira, wat bekend staat als het beste surfstrand van Nicaragua. Deze club wordt gerund door een Nederlands stel. Toen Tijmen gister opbelde om te reserveren waren ze erg enthousiast. Dit komt mede doordat de andere Nederlandse stagiaires een maand geleden ook al dit hotel hebben bezocht. Dit is beide zo goed bevallen dat er alleen maar positieve berichten te horen waren, van zowel de jongens als de Nederlandse eigenaren. Mijn foto toestel is al vol opgeladen en klaar om de mooiste zonsondergangen te fotograferen. Ik ga vanmiddag proberen dezelfde taxi te benaderen die ons de vorige keer ook heeft gebracht naar San Juan. Kan ik gelijk mijn competentie prijs onderhandelen bijspijkeren. (In het Spaans..)
Afgelopen week zijn wij ook druk geweest met het omboeken van onze tickets. Aangezien ik vorig jaar zo slim was om een 5,3 te halen voor marketing communicatie moet ik dit tentamen herkansen. Dit tentamen valt in de week van 11 – 15 Januari. De exacte datum van het tentamen wordt terzijde tijd bekend gemaakt. Omdat er geen mogelijkheden meer waren om tussen 1 en 9 Januari te vliegen heb ik besloten om op 28 december terug te vliegen. Samen met Bart, want ook hij moet enkele tentamens herkansen, keer ik weer terug naar het koude kikkerlandje. Wij komen op 29 December om 08:20 aan op Schiphol. Ik zal net voor vertrek in mijn blog de vluchtgegevens plaatsen, mocht je hier in geïnteresseerd zijn.
Zover is het nog allemaal niet. Er volgen nog vele mooie weken, waar ik me telkens een andere gedaante kan aannemen. Van toerist met mijn foto toestel in de aanslag en het maken van vreselijke foto’s tegen alle wetten van het foto maken in en een gelukkige “vluchteling” tot een hard werkende stagiair.
zaterdag 10 oktober 2009
El tiempo para todas las fiestas
De tijd van alle feesten in Masaya blijft maar door gaan. Vanaf augustus t/m november is het hier drie maanden lang feest. Dit houdt in: straat activiteitein, feesten, vrije dagen (alleen in Masaya), verschillende optochten, kermis etc. Voor ons erg leuke en vooral interessant om dit mee te maken. Soms verbazen we onszelf gewoon weer hoe alles hier z’n gangetje gaat. Het ene feest is nog niet afgesloten of een paar honderd meter verderop start het volgende evenement.
Zo blijf ik overigens in verbazing vallen. Het regenseizoen is echt losgebarsten en soms komt het urenlang met bakken uit de hemel. De mogelijkheden om al het water af te voeren kennen ze hier niet zo als in Nederland. Het regent, en iedereen accepteert dat en gaat eigenlijk gewoon door met zijn of haar werkzaamheden. Zo zat ik laatst te eten in een restaurantje aan de weg terwijl het zo hard regende. De straat en stoepen waren inmiddels al compleet verdwenen. Het enige wat je zag waren de bovenste helften van auto’s en een kolkende rivier. Dan denk je ineens.. “Ik moet toch echt weer naar huis zo straks”. Toch is dat nergens voor nodig. De taxi’s blijven gewoon rijden en ook de motors en mensen lopen gerust door de plassen (lees: stromende rivier) heen om bij hun plek van bestemming te komen.
Erik, Sander & Joost
Op mijn stage ben ik momenteel bezig met het opstellen van nieuwe prijzen voor de drankenkaart. Alle factoren zijn in beeld gebracht, dus is het tijd dat ‘project’ af te ronden. Inmiddels ben ik al druk bezig met het uitwerken van ideeën voor een nieuwe website. Gepaard met een nieuwsbrief, een online reserveringssysteem, een evenementen kalender een soort CRM systeem probeer ik de leden volop betrokken te laten raken met de website. Dit is tenslotte waar het is mis gegaan de afgelopen jaren. Betrokkenheid bij de leden en de mogelijkheid wat interactiever met de club bezig te zijn. Bovendien vindt iedereen het geweldig om een kaartje te krijgen van jou club als je jarig bent.
Om dit te realiseren moet ik ook mensen zoeken die de capaciteiten hebben om dit te kunnen uitvoeren. Met behulp van enkele andere studenten probeer ik met MKB bedrijven in contact te komen die mij hier kunnen helpen. We hebben al een ‘website’-bouwer in dienst, maar deze heeft beperkte mogelijkheden met wat ik van plan ben.
Ook de voorraadlijst is helemaal klaar (alleen alle producten van de keuken), maar dit is toch iets overbodig gebleken achteraf. Het aanstellen van een dergelijke lijst was een grote wens van Yahaira en Ellen, maar na he aanstellen van een nieuwe chef-kok heeft di probleem zich zelf al opgelost. Ik probeer later in mijn stage hier toch nog een keer op terug te vallen om een inkoopsysteem op te stellen en dit te vergemakkelijken.
Afgelopen zondag zijn we met een mannetje of acht naar de jockey-club vertrokken om hier te genieten van een geweldig buffet aan het zwembad. Dit buffet bestond alleen uit vis gerelateerde gerechten. Voor $20,- kon je onbeperkt eten van alle vis die er was. Van kreeft tot tonijn en van gerookte zalm tot krab. Naast het zwembad hebben we ons een aantal uur prima vermaakt en uiteraard lekker gegeten.
Verder proberen we elke avond toch wel iets gezelligs te doen of even met z’n allen eruit om een hapje te eten. Gezamenlijk, want ook hier: “hoe meer zielen hoe meer vreugd”, vertrekken we meestal per taxi richting central park om daar te beslissen wat we gaan doen.
Komend weekend is er wederom een feest op de jockey-club. Sensation White. Iedereen kent het wel, alles is dan wit. De aankleding, de dresscode en alles wat maar wit kan zijn is dan ook daadwerkelijk wit. $10,- entree om toegang te krijgen, wat tevens het recht geeft om de hele avond onbeperkt te drinken. Dat zijn dus de grappen waar wij, Hollanders, wel van houden. Zoals het ook voor het vis-buffet gelde help ik meestal op het ‘evenement’ zelf mee met het structureren van de dag en kijk wat er de volgende keer beter kan. Voor mij grote leerprocessen waar ik altijd de mogelijkheid pak om wat aantekeningen te maken op een notitieblokje. Er gebeurd tenslotte zoveel op zo’n dag.
Een gebruikelijke manier van reclame maken voor feesten en partijen om met een pickup truck door de stad te rijden met een aantal gigantische speakers in de laadbak. Uit die speakers komt de hele dag muziek en de ‘rakende’ oneliners van de MC. Een microfoon, die is gekoppeld aan de desbetreffende boxen, wordt helemaal vol geschreeuwd met de hoop dat veel mensen dit horen (lees: het is onmogelijk om zulk geschreeuw niet te horen). Een zeer effectieve methode hier in Nicaragua. 60% van de bevolking leeft tenslotte op straat en zit het merendeel van de dag te schommelen op de stoep. Nu zal je denken “maar is er dan ook daadwerkelijk een gunstige conversie ratio?”. Blijkbaar wel. Feesten zijn vaak afgeladen en als je aan men vraagt hoe ze bij dit soort feesten zijn gekomen is het antwoord simpel: reclame vanaf de straat. Het kost tenslotte ook relatief niks om een beunhaas rond te laten rijden die jou feest aan het promoten is.
De wagen die het feest promoot
De afgelopen week hebben Joost, Leon, Coen, Manon en ik gezamenlijk verschillende restaurantjes bezocht om hier ’s avonds lekker te dineren. Voor de koste hoef je het niet laten, je krijgt geen rommel in je keukentje en alles wordt geserveerd. Bovendien is tot nu toe alles erg lekker wat ze hier serveren. Vooral de buritto’s, nacho’s en jalapinto is voortreffelijk. Bovendien is het altijd erg gezellig om na een vermoeiende stagedag weer gezellig met z’n allen een drankje te doen en te genieten van het feit dat er voor je wordt gekookt. We bespreken alle vorderingen van de stages, leuke gebeurtenissen, analyseren het weekend en maken plannen voor het aankomende weekend.
Een doordeweekse werkdag, tenminste, voor mij. Heel Masaya was vrij om weer één of andere gebeurtenis te vieren. Coen en Leon, werkzaam in Masaya, hebben deze dag gebruikt om weer helemaal bij te tanken. Waar anders dan naast een heerlijk zwembad met palmbomen kan dat? Natuurlijk, de jockey. Zelfs vroeger dan normaal arriveerde wij met z’n drieën bij de jockey. De jongens even uitgelegd dat ik die dag wél gewoon moest werken, in tegenstelling tot de rest, en dat zij dus maar ergens anders moesten gaan zitten. Mijn gebruikelijke koffie werd geserveerd door mijn grote vriend Ernesto (de barkeeper). Van half 10 tot 2 een hoge productiviteit behaald. Inmiddels waren Bart en Daan ook bij de jockey aangeschoven om hier de rest van de dag de resideren. Tijdens de kaartsessie van ruim 6 uur namens de jongens volop gebruik van de mogelijkheden. Een drankje, een duik en vooral niet insmeren. Tegen een uur of 2 ben ik ook bij de jongens aangeschoven. Onder het motto van: Laat ik eens de andere kant van de jockey bekijken, op een doordeweekse dag. Ook hier heb ik weer verscheidene bevindingen gedaan.
Om 5 uur zijn we vertrokken naar el supermercado “El Colonial”. Een westerse supermarkt die niks onder doet aan een Albert Heijn. Mijn goddelijke potje pindakaas aangeschaft en enkele shampoos. Vervolgens weer een taxi ingedoken om een drankje te doen in de toeristische boulevard van Granada. Na twee uur gezelligheid hebben we besloten om ergens een hapje te eten. Al snel kwam een propper ons vertellen dat de mojito’s vandaag C$25 waren. Je kreeg er dan niet één, maar twee voor dezelfde prijs. Voor ons reden genoeg om hier meteen op in te gaan, zonder dat de beste man zich zou bedenken.
Heb ik trouwens al een keer een alinea gewijd aan het gedrag van taxi’s en bussen hier? Volgens mij wel, maar dit komt wederom naar boven bij mij als iets wat briljant blijft. Je kan het vergelijken met een kartbaan. Kun jer er rechts langs? Gaan. Kun je er niet langs? Toch proberen en anders heel hard en vooral veel toeteren. Overigens gaat dit alles met een snelheid van boven de 100 km/h, als het niet harder kan tenminste.
Sander, Joost & Erik tijdens een avond stappen
Een avondje stappen, daar was het wel weer tijd voor. Voorafgaand aan een avondje stappen is er gezellig gegeten. De grote familie schotel, bestemd voor ongeveer 3 personen, geeft een gezellige sfeer. Met 20 tortilla’s, een schaal vol met verschillende vleessoorten, tapenades, sausjes en kazen is het smullen geblazen. Daarna zijn we gezamenlijk naar een tent genaamd “Coco Jambo” vertrokken. Een hele hippe discotheek met talloze hippe bliepjes, lichtjes en andere funky attributen. Entree betaald, tafeltje gepakt en lekker drankjes besteld. Blijkbaar is de vrijdagavond niet zo populair met betrekking tot gezellig stappen hier. Het was rustig en er was weinig sfeer. Aangezien we de dag daarop ook al een feest hadden gepland hebben Erik en ik besloten huiswaarts te gaan. Het was tenslotte al half 1 ’s nachts en ik was al redelijk ingekakt. Een boekje gelezen bij thuiskomst om vervolgens weer eens helemaal lek gestoken te worden door een paar muggen. Maaaaaar - Breaking news - Me klamboe hangt nu eindelijk! Na bijna 2 maanden zonder te hebben geslapen ben ik zo trots als een peer dat ik hem heb weten te monteren in de snoeiharde hardboard platen. Of moet ik juist eens achter me oren krabben? 2 maanden.. zou dan zelfs ik zijn beïnvloed met de mañana mañana cultuur?
Vanwege het feit dat ik de laatste weken iets meer rust heb opgezocht en daardoor enkele dingen heb laten schieten (canopy tour, avondjes stappen etc.) heb ik vrijwel geen foto’s gemaakt. Jullie zullen het deze week dus met een paar foto’s moeten doen. I’ll promise: I’ll be back with more pica’s!
Zo blijf ik overigens in verbazing vallen. Het regenseizoen is echt losgebarsten en soms komt het urenlang met bakken uit de hemel. De mogelijkheden om al het water af te voeren kennen ze hier niet zo als in Nederland. Het regent, en iedereen accepteert dat en gaat eigenlijk gewoon door met zijn of haar werkzaamheden. Zo zat ik laatst te eten in een restaurantje aan de weg terwijl het zo hard regende. De straat en stoepen waren inmiddels al compleet verdwenen. Het enige wat je zag waren de bovenste helften van auto’s en een kolkende rivier. Dan denk je ineens.. “Ik moet toch echt weer naar huis zo straks”. Toch is dat nergens voor nodig. De taxi’s blijven gewoon rijden en ook de motors en mensen lopen gerust door de plassen (lees: stromende rivier) heen om bij hun plek van bestemming te komen.
Erik, Sander & JoostOp mijn stage ben ik momenteel bezig met het opstellen van nieuwe prijzen voor de drankenkaart. Alle factoren zijn in beeld gebracht, dus is het tijd dat ‘project’ af te ronden. Inmiddels ben ik al druk bezig met het uitwerken van ideeën voor een nieuwe website. Gepaard met een nieuwsbrief, een online reserveringssysteem, een evenementen kalender een soort CRM systeem probeer ik de leden volop betrokken te laten raken met de website. Dit is tenslotte waar het is mis gegaan de afgelopen jaren. Betrokkenheid bij de leden en de mogelijkheid wat interactiever met de club bezig te zijn. Bovendien vindt iedereen het geweldig om een kaartje te krijgen van jou club als je jarig bent.
Om dit te realiseren moet ik ook mensen zoeken die de capaciteiten hebben om dit te kunnen uitvoeren. Met behulp van enkele andere studenten probeer ik met MKB bedrijven in contact te komen die mij hier kunnen helpen. We hebben al een ‘website’-bouwer in dienst, maar deze heeft beperkte mogelijkheden met wat ik van plan ben.
Ook de voorraadlijst is helemaal klaar (alleen alle producten van de keuken), maar dit is toch iets overbodig gebleken achteraf. Het aanstellen van een dergelijke lijst was een grote wens van Yahaira en Ellen, maar na he aanstellen van een nieuwe chef-kok heeft di probleem zich zelf al opgelost. Ik probeer later in mijn stage hier toch nog een keer op terug te vallen om een inkoopsysteem op te stellen en dit te vergemakkelijken.
Afgelopen zondag zijn we met een mannetje of acht naar de jockey-club vertrokken om hier te genieten van een geweldig buffet aan het zwembad. Dit buffet bestond alleen uit vis gerelateerde gerechten. Voor $20,- kon je onbeperkt eten van alle vis die er was. Van kreeft tot tonijn en van gerookte zalm tot krab. Naast het zwembad hebben we ons een aantal uur prima vermaakt en uiteraard lekker gegeten.
Verder proberen we elke avond toch wel iets gezelligs te doen of even met z’n allen eruit om een hapje te eten. Gezamenlijk, want ook hier: “hoe meer zielen hoe meer vreugd”, vertrekken we meestal per taxi richting central park om daar te beslissen wat we gaan doen.
Komend weekend is er wederom een feest op de jockey-club. Sensation White. Iedereen kent het wel, alles is dan wit. De aankleding, de dresscode en alles wat maar wit kan zijn is dan ook daadwerkelijk wit. $10,- entree om toegang te krijgen, wat tevens het recht geeft om de hele avond onbeperkt te drinken. Dat zijn dus de grappen waar wij, Hollanders, wel van houden. Zoals het ook voor het vis-buffet gelde help ik meestal op het ‘evenement’ zelf mee met het structureren van de dag en kijk wat er de volgende keer beter kan. Voor mij grote leerprocessen waar ik altijd de mogelijkheid pak om wat aantekeningen te maken op een notitieblokje. Er gebeurd tenslotte zoveel op zo’n dag.
Een gebruikelijke manier van reclame maken voor feesten en partijen om met een pickup truck door de stad te rijden met een aantal gigantische speakers in de laadbak. Uit die speakers komt de hele dag muziek en de ‘rakende’ oneliners van de MC. Een microfoon, die is gekoppeld aan de desbetreffende boxen, wordt helemaal vol geschreeuwd met de hoop dat veel mensen dit horen (lees: het is onmogelijk om zulk geschreeuw niet te horen). Een zeer effectieve methode hier in Nicaragua. 60% van de bevolking leeft tenslotte op straat en zit het merendeel van de dag te schommelen op de stoep. Nu zal je denken “maar is er dan ook daadwerkelijk een gunstige conversie ratio?”. Blijkbaar wel. Feesten zijn vaak afgeladen en als je aan men vraagt hoe ze bij dit soort feesten zijn gekomen is het antwoord simpel: reclame vanaf de straat. Het kost tenslotte ook relatief niks om een beunhaas rond te laten rijden die jou feest aan het promoten is.
De wagen die het feest promootDe afgelopen week hebben Joost, Leon, Coen, Manon en ik gezamenlijk verschillende restaurantjes bezocht om hier ’s avonds lekker te dineren. Voor de koste hoef je het niet laten, je krijgt geen rommel in je keukentje en alles wordt geserveerd. Bovendien is tot nu toe alles erg lekker wat ze hier serveren. Vooral de buritto’s, nacho’s en jalapinto is voortreffelijk. Bovendien is het altijd erg gezellig om na een vermoeiende stagedag weer gezellig met z’n allen een drankje te doen en te genieten van het feit dat er voor je wordt gekookt. We bespreken alle vorderingen van de stages, leuke gebeurtenissen, analyseren het weekend en maken plannen voor het aankomende weekend.
Een doordeweekse werkdag, tenminste, voor mij. Heel Masaya was vrij om weer één of andere gebeurtenis te vieren. Coen en Leon, werkzaam in Masaya, hebben deze dag gebruikt om weer helemaal bij te tanken. Waar anders dan naast een heerlijk zwembad met palmbomen kan dat? Natuurlijk, de jockey. Zelfs vroeger dan normaal arriveerde wij met z’n drieën bij de jockey. De jongens even uitgelegd dat ik die dag wél gewoon moest werken, in tegenstelling tot de rest, en dat zij dus maar ergens anders moesten gaan zitten. Mijn gebruikelijke koffie werd geserveerd door mijn grote vriend Ernesto (de barkeeper). Van half 10 tot 2 een hoge productiviteit behaald. Inmiddels waren Bart en Daan ook bij de jockey aangeschoven om hier de rest van de dag de resideren. Tijdens de kaartsessie van ruim 6 uur namens de jongens volop gebruik van de mogelijkheden. Een drankje, een duik en vooral niet insmeren. Tegen een uur of 2 ben ik ook bij de jongens aangeschoven. Onder het motto van: Laat ik eens de andere kant van de jockey bekijken, op een doordeweekse dag. Ook hier heb ik weer verscheidene bevindingen gedaan.
Om 5 uur zijn we vertrokken naar el supermercado “El Colonial”. Een westerse supermarkt die niks onder doet aan een Albert Heijn. Mijn goddelijke potje pindakaas aangeschaft en enkele shampoos. Vervolgens weer een taxi ingedoken om een drankje te doen in de toeristische boulevard van Granada. Na twee uur gezelligheid hebben we besloten om ergens een hapje te eten. Al snel kwam een propper ons vertellen dat de mojito’s vandaag C$25 waren. Je kreeg er dan niet één, maar twee voor dezelfde prijs. Voor ons reden genoeg om hier meteen op in te gaan, zonder dat de beste man zich zou bedenken.
Heb ik trouwens al een keer een alinea gewijd aan het gedrag van taxi’s en bussen hier? Volgens mij wel, maar dit komt wederom naar boven bij mij als iets wat briljant blijft. Je kan het vergelijken met een kartbaan. Kun jer er rechts langs? Gaan. Kun je er niet langs? Toch proberen en anders heel hard en vooral veel toeteren. Overigens gaat dit alles met een snelheid van boven de 100 km/h, als het niet harder kan tenminste.
Sander, Joost & Erik tijdens een avond stappenEen avondje stappen, daar was het wel weer tijd voor. Voorafgaand aan een avondje stappen is er gezellig gegeten. De grote familie schotel, bestemd voor ongeveer 3 personen, geeft een gezellige sfeer. Met 20 tortilla’s, een schaal vol met verschillende vleessoorten, tapenades, sausjes en kazen is het smullen geblazen. Daarna zijn we gezamenlijk naar een tent genaamd “Coco Jambo” vertrokken. Een hele hippe discotheek met talloze hippe bliepjes, lichtjes en andere funky attributen. Entree betaald, tafeltje gepakt en lekker drankjes besteld. Blijkbaar is de vrijdagavond niet zo populair met betrekking tot gezellig stappen hier. Het was rustig en er was weinig sfeer. Aangezien we de dag daarop ook al een feest hadden gepland hebben Erik en ik besloten huiswaarts te gaan. Het was tenslotte al half 1 ’s nachts en ik was al redelijk ingekakt. Een boekje gelezen bij thuiskomst om vervolgens weer eens helemaal lek gestoken te worden door een paar muggen. Maaaaaar - Breaking news - Me klamboe hangt nu eindelijk! Na bijna 2 maanden zonder te hebben geslapen ben ik zo trots als een peer dat ik hem heb weten te monteren in de snoeiharde hardboard platen. Of moet ik juist eens achter me oren krabben? 2 maanden.. zou dan zelfs ik zijn beïnvloed met de mañana mañana cultuur?
Vanwege het feit dat ik de laatste weken iets meer rust heb opgezocht en daardoor enkele dingen heb laten schieten (canopy tour, avondjes stappen etc.) heb ik vrijwel geen foto’s gemaakt. Jullie zullen het deze week dus met een paar foto’s moeten doen. I’ll promise: I’ll be back with more pica’s!
dinsdag 22 september 2009
El tiempo vuela!
De tijd vliegt, inmiddels zit ik alweer bijna een maand op mijn stageplaats en heb ik al aardig wat hotspots van Nicaragua al gezien. Ook ben ik behoorlijk ingeburgerd wat betreft de warmte, cultuur en uiteraard mijn stage.
Mijn vorige blog sloot ik af met het bericht dat wij weer zouden gaan surfen en de landelijke feestdagen te beleven. Vrijdag 11 september na thuiskomst van mijn stage vertrokken Erik, Joost en ik naar Léon om daar de komende 5 dagen te genieten van al het moois wat die stad te bieden heeft. In de stromende regen (lees: een tropische regenbui) liepen we richting het busstation om daar als doorweekte dweilen een bus aan te houden. We moesten eerst naar Managua, wat ongeveer 40 minuten duurde. Vanuit Managua hebben we de bus naar Léon gepakt. Ook tijdens deze trip regende het nog hevig. Maargoed wij zaten veilig in een mooi Amerikaanse schoolbus. Tenminste, veilig... Terwijl het met bakken uit de lucht kwam reed de stampvolle bus toch nog met een goeie 120 km/h. Ook het inhalen in blinde bochten en dode heuvels, terwijl het inmiddels al pikdonker was, was geen probleem voor de chauffeur.
Een foto vanuit de bus naar Léon
Na een reis van ongeveer 3,5 uur stonden we midden in Léon. Uitgestorven, donker en nat. Van tevoren hadden we al een hostel uitgezocht via de reisgids. Door middel van het ideale stratensysteem in Léon hebben we ongeveer een half uurtje gelopen. Het hostel “BIG FOOT” was onze eindbestemming voor die avond.
Snel onze spullen gedropt en 3 bedden in een “dorm” geboekt. Een dorm is een slaapzaal met stapelbedden waar je met meerdere reizigers een kamer deelt. Voor mij de eerste keer, maar zeker niet de laatste. Mijn verwachtingen van een dorm waren niet zo optimistisch. Echter, na er een nacht in te hebben geslapen is dit gevoel volledig verdwenen. Voor $6 per nacht, inclusief alle faciliteiten die het hostel te bieden had (een zwembad, pooltafel, tv met films, hangmatten, een bar & restaurant, bordspellen en schone toiletten en douches) is dit zeker voor herhaling vatbaar. Ik herinner jullie nog even aan de varkensschuur voor $5 per nacht in San Juan. Een wereld van verschil!
Kortom, een aangename verrassing wat betreft ons verblijf voor de komende vijf dagen. De eerste dag hebben we gelijk de bus gepakt richting het strand om daar onze surf-skills weer bij te spijkeren. Niets was minder waar, we hebben hier hooguit een half uur in het water gelegen met ons surfboard. De golven waren slecht, er was veel stroming en bovendien waren er gigantisch veel rotsen. Na tweemaal in aanraking gekomen te zijn met een rots hebben we besloten om te stoppen met surfen. De rest van de dag hebben we lekker uitgerust en wat gezwommen. Na een fameuze batidos te hebben genuttigd hebben we weer de bus terug gepakt richting ons Hostel.
Vanaf dit moment begon onze fantastische avond. Bij aankomst hebben we meteen drie mojito’s besteld die, ook hier, extreem goedkoop waren. Snel het zwembad ingedoken en daar de rest van de avond geresideerd. Vanaf een uur of vijf tot elf aan de rand van het zwembad gezeten met heerlijke cocktails. Al snel zijn we aan de praat geraakt met andere reizigers van verschillende nationaliteiten. Van Israël tot Engeland en van Canada tot Duitsland. Heel erg leuk en gezellig om met al deze mensen in contact te komen. We waren al van plan om die avond te gaan stappen, maar om elf uur werd iedereen die nog wakker was verzocht om te verzamelen bij de entree van het Hostel. Blijkbaar gingen we met de hele groep (25 ‘man’) stappen. Vanaf da moment hebben we een briljante avond gehad die tot een uur of vier, half vijf mocht duren.
Joost was al een tijdje aan het aanpappen met een Engels vrouwtje. Omdat het al vier uur was en we al genoeg Flor de Caña en toña’s hadden genuttigd vonden Erik en ik het mooi om naar huis te gaan. Vrijwel direct toen we de club uitliepen deed zich de volgende anekdote voor tussen Erik en mij: “Hmm.. weet jij nog waar we heen moeten?” .. “Uh nee.. dat weet Joost toch altijd?” .. “Maar Joost is er nu niet” .. “Oh.. daar heb je gelijk in” .. “Nouja.. laten we nog even ergens wat gaan eten en dan zien we wel verder”. Daar zaten we dan. Ergens in Léon bij een hamburgertentje om half vijf ’s nachts. Hier hebben we de grootste hamburgers ooit gegeten voor een schamel bedrag van 30 córdoba. Na de eerste hap zagen iemand de hoek omkomen (struikelend over z’n eigen benen). Het is Joost! “Mooizo, dan kunnen we tenminste de weg naar het hostel weer vinden”. Joost groette ons “Ik ben zo blij dat ik jullie tegenkom jongens, zonder jullie zou ik het hostel nooit meer kunnen vinden”. Erg hilarisch, maar tegelijkertijd erg treurig. Agh.. wat maakt het ook uit. Een briljante avond achter de rug en de grootste hamburger ooit in je handen.
Na meerdere malen dezelfde locaties te hebben gepasseerd (onwetend uiteraard) hebben we ons hostel weer gevonden. Uiteindelijk hebben we er ongeveer 45 minuten over gedaan om ons hostel weer te vinden.
De volgende dag daarop werden we met een flinke goma wakker. Tijd voor een stevig ontbijt dus. Inmiddels waren Bart en Tijmen ook gearriveerd. Zij werden enigszins meegesleurd in de brakke opstart van ons. De hele dag een beetje gepoold, rond het zwembad gehangen en wat bijgeslapen in de hangmatten. De planning die er was, om te surfen, was tenslotte toch in duigen gevallen na de teleurstellende zee wat we twee dagen daarvoor hadden ondervonden.
De maandag en dinsdag stonden in het teken van Independencia día. Er zou groot feest moeten zijn volgens verschillende bronnen. Omdat we nog niks van de stad hadden gezien besloten we om dit te combineren.
Een stukje cultuur in Léon
Na een uur lopen was er nog geen optocht te bekennen en was het ook niet echt “feest” op straat. Omdat het in Léon nog een stuk warmer is dan in Masaya waren we na een goed uur redelijk uitgeput van het geslenter door de stad. ’S Avonds hebben we wederom gekozen om de leuke en gezellige club te bezoeken. Hier werden voor meer dan uur entertaind door een dronken Amerikaan. In zijn eentje nam hij de dansvloer in beslag om hier zijn kunsten te vertonen. Het maken
van een handstand om vervolgens keihard op z’n rug te landen en het verticaal beklimmen van een muur waren slechts enkele van zijn kunsten. Na elke val dachten we dat hij zou blijven liggen van de pijn, maar dit was niet het geval. Zelfs niet toen hij met volle vaart tegen een bank opbotste met zijn heup om vervolgens horizontaal naar de vlakte te gaan. Ook hier stond hij weer vrolijk op en ging door met het showen van zijn kunsten. Dit was echt weer zo’n momentje van “hier had je bij moeten zijn”.
Woensdag was het weer de dag om fris en fruitig op je werk te staan. Ik moet bekennen dat ik nog nooit zo’n productieve week heb gehad. Mijn kostprijsanalyse is uitgewerkt, de lijst van de voorraden is compleet en de ideeën voor de website zijn ook opgesteld. Het idee is om een interactieve website op te stellen zodat de leden hier precies kunnen volgen wat er allemaal gaande is. Bovendien worden ze op de hoogte gehouden van alle activiteiten, aanpassingen op de menukaarten en zullen er mogelijkheden komen voor het aanmelden van activiteiten, feesten en diners. Door middel van een interactieve website van het restaurant en de jockey-club zelf moeten de leden zo meer betrokken raken.
Ook heb ik de eerste vergadering in het spaans gehad. Het bespreken van de bodega (voorraden) en de kostprijsanalyse stond hier centraal. Zo moest ik een aantal zaken verantwoorden en uitleggen waarom ik voor bepaalde beslissingen gekozen heb. Een “grappig” moment was toen ik de usb-stick van Yahaira (de manager) in mijn laptop deed om een aantal bestanden te uploaden. Mijn virusscanner opende gelijk en er begonnen verschillende alarmbellen te rinkelen. Op de desbetreffende usb-stick zaten vier Trojaanse paarden. Hier heb ik haar op geattendeerd en voorgesteld dat ik deze wel even wilde verwijderen voor haar. Kennelijk is dat ook een stukje onwetendheid van de bedrijfscultuur hier. Dezelfde middag hoorde ik namelijk van Erik dat ook hem dit al eens is overkomen.
Mijn vorige blog sloot ik af met het bericht dat wij weer zouden gaan surfen en de landelijke feestdagen te beleven. Vrijdag 11 september na thuiskomst van mijn stage vertrokken Erik, Joost en ik naar Léon om daar de komende 5 dagen te genieten van al het moois wat die stad te bieden heeft. In de stromende regen (lees: een tropische regenbui) liepen we richting het busstation om daar als doorweekte dweilen een bus aan te houden. We moesten eerst naar Managua, wat ongeveer 40 minuten duurde. Vanuit Managua hebben we de bus naar Léon gepakt. Ook tijdens deze trip regende het nog hevig. Maargoed wij zaten veilig in een mooi Amerikaanse schoolbus. Tenminste, veilig... Terwijl het met bakken uit de lucht kwam reed de stampvolle bus toch nog met een goeie 120 km/h. Ook het inhalen in blinde bochten en dode heuvels, terwijl het inmiddels al pikdonker was, was geen probleem voor de chauffeur.
Een foto vanuit de bus naar LéonNa een reis van ongeveer 3,5 uur stonden we midden in Léon. Uitgestorven, donker en nat. Van tevoren hadden we al een hostel uitgezocht via de reisgids. Door middel van het ideale stratensysteem in Léon hebben we ongeveer een half uurtje gelopen. Het hostel “BIG FOOT” was onze eindbestemming voor die avond.
Snel onze spullen gedropt en 3 bedden in een “dorm” geboekt. Een dorm is een slaapzaal met stapelbedden waar je met meerdere reizigers een kamer deelt. Voor mij de eerste keer, maar zeker niet de laatste. Mijn verwachtingen van een dorm waren niet zo optimistisch. Echter, na er een nacht in te hebben geslapen is dit gevoel volledig verdwenen. Voor $6 per nacht, inclusief alle faciliteiten die het hostel te bieden had (een zwembad, pooltafel, tv met films, hangmatten, een bar & restaurant, bordspellen en schone toiletten en douches) is dit zeker voor herhaling vatbaar. Ik herinner jullie nog even aan de varkensschuur voor $5 per nacht in San Juan. Een wereld van verschil!
Kortom, een aangename verrassing wat betreft ons verblijf voor de komende vijf dagen. De eerste dag hebben we gelijk de bus gepakt richting het strand om daar onze surf-skills weer bij te spijkeren. Niets was minder waar, we hebben hier hooguit een half uur in het water gelegen met ons surfboard. De golven waren slecht, er was veel stroming en bovendien waren er gigantisch veel rotsen. Na tweemaal in aanraking gekomen te zijn met een rots hebben we besloten om te stoppen met surfen. De rest van de dag hebben we lekker uitgerust en wat gezwommen. Na een fameuze batidos te hebben genuttigd hebben we weer de bus terug gepakt richting ons Hostel.
Vanaf dit moment begon onze fantastische avond. Bij aankomst hebben we meteen drie mojito’s besteld die, ook hier, extreem goedkoop waren. Snel het zwembad ingedoken en daar de rest van de avond geresideerd. Vanaf een uur of vijf tot elf aan de rand van het zwembad gezeten met heerlijke cocktails. Al snel zijn we aan de praat geraakt met andere reizigers van verschillende nationaliteiten. Van Israël tot Engeland en van Canada tot Duitsland. Heel erg leuk en gezellig om met al deze mensen in contact te komen. We waren al van plan om die avond te gaan stappen, maar om elf uur werd iedereen die nog wakker was verzocht om te verzamelen bij de entree van het Hostel. Blijkbaar gingen we met de hele groep (25 ‘man’) stappen. Vanaf da moment hebben we een briljante avond gehad die tot een uur of vier, half vijf mocht duren.
Joost was al een tijdje aan het aanpappen met een Engels vrouwtje. Omdat het al vier uur was en we al genoeg Flor de Caña en toña’s hadden genuttigd vonden Erik en ik het mooi om naar huis te gaan. Vrijwel direct toen we de club uitliepen deed zich de volgende anekdote voor tussen Erik en mij: “Hmm.. weet jij nog waar we heen moeten?” .. “Uh nee.. dat weet Joost toch altijd?” .. “Maar Joost is er nu niet” .. “Oh.. daar heb je gelijk in” .. “Nouja.. laten we nog even ergens wat gaan eten en dan zien we wel verder”. Daar zaten we dan. Ergens in Léon bij een hamburgertentje om half vijf ’s nachts. Hier hebben we de grootste hamburgers ooit gegeten voor een schamel bedrag van 30 córdoba. Na de eerste hap zagen iemand de hoek omkomen (struikelend over z’n eigen benen). Het is Joost! “Mooizo, dan kunnen we tenminste de weg naar het hostel weer vinden”. Joost groette ons “Ik ben zo blij dat ik jullie tegenkom jongens, zonder jullie zou ik het hostel nooit meer kunnen vinden”. Erg hilarisch, maar tegelijkertijd erg treurig. Agh.. wat maakt het ook uit. Een briljante avond achter de rug en de grootste hamburger ooit in je handen.
Na meerdere malen dezelfde locaties te hebben gepasseerd (onwetend uiteraard) hebben we ons hostel weer gevonden. Uiteindelijk hebben we er ongeveer 45 minuten over gedaan om ons hostel weer te vinden.
De volgende dag daarop werden we met een flinke goma wakker. Tijd voor een stevig ontbijt dus. Inmiddels waren Bart en Tijmen ook gearriveerd. Zij werden enigszins meegesleurd in de brakke opstart van ons. De hele dag een beetje gepoold, rond het zwembad gehangen en wat bijgeslapen in de hangmatten. De planning die er was, om te surfen, was tenslotte toch in duigen gevallen na de teleurstellende zee wat we twee dagen daarvoor hadden ondervonden.
De maandag en dinsdag stonden in het teken van Independencia día. Er zou groot feest moeten zijn volgens verschillende bronnen. Omdat we nog niks van de stad hadden gezien besloten we om dit te combineren.
Een stukje cultuur in LéonNa een uur lopen was er nog geen optocht te bekennen en was het ook niet echt “feest” op straat. Omdat het in Léon nog een stuk warmer is dan in Masaya waren we na een goed uur redelijk uitgeput van het geslenter door de stad. ’S Avonds hebben we wederom gekozen om de leuke en gezellige club te bezoeken. Hier werden voor meer dan uur entertaind door een dronken Amerikaan. In zijn eentje nam hij de dansvloer in beslag om hier zijn kunsten te vertonen. Het maken
van een handstand om vervolgens keihard op z’n rug te landen en het verticaal beklimmen van een muur waren slechts enkele van zijn kunsten. Na elke val dachten we dat hij zou blijven liggen van de pijn, maar dit was niet het geval. Zelfs niet toen hij met volle vaart tegen een bank opbotste met zijn heup om vervolgens horizontaal naar de vlakte te gaan. Ook hier stond hij weer vrolijk op en ging door met het showen van zijn kunsten. Dit was echt weer zo’n momentje van “hier had je bij moeten zijn”.
Woensdag was het weer de dag om fris en fruitig op je werk te staan. Ik moet bekennen dat ik nog nooit zo’n productieve week heb gehad. Mijn kostprijsanalyse is uitgewerkt, de lijst van de voorraden is compleet en de ideeën voor de website zijn ook opgesteld. Het idee is om een interactieve website op te stellen zodat de leden hier precies kunnen volgen wat er allemaal gaande is. Bovendien worden ze op de hoogte gehouden van alle activiteiten, aanpassingen op de menukaarten en zullen er mogelijkheden komen voor het aanmelden van activiteiten, feesten en diners. Door middel van een interactieve website van het restaurant en de jockey-club zelf moeten de leden zo meer betrokken raken.
Ook heb ik de eerste vergadering in het spaans gehad. Het bespreken van de bodega (voorraden) en de kostprijsanalyse stond hier centraal. Zo moest ik een aantal zaken verantwoorden en uitleggen waarom ik voor bepaalde beslissingen gekozen heb. Een “grappig” moment was toen ik de usb-stick van Yahaira (de manager) in mijn laptop deed om een aantal bestanden te uploaden. Mijn virusscanner opende gelijk en er begonnen verschillende alarmbellen te rinkelen. Op de desbetreffende usb-stick zaten vier Trojaanse paarden. Hier heb ik haar op geattendeerd en voorgesteld dat ik deze wel even wilde verwijderen voor haar. Kennelijk is dat ook een stukje onwetendheid van de bedrijfscultuur hier. Dezelfde middag hoorde ik namelijk van Erik dat ook hem dit al eens is overkomen.
'S morgens loop ik via een prachtige oprijlaan naar mijn werkplek.
De oprijlaan
Met aan de ene kant het uitzicht van de vulkaan "Mombacho" en aan de andere kant de oprijlaan zelf.
Vanaf de andere kant
Vlak voor het restaurant hoorde ik een helikopter. Ik liep even wat door om te kijken waar die heen zou gaan. Dit zie je tenslotte niet dagelijks in Nicaragua. Voordat ik het door had was de helikopter al geland op het terrein van de jockey-club. Er kwamen een aantal jonge mensen uit. Gekleed in zwem-outfits namen ze een snelle duik in het zwembad. Na tien minuten was het blijkbaar leuk geweest, stapten ze de helikopter weer in en vertrokken weer richting hun volgende bestemming. Volgens het personeel van de jockey een bekend tafereel..
Voordat ik het wist was het alweer vrijdag. Tijd voor een weekend vol activiteiten dus. Omdat vier andere Nederlandse studenten, die we tijdens onze Spaanse les al hadden ontmoet, net waren aangekomen in Masaya (zij verblijven in het huis waar wij ook vier dagen hebben gezeten) hebben we besloten om gezamenlijk wat te drinken in het centrum van Masaya. Voor ons ook nieuw, aangezien wij nog nooit in het centrum van Masaya iets zijn wezen drinken. Na twee uur gezelligheid te hebben geproefd vonden de meeste het wel welletjes. De dag daarop stond er tenslotte een barbecue gepland bij Onno en Tjitske. Om elf uur ’s morgens werden we er verwacht.
De taxi’s hier zijn overigens ook nog wel een alinea waard. Als wij, als blanke gringo’s, een taxi aanhouden staat er niet lang daarna een rij van minimaal vier taxi’s te wachten. Allemaal in de hoop dat wij hun taxi gaan kiezen. De eerste is meestal de sjaak, omdat hij met het hoogste bedrag begint. Zo ook die zondag. De eerste taxi wou er C$200 (córdoba) voor hebben, de tweede C$150 en de derde C$100. Voor ons een kleinigheid, maar tel ze maar eens op na een half jaar. Vervolgens rijdt een taxi naar de dichtstbijzijnde benzinepomp om daar voor één of twee liter te tanken. Terwijl de motor nog staat te ronken gooit de pomp medewerker er voor het gewenste bedrag benzine in. De rit naar de bestemming bestaat uit toeteren, gassen, remmen en vooral zoveel mogelijk gekke kapriolen uithalen. Soms gaat dat gepaard met het laten repareren van je auto langs de weg. De banden bleken nog al zacht, dus werd er even langs een lokale beunhaas gereden om de banden op te pompen. Als je geluk heb mag je de taxi ook nog aanduwen, indien de wegen te stijl worden. Dan is het hele plaatje toch wel compleet.
Uiteraard arriveerde wij, met z’n vieren, weer als laatste. Dat is toch wel iets waar we allemaal een ster in zijn. Dit is al zo vanaf dag één bij de Spaanse les tot op de dag van vandaag. Misschien hoort dat wel bij onze opleiding..? Aangekomen hing er al een gezellige sfeer. De barbecues werden aangestoken en de salades werden buiten gezet. Eerst was het tijd om in het geweldige meer “Laguna de Apollo” te zwemmen. Met vrijwel de gehele groep hebben we ons ruim een uur vermaakt in het meer. Daarna was het tijd om de worstjes, hamburgers en uiteraard de salades te nuttigen. Tot vijf uur hebben wij ons erg goed vermaakt en hebben we iedereen beter leren kennen. Een erg leuk initiatief van Onno en Tjitske, die overigens een geweldig huis hebben rechtstreeks aan dit rustige meer.
’S Avond was het plan om gezellig met elkaar Granada in te gaan. Voor ons was dit al enige weken geleden dat wij hier waren. Met een groep van vijftien zijn we ons vertrouwde clubje in gegaan. Hier hebben we de hele avond de nodige oneliners en sterke teksten verteld. Ook dit werd weer laat. Samen met Joost en Leon hebben we rond vier uur een taxi richting Masaya genomen. Aangekomen in Masaya kwam ik erachter dat ik ergens mijn sleutel ben verloren. Gelukkig had ik nog een raampje openstaan. Met mijn atletische kunsten ben ik uiteindelijk door dat raam gevallen en zo was ik binnen.
We vonden het wel eens tijd voor de kapper. ’S Morgens ben ik naar de kapper gegaan om mijn haar eens wat te laten korten. Daarna zijn we wederom vertrokken richting Laguna de Apollo. Hier hebben we lekker gezwommen en wat uitgerust. Bij aankomst thuis was ik toch best wel uitgeput. Rond half 9 heb ik me bed opgezocht om de dag daarop rond 10 uur ’s morgens wakker te worden. De rest van de dag heb ik thuis aan me stage (projecten) gezeten. Het is tenslotte heerlijk om in alle rust hier aan te werken en ook nog eens internet te hebben. (Dit heb ik nog steeds niet op mijn stage)
Voor het eten zijn Joost, Erik en ik gaan hardlopen richting een kasteel dat zich in de buitenwijken van Masaya bevindt op een hoogte van ongeveer 500 meter. Na de eerste twee kilometer op een vlak stuk te hebben gelopen begon de ‘klim’ naar de top. Vrij snel mijn eigen tempo gezocht en geprobeerd heelhuids boven te komen. Iets voor de top ben ik toch maar gaan wandelen, omdat mijn ademhaling verre van gezond werd. De laatste meters, die het steilst waren, gelopen. Op de top kwamen we een raar beeld tegen. Mensen met overgewicht die in vuilniszakken waren gekleed om zo snel af te vallen. Ook waren hier kinderen die gemakkelijk tientallen push-ups aan het doen waren. Na even te hebben uitgerust en te hebben genoten van een geweldig uitzicht zijn we weer naar beneden gegaan. Dit ging vijf keer zo snel, maar waar tijdens het klimmen mijn kuiten op de proef werden gesteld, kregen nu mijn bovenbenen het te voorduren. Kletsnat en behoorlijk uitgeput kwamen we bij ons huis aan. Het sporten doet me wel goed, ongeacht deze temperaturen.
Wekenlang ongestructureerd eten gaat nooit echt wennen. Erik en ik hadden wel een keer behoefte aan een gezonde maaltijd. Wij hebben, geloof het of niet, broccoli gekookt mét gekookte aardappelen. In Nederland zouden mijn vrienden en familie mij voor gek verklaren als ik dit uit mezelf ging maken. Echter heeft me dit nog nooit zo goed gesmaakt. Eindelijk weer eens vitaminen en bekende kost. Zeker voor herhaling vatbaar!
Mede door een buitentafel en het koken dat Erik en ik nu wel regelmatig doen wordt het steeds gezelliger bij ons huis. Terwijl ik even me mail zat te lezen op mijn kamer schreeuwde Erik dat ik eens moest komen met een foto toestel. Aangekomen op de plek des onheils was al vrij snel duidelijk waar het om ging.
De Tarantule, hij is groter dan je denkt!
Er zat een harige 8-voeter op een meter afstand van onze eettafel. Ook wel een ‘tarantula’ genoemd. (Vogelspin) Na wat onderzoek gedaan te hebben blijkt het hier normaal te zijn dat deze beesten zich in kamers en huizen begeven. Niet alleen vogelspinnen maar ook slangen, schorpioenen en ratten. Vooral in de douche of toilet bivakkeren deze beesten graag.
Het lijkt af en toe wel een dierentuin bij ons. Met name door onze gestoorde hond “perro” wordt het rondlopen in ons huis wel een lastig.
Er staat weer een drukke werkweek op mij te wachten! Deze keer heb ik nog geen plannen, dus dat blijft een verassing.
De hartelijke, leuke, lieve, spontane en enthousiaste groeten van Martin Gaus. (Dit is hoe ik soms voel hier tussen al de dieren)
Adios Sanderos!
De oprijlaanMet aan de ene kant het uitzicht van de vulkaan "Mombacho" en aan de andere kant de oprijlaan zelf.
Vanaf de andere kantVlak voor het restaurant hoorde ik een helikopter. Ik liep even wat door om te kijken waar die heen zou gaan. Dit zie je tenslotte niet dagelijks in Nicaragua. Voordat ik het door had was de helikopter al geland op het terrein van de jockey-club. Er kwamen een aantal jonge mensen uit. Gekleed in zwem-outfits namen ze een snelle duik in het zwembad. Na tien minuten was het blijkbaar leuk geweest, stapten ze de helikopter weer in en vertrokken weer richting hun volgende bestemming. Volgens het personeel van de jockey een bekend tafereel..
Voordat ik het wist was het alweer vrijdag. Tijd voor een weekend vol activiteiten dus. Omdat vier andere Nederlandse studenten, die we tijdens onze Spaanse les al hadden ontmoet, net waren aangekomen in Masaya (zij verblijven in het huis waar wij ook vier dagen hebben gezeten) hebben we besloten om gezamenlijk wat te drinken in het centrum van Masaya. Voor ons ook nieuw, aangezien wij nog nooit in het centrum van Masaya iets zijn wezen drinken. Na twee uur gezelligheid te hebben geproefd vonden de meeste het wel welletjes. De dag daarop stond er tenslotte een barbecue gepland bij Onno en Tjitske. Om elf uur ’s morgens werden we er verwacht.
De taxi’s hier zijn overigens ook nog wel een alinea waard. Als wij, als blanke gringo’s, een taxi aanhouden staat er niet lang daarna een rij van minimaal vier taxi’s te wachten. Allemaal in de hoop dat wij hun taxi gaan kiezen. De eerste is meestal de sjaak, omdat hij met het hoogste bedrag begint. Zo ook die zondag. De eerste taxi wou er C$200 (córdoba) voor hebben, de tweede C$150 en de derde C$100. Voor ons een kleinigheid, maar tel ze maar eens op na een half jaar. Vervolgens rijdt een taxi naar de dichtstbijzijnde benzinepomp om daar voor één of twee liter te tanken. Terwijl de motor nog staat te ronken gooit de pomp medewerker er voor het gewenste bedrag benzine in. De rit naar de bestemming bestaat uit toeteren, gassen, remmen en vooral zoveel mogelijk gekke kapriolen uithalen. Soms gaat dat gepaard met het laten repareren van je auto langs de weg. De banden bleken nog al zacht, dus werd er even langs een lokale beunhaas gereden om de banden op te pompen. Als je geluk heb mag je de taxi ook nog aanduwen, indien de wegen te stijl worden. Dan is het hele plaatje toch wel compleet.
Uiteraard arriveerde wij, met z’n vieren, weer als laatste. Dat is toch wel iets waar we allemaal een ster in zijn. Dit is al zo vanaf dag één bij de Spaanse les tot op de dag van vandaag. Misschien hoort dat wel bij onze opleiding..? Aangekomen hing er al een gezellige sfeer. De barbecues werden aangestoken en de salades werden buiten gezet. Eerst was het tijd om in het geweldige meer “Laguna de Apollo” te zwemmen. Met vrijwel de gehele groep hebben we ons ruim een uur vermaakt in het meer. Daarna was het tijd om de worstjes, hamburgers en uiteraard de salades te nuttigen. Tot vijf uur hebben wij ons erg goed vermaakt en hebben we iedereen beter leren kennen. Een erg leuk initiatief van Onno en Tjitske, die overigens een geweldig huis hebben rechtstreeks aan dit rustige meer.
’S Avond was het plan om gezellig met elkaar Granada in te gaan. Voor ons was dit al enige weken geleden dat wij hier waren. Met een groep van vijftien zijn we ons vertrouwde clubje in gegaan. Hier hebben we de hele avond de nodige oneliners en sterke teksten verteld. Ook dit werd weer laat. Samen met Joost en Leon hebben we rond vier uur een taxi richting Masaya genomen. Aangekomen in Masaya kwam ik erachter dat ik ergens mijn sleutel ben verloren. Gelukkig had ik nog een raampje openstaan. Met mijn atletische kunsten ben ik uiteindelijk door dat raam gevallen en zo was ik binnen.
We vonden het wel eens tijd voor de kapper. ’S Morgens ben ik naar de kapper gegaan om mijn haar eens wat te laten korten. Daarna zijn we wederom vertrokken richting Laguna de Apollo. Hier hebben we lekker gezwommen en wat uitgerust. Bij aankomst thuis was ik toch best wel uitgeput. Rond half 9 heb ik me bed opgezocht om de dag daarop rond 10 uur ’s morgens wakker te worden. De rest van de dag heb ik thuis aan me stage (projecten) gezeten. Het is tenslotte heerlijk om in alle rust hier aan te werken en ook nog eens internet te hebben. (Dit heb ik nog steeds niet op mijn stage)
Voor het eten zijn Joost, Erik en ik gaan hardlopen richting een kasteel dat zich in de buitenwijken van Masaya bevindt op een hoogte van ongeveer 500 meter. Na de eerste twee kilometer op een vlak stuk te hebben gelopen begon de ‘klim’ naar de top. Vrij snel mijn eigen tempo gezocht en geprobeerd heelhuids boven te komen. Iets voor de top ben ik toch maar gaan wandelen, omdat mijn ademhaling verre van gezond werd. De laatste meters, die het steilst waren, gelopen. Op de top kwamen we een raar beeld tegen. Mensen met overgewicht die in vuilniszakken waren gekleed om zo snel af te vallen. Ook waren hier kinderen die gemakkelijk tientallen push-ups aan het doen waren. Na even te hebben uitgerust en te hebben genoten van een geweldig uitzicht zijn we weer naar beneden gegaan. Dit ging vijf keer zo snel, maar waar tijdens het klimmen mijn kuiten op de proef werden gesteld, kregen nu mijn bovenbenen het te voorduren. Kletsnat en behoorlijk uitgeput kwamen we bij ons huis aan. Het sporten doet me wel goed, ongeacht deze temperaturen.
Wekenlang ongestructureerd eten gaat nooit echt wennen. Erik en ik hadden wel een keer behoefte aan een gezonde maaltijd. Wij hebben, geloof het of niet, broccoli gekookt mét gekookte aardappelen. In Nederland zouden mijn vrienden en familie mij voor gek verklaren als ik dit uit mezelf ging maken. Echter heeft me dit nog nooit zo goed gesmaakt. Eindelijk weer eens vitaminen en bekende kost. Zeker voor herhaling vatbaar!
Mede door een buitentafel en het koken dat Erik en ik nu wel regelmatig doen wordt het steeds gezelliger bij ons huis. Terwijl ik even me mail zat te lezen op mijn kamer schreeuwde Erik dat ik eens moest komen met een foto toestel. Aangekomen op de plek des onheils was al vrij snel duidelijk waar het om ging.
De Tarantule, hij is groter dan je denkt!Er zat een harige 8-voeter op een meter afstand van onze eettafel. Ook wel een ‘tarantula’ genoemd. (Vogelspin) Na wat onderzoek gedaan te hebben blijkt het hier normaal te zijn dat deze beesten zich in kamers en huizen begeven. Niet alleen vogelspinnen maar ook slangen, schorpioenen en ratten. Vooral in de douche of toilet bivakkeren deze beesten graag.
Het lijkt af en toe wel een dierentuin bij ons. Met name door onze gestoorde hond “perro” wordt het rondlopen in ons huis wel een lastig.
Er staat weer een drukke werkweek op mij te wachten! Deze keer heb ik nog geen plannen, dus dat blijft een verassing.
De hartelijke, leuke, lieve, spontane en enthousiaste groeten van Martin Gaus. (Dit is hoe ik soms voel hier tussen al de dieren)
Adios Sanderos!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
